Opinions

Deel 2 zal wel niet zo goed zijn, lijkt me.

Was onlangs op TV, deze film, en dat kwam net goed uit want heb de film enkel als kleine ukkepuk gezien, of toch gedeeltelijk ben toen denk ik wel schreeuwend weggelopen toen Goldblum die kerel zijn bot uit zijn arm rukte dus wou ik 'm kost wat kost nog eens zien.

Voor een kind uiteraard traumatiserend (nu ja) maar nu toch heel wat minder. Natuurlijk zitten er een aantal scènes in die de maag tarten (maar als modern kind heb ik al ergere dingen gezien al was dat 'gevecht' tussen Goldblum en dat ex-vriendje toch ook niet van je minste) maar tot echte sidderingen is het zelden gekomen. Hoeft ook niet: horror draait voor mij om stijl en sfeer en dat laatste zat bij deze film wel goed (qua stijl niet overdonderend maar Cronenberg geeft er toch zijn persoonlijke likje aan).

Heb ook even enkele van de eerste pagina's doornomen en om even terug te komen op die bizarre fusie waarbij het fuserende gen gradueel tot uiting komt en een metamorfose teweeg brengt: uiteraard rammelt het wetenschappelijk gezien met deze sci-fi, maar in de film gaven ze toch een voor mij voldoende acceptabele uitleg (namelijk dat het gen van de vlieg zich als een recessief gen gedroeg en zich dus pas geleidelijk aan kon uiten in het 'dominante' mensengen). Uiteraard klopt dat ook niet, maar was voor mij voldoende om me er niet aan te storen.

Qua effecten verbluffend. Ik heb al gemerkt dat veel mensen hier moeite hebben met oudere films (pre-90's zeg maar of zelfs pre-00's) wat uiteraard voor jammer is voor hen, maar ik vond het in ieder geval overtuigend. Ik zou het persoonlijk niet erg gevonden hebben mochten de effecten er anno nu nogal B-film kwaliteit uitzien (daar is ook een publiek voor ) maar dat was opmerkelijk niet het geval. Maar goed, ook ik heb het niet zo voor CGI, dus dat verklaart allicht wel wat. Vooral de scène met de afbrandende ledenmaten was luguber realistisch.

Oh ja, en Goldblum was best goed als 'quirky' (leuk Nederlands equivalent voor dit woord?) wetenschapper. Vooral zijn metamorfose naar vlieg met hypernerveuze trekjes en zijn verschillende moodswings (pure angst naar terug absurd enthousiast dat ie een nieuw ras op gang brengt) waren indrukwekkend.

Tot een jaar terug was ik slechts gematigd filmfan: het soort dat wel van films houdt, maar er niet actief naar op zoek gaat. Tot ik dus 'Suspiria' zag en eindelijk een glimps opving van wat ik nu precies in film zoek.

Daardoor heb ik me de laatste twaalf maanden nogal ongecontroleerd op allerhande oude horrorfilms gegooid, of op zijn minst films met een sterke sfeer of visuele stijl. Niet bepaald divers, maar voorlopig richt ik me vooral op films waarvan ik weet dat ze me mogelijk iets kunnen bieden waarnaar ik hunker. Met af en toe een ander soort film ertussen om toch niet volledig vast te roesten in één stijl.

En toch is deze 'Suspiria' verre van perfectie. Men zegt dat de acteerprestaties en script lachwekkend of zelfs irriterend slecht zijn. Goh, niet hoogstaand of zo, maar ik vind het wel passen binnen het kader van de film. Wat me echt een beetje stoort is het behoorlijk ongeïnspireerde einde, waarbij het lijkt alsof Argento gewoon niet meer wist hoe ie z'n film nu zou laten eindigen en dus maar voor een heel erg standaard slot koos. En toch doet het geen inbreuk op de ervaring: nudat ik wat meer op de hoogte ben van 's mans werk, wordt dat soort geknoei haast een charme waar je van leert te houden.

Stijl over inhoud. Zo kan je het leeuwendeel van de film waar ik tegenwoord weg van ben wel bestempelen. Dit is echter van begin tot einde een pareltje om naar te kijken, om naar te luisteren (gek genoeg heb ik kennis gemaakt Goblin's sublieme soundtrack vóór ik de film zag) en om bij te sidderen, want dat had ook zijn impact: voor het eerst sinds ik kind was, zat ik eindelijk nog eens te rillen van suspens bij een horrorfilm. Dat is geen vereiste voor mij bij horror (stijl en sfeer zijn veel belangrijker) maar als dat er nog bovenop komt: des te beter.

Mooi.