Selma (2014)

Een film die een geweten schopt. Bij ons, juist. Maar ook bij de nagedachtenis aan Martin Luther King, niet? Want blijkbaar heeft Jonathan Safran Foer in ‘We Are the Weather’ gelijk over wat we revoluties of op zijn minste grote historische omwentelingen kunnen noemen: ze moeten een schouwtoneel hebben, een dramatisch verloop, en een voortrekker die de hele inzet belichaamt. En dus? Dus werd Selma de uitgelezen plaats voor de volgende stap in Kings streven naar gelijkheid. Ava DuVernay suggereert dat hij wist dat er slachtoffers zouden vallen, dat hij wist dat de situatie explosief uit de hand kon lopen, dat hij wist dat de gevolgen op menselijk vlak niet te overzien zouden zijn – en dat hij toch doorzette, ja zelfs expliciet koos net omwille van dit alles. Wat leidt tot de vraag: hoeveel offers is het grotere goed waard? En wat zegt die offerbereidheid over King, over zijn geloof in datgene waar hij voor streed, over hoe belangrijk hij zichzelf achtte, over hoezeer hij al met de geschiedenisboeken in gedachten zat? Niet dat er een zweem van cynisme doorheen ‘Selma’ waait, zeer zeker niet. Maar het portret roept wel vragen op (en verheerlijkt dus niet in klassiek Amerikaanse zin), en geeft tegelijk een inzicht in feiten die we beter zouden moeten kennen. Ah, schrijnend. Wetende dat de strijd met bekrompenheid, racisme en ongelijkheid nog lang niet gestreden is. Hoe lang nog? Hoe lang? Lang? 4,25*

“Our lives are not fully lived if we're not willing to die for those we love, for what we believe.” Uitstekende film van Ava DuVernay over Dr. Martin Luther King en zijn strijd voor gelijke rechten. De film focust zich op een bepaalde periode uit het leven van King (een periode van drie maanden in 1965) en dat is een keuze die uitstekend uitpakt. King’s strijd in Alabama voor gelijk stemrecht voor zwarte Amerikanen is interessante materie, en DuVernay brengt het allemaal ook goed in beeld. De film voelt niet als een geschiedenisles, maar meer als een enerverende film met een maatschappijkritische boodschap, en DuVernay verdient alle credits voor het ingenieuze script en de sterke regie. Oyelowo is fantastisch als King, en alle andere acteurs doen niet voor hem onder.

Reconstructie van de gebeurtenissen die resulteerden in de legendarische mars van Selma naar Alabama waarmee de SCLC onder leiding van Martin Luther King de SNCC ondersteunde in hun langdurige strijd om de sabotage van het stemrecht voor zwarte Amerikanen in de zuidelijke staten tot een einde te brengen. Hoewel King [David Oyelowo] de centrale persoon is in dit verhaal, ziet scenarist Paul Webb erop toe dat de aandacht voor een belangrijk deel uitgaat naar de vele andere activisten die een sleutelrol speelden, waaronder Annie Lee Cooper [Oprah Winfrey], Jimmie Lee Jackson [LaKeith Stanfield], die slachtoffer werden van politieagent, maar ook Hosea Willams [Wendell Pieerce] en John Lewis [Stephen James], die de eerste mars leidden en de blanke predikant James Reeb [Jeremy Strong] en zijn vrouw Marie [Elizabeth Diane Wells]. Oyelowoh schittert als King en geeft perfect gestalte aan de tekortkomingen en onzekerheden die duidelijk maken dat King geen mythe was, maar een mens. Perfect gecast tot in de kleinste rol met een bijzondere vermelding voor Henry G. Sanders als Cager Lee, die op 84-jarige leeftijd als eerste man in zijn familie de stem mocht uitbrengen.