Log

Toen ik vorige maand de eerste trailer hiervan voorbij zag komen, plaatste ik Sinners meteen op mijn de eerste plaats van mijn ‘moet ik dit jaar zien!’-lijstje. Ik heb Coogler door Creed best hoog zitten, maar zoals bij meer goeie regisseurs het geval is: superheldenfilms maken letterlijk van alles een eenheidsworst. Sinners laat zien dat hij een werkelijk subliem regisseur en scriptschrijver is, al zou de film zonder Ludwig Göransson’s soundtrack zeker een enorme impact missen.

Als ik de negatieve recensies hier en daar meekrijg, dan is het vooral weer duidelijk dat men deze film absoluut NIET moet zien als een horrorfilm. Zeker geschikt voor mensen die horror kunnen smaken (als dat niet zo is, dan kom je ook van een koude kermis thuis), maar het voelt eerder als een arthouse-film met net genoeg Hollywood-saus om het geschikt te maken voor mensen die er niet te diep over willen nadenken, maar zeker wel willen ervaren. Als je er wel dieper over wil nadenken, dan biedt de film daar gelukkig ruimte genoeg voor.

Sinners neemt de tijd om de personages te introduceren op een manier die aanvoelt als een HBO-serie. Er is een lange aanloop tot de daadwerkelijke actie, maar de scenes tot aan dat moment zijn zorgvuldig uitgewerkt en verveelden me geen moment. Het scheelt hierbij ook dat Michael B. Jordan’s dubbelrol heel erg de aandacht trekt. Beide tweelingen zijn intrigerend, al zijn het vooral Smoke en zijn vrouw Annie (gespeeld door de eveneens fenomenale Wunmi Mosaku) die er het meest uitsprongen. De scene waarbij Smoke na lange tijd weer thuiskomt en treurt bij het graf van hun kind, en de daaropvolgende discussie over zijn weggaan en over waarom Annie’s ‘magie’ wel hem beschermd heeft, maar niet hun kind, gaf me absoluut kippenvel. Hoofdpersoon Sammie (wat heeft die Caton een strot, niet te zuinig), intrigeert ook met zijn religieuze achtergrond en liefde voor de blues. Het moment dat hij zijn strot voor het eerst opentrekt en Stack’s mond van verbazing openvalt: goud. Delroy Lindo geeft alles (en levert een welkome komische noot), Jayme Lawson blijkt een fantastisch zangeres te zijn en Hailee Steinfeld laat zien dat zij ook een van de betere jongere actrices van het moment is.

Maar het zijn bovenal enkele muzikale scenes die de film echt naar het niveau van ‘fenomenaal’ trekken. Vanaf het moment dat het feest in de juke joint begint, is het niets dan genieten. Göransson’s muziek – in combinatie met de zwarte artiesten – is genre overstijgend. Er is blues en er is folk, maar onderhuids ligt een soort bombastische (doom)metal-gitaarlaag die alles constant dreigend en modern laat klinken. Een soort feest dat je aan de andere kant van je scherm voelt en ruikt. Het moment dat heden, verleden en toekomst elkaar kruisen was voor mij een waar hoogtepunt. Het door Jayme Lawson zeer overtuigend gezongen Pale, Pale Moon was een tweede hoogtepunt. Jack O’Connell’s ’villain song’ de derde.

O’Connell als Remmick is een intrigerende aanwezigheid. De vampier die verantwoordelijk is voor de slachting van de feestgangers, maar tegelijkertijd niet het type antagonist die je kunt verwijten dat er ‘weer een slechte blanke’ is. O’Connell als vampier-hyve mind legt heerlijk de vinger op de zere plek met betrekking tot de invloed van religie op zowel hem als Sammie. Eerder noemt Delta Slim al dat blues ten minste niet is opgedrongen zoals religie, maar dat de muziek van ‘thuis’ is meegenomen. Remmick die de Klan-leden eerst bluegrass laat spelen, om later over te gaan naar Ierse traditionals, laat duidelijk zien dat ook zijn muziek magisch is en op gelijke voet als de blues staat. De uitvoering van Rocky Road To Dublin is tot nu toe een van mijn favoriete uitvoeringen van deze Ierse-traditional. De zang is perfect, de dans choreografie gaf het geheel een idee van een duivels-ritueel, maar dan op een wijze die de aantrekkingskracht tot ‘het kwade’ zo overtuigend laat zien. Een vergelijking is te trekken met de sensueel dansende en kruipende Pearline in de eerdere scene tijdens Pale, Pale Moon: vervoering en passie tegenover de religieuze stijfheid en onderdrukking.

Als Sammie op een cruciaal moment aan het bidden slaat en Remmick en zijn groep spontaan meegaan in het gebed, geeft Coogler duidelijk de overeenkomsten tussen Afro-Amerikanen en Ieren: beiden door religie op de knieën gebracht, beiden alsnog duidelijk verbonden met hun culturele roots. Remmick is een antagonist in de zin dat hij als vampier ‘natuurlijk’ de slechterik is, maar zijn beloofde ‘betere’ wereld is er wel daadwerkelijk een van echte gelijkheid. Dit zorgt ervoor dat het vampieren-plot actief interessanter is dan het had kunnen uitpakken. De emotionele eindes voor Smoke en Sammie (fantastisch om Buddy Guy hier te zien!) waren daarnaast ook heel geslaagd.

Voor mij oprecht een van de beste bioscoopervaringen die ik ooit heb gehad. Geef Coogler vanaf nu altijd maar complete creatieve vrijheid in plaats van het Marvel-keurslijf.