Opinions

Waarschuwing: het onderstaande kan als één grote spoiler worden gezien!

Vorige week ben ik met een groepje vrienden naar Avatar geweest. Mijn verwachting was niet hoog, het zou een visueel spektakel worden.. maar het verhaal? Ik las in de recensies hier dat menig mens het verhaal maar “flinterdun” vond. Echter, ik kan hier geen waardeoordeel over geven. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik maar weinig van het verhaal mee heb gekregen.

We waren namelijk naar een 3D voorstelling geweest, berustend op het IMAX 3D-principe! Jawel! Bij de ingang kregen we een 3D-bril en zo’n handig schoonmaakservetje gedrenkt in alcohol om het guitig brilletje te desinfecteren. Het leuke aan de brilletjes was dat er een soort rode prisma-kristal-sensordingetje tussen de glazen zat, en als je met je vinger ervoor ging verdween het 3D effect! Ik heb me hiermee urenlang kostelijk mee vermaakt. Sterker nog, ik heb een groot gedeelte van de film gemist.

Na het wat moe worden van het spel (en mezelf) ben ik me maar eens gaan vergapen aan de film. Wat ik zag vond ik schokkend en ik keur het dan ook stellig af dat de film geschikt is bevonden voor kinderen (boven de 12 jaar, red.). De perversheid was bijna ongekend. De hoofdrolspeler moet wel bijzonder gruizig zijn geweest om een relatie aan te gaan met een soort, tja, kat-aap-alien-dier? Het deed me vaag denken aan de notoir wellustige kapitein Kirk, de man die menig buitenaards wezen had verleid tot onkuise en onnatuurlijke daden. Toch heb ik voor Kirk meer respect. Dit was één brok mannenhormoon, en hij trok zich niets aan van heersende conventies en ethiek. Hij was een rebel én pionier op het gebied van ruimteverkenning en zijn (bijna iconische) persoonlijke ontplooiing in bestialiteiten. De buitenaardsen wisten precies waar Kirk op uit was, en alles gebeurde in respectvolle wederzijdsheid.

Jake Sully daarentegen maakte misbruik van het arme schepsel. Hij had haar gans de waarheid, zijn werkelijke toedracht niet verteld. Had hij dat wél gedaan, dan was het wezen nooit voor hem gevallen. De schoft! Gelukkig ving hij een groot vogelbeest, en ging erop vliegen. Hem viel groot ontzag ten deel, en alles was gelukkig weer koek en ei. Jawel!

Verder kwam er tijdens de film een sterk gevoel van verwondering kwam bij me op. Hoe was het toch, in het licht der oneindigheid, mogelijk dat deze vreemde planeet zoveel gelijkenissen vertoonde met onze Aarde, vele honderden kilometers uit elkaar? Ik meende bomen te zien, hondachtigen, katachtigen en zelfs een soort pterodactylussen! Onvoorstelbare gelijkenissen met de natuur op onze Aarde. Is dit slechts toeval, of is het onvermijdelijk dat de evolutie, op welke planeet dan ook, altijd neigt naar bepaalde levensvormen? Zou er op elke levenbergende planeet wel een mensachtige, of een misschien wel een konijn rondwaren? Het zou mij niets verbazen als er op Pandora een lichtgevende kip in zijn foerageergebiedje liep te, eh, foerageren, of dat er ’s nachts een meute vierslurfige olifanten een beetje de boel daar een beetje onveilig liepen te maken, zoals die olifanten hier ook doen. Ik kan hier natuurlijk lang over filosoferen, maar mijn doel was om deze recensie beknopt te houden.

Mijn hersenen blijven maar malen: is James Cameron fantasieloos, of is hij een genie die het grote schema der dingen doorziet? Weet hij soms meer dan ons simpele stervelingen?
Ik verliet de zaal, struikelend en wankel. Wat was er nu toch aan de hand?? Had de 3D-ervaring mijn vestibulair systeem aangetast? Toen ik thuis mijn schoenen met moeite uitdeed beseft ik wat er aan de hand was. Mijn tenen stonden krom.