Opinions

Op Breathless valt heel wat aan te merken, maar de genotsmomenten zijn veelvuldiger en intenser.

Wellicht geen goed idee van McBride om een remake van deze klassieker te maken. Hij was wellicht beter met een grotendeels eigen verhaal op de proppen gekomen dat vaagweg overeenkomsten vertoonde met het origineel. Afkomen met een all american remake van een Franse klassieker is vragen om zelfs door de meest tolerante kritieker afgekraakt te worden. Desondanks is het vooral McBride's persoonlijke stempel die Breathless voor mij zo geslaagd maakt. De virtuose look van de film, het tempo, de verplaatsing naar Miami als setting en het ingenieuze gebruik van de geweldige soundtrack maken enorm veel goed, en het verbaasd me steeds weer hoe graag ik Breathless opnieuw bekijk, ondanks de film's zwakheden.

Die zwakheden zijn er wel degelijk. Het verhaaltje is flinterdun, en de personages zijn van bordkarton. Dat Kapriski op geen enkel moment blijk geeft akteertalent te hebben helpt geenszins. Gere is regelmatig fantastisch over the top energiek en fysiek in de portrettering van zijn innemend oppervlakking personage,... maar soms zit je te knarsentanden als hij weer staat te vertrouwen op zijn irritante tics.

Maar surprise... de vonken slaan over tussen de twee protagonisten/acteurs. In de film hebben ze in feite weinig met elkaar gemeen - je vraagt je regelmatig af wat ze uberhaupt in mekaar zien. Ik vermoed dat het antwoord is 'bitter weinig', behalve dan wanneer ze met elkaar in de koffer duiken. Op die momenten zindert de film. Ik vind Breathless dan ook nog altijd een van de zwoelste en meest sexy films ooit. De douchescene (met elvis erbij bijna een triootje), de zwembadscene, de cinemascene. pure klasse. en honderd keer romantischer en erotischer dan de pseudo erotiek van 9 and a half weeks en consoorten. bovendien heb je nooit het gevoel dat McBride puur een verhaaltje vertelt teneinde zijn erotische scenes te kunnen tonen.

Breathless is voor mij schuldig genot. De film heeft zoveel tegen zich, maar telkens weer zit ik vingerlikkend te genieten van al de goede punten. McBride hanteert een zwierige filmtaal (de scene waarin Gere rondrijd met in de achtergrond bewust die typische bewegende beelden die men vroeger gebruikte teneinde een bewegend voertuig te faken). Miami is een personage op zichzelf. Gere tooit zichzelf in de meest belachelijke broeken en hemden, en blijft er maar cool uitzien. En de soundtrack is subliem (zowel het originele werk als het geleende pop en rock werk). Kleurrijke bijrolletjes ook.