Opinions

In het weekend de film meerdere keren gekeken. De film gaf me de nodige kippenvel en dat meerdere keren.


Allereerst: een waardige afsluiter voor de prachtige MCU waar ik sinds dag 1 al helemaal inzat. Rond 2008 was ik al erg veel Marvel comics aan het lezen en was ik net begonnen om de mindere a-superhelden te ontdekken. Toen Iron Man werd aangekondigd en eindelijk te zien was, ben ik ook meteen op dag 1 gegaan. Een traditie die ik jaarlijks (bijna 4 keer per jaar) stand heb kunnen houden. Hier en daar had de MCU ook mindere films, zoals de meeste het wel eens met me kunnen zijn.

Nu, na al die jaren, begint de eindstrijd tegen Thanos... In de eerste 20 minuten, wordt na Killermonger de beste villain onthoofd. Wauw, die zag ik even niet aankomen, maar helaas zag ik de dip die erna volgde ook niet aankomen. Dit stukje had echt wel ingekort kunnen worden.

Tot het moment dat Thor in beeld komt, begint de film weer wat aan pacing toe te nemen en wordt het oprecht een dollemansrit. Man, wat een gave Thor is dit! Verruit de leukste Thor tot nu toe. Hebben de volle onder ons ook een superheld om zich mee te meten #metoo

Okay nu komen de kritiekpunten aan bod:
- Het hele tijdreizen was toch wel ietwat cliché en heeft de hele tijdlijn wel flink opgefokt. Ik bedoel, Loki is ontsnapt met de Tesseract, Thanos in die tijdlijn is al dood, dus de Infinity Wars daar zal nooit gebeuren.
- Thanos 2 is toch wel een flinterdun en ietwat inwisselbaar vijand geworden. Omdat de Avengers tegenstand bieden vernietig ik het hele universum om een nieuwe te maken. Naja, komaan, dit soort Fox Kids-superschurken verpesten zo'n ervaring in de bios toch wel echt voor mij. Een superheroflick of actieflick is net zo goed als de vijand is geschreven. In dit geval vond ik dit wel tegenvallen.

Plotgaten zitten wel genoeg in de film:
- Captain Marvel heeft in de film ruim 5 minuten de infinity Gauntlet vast, wat belet haar om het aan te trekken en met haar vingers te knippen? Aangezien Thanos een Power Stone nodig had om haar pijn te doen, had ze zonder moeite haar vingers meerdere keren kunnen knippen.
- Captain America, dat hij de Red Skull tegenkomt en het laat gaan snap ik wel. Red Skull vormt daar ver van de levende wereld vrij weinig gevaar, maar hoe komt Cap America terug in tijdlijn 1 ( waar de infinity stones zijn vernietigd?), terwijl hij in tijdlijn 2 is blijven plakken?
- Wat staat tijdlijn 2 te wachten als Thanos is vernietigd? Dit fuckt de hele tijdlijn best wel flink op, terwijl de Acient One dit eigenlijk probeerde te voorkomen. Mission Failed voor haar, maar wat zijn de gevolgen hiervan zijn? Gaan we dit nog zien, of moeten we dit maar voor lief nemen?
- Mijn grootste ergenis, De helft van de wereld is vijf jaar verder gegaan met zijn leven. De mannen en vrouwen die hun geliefde partner zijn verloren, zijn verder gegaan met hun leven en hebben voor een groot deel inmiddels een nieuwe partner gevonden. Hoe akward is het als je partner dan ineens weer in de keuken staat, terwijl jij daarnaast op de keukentafel met je nieuwe partner een gezin aan 't 'stichten' bent. Tja, dit zorgt toch wel echt voor wat meer uitleg en ik heb de ijdele hoop dat Spidey Far From Home hier dan wel op ingaat. Dit is niet iets wat in de MCU als vergeten kan worden bestempeld. Dit zorgt echt voor de nodige complicaties. De voedselvoorzieningen zijn minstens gehalveerd in die 5 jaar tijd en binnen een dag tijd moeten die systemen het dubbele kunnen produceren.
- Captain America geeft zijn schild dan misschien wel door aan de nieuwe generatie, maar we hadden Hank Pym's machine kunnen gebruiken en tijd door Steve Rogers kunnen laten gieren en hem gewoon 60 jaar door laten gaan.

Er zijn ook een paar kippenvel-momenten:
- De verhongerde Tony Stark die Cap de schuld geeft van het hele Infinity Wars gebeuren. Dit was wel even een kippenvel-momentje.
- Het moment dat Cap de lift instapt vol met de Hydra-agenten. Een mooi knipoog naar de mooiste moment uit Winter Soldier. Prachtig gedaan en dat Cap Heil Hydra zegt, heeft in de comic-wereldje al eens voor flink opschudding gezorgd. Ik weet niet of de regisseurs dit ook met diezelfde intentie hebben gebruikt, maar ik vond het wel tof.
- De terugkomst van eigenlijk iedereen.
- Peter-Tony-knuffel
- Avengers Assemble!
- I AM IRON MAN en het afscheid erna op het slagveld. Peter Parker had me wel eventjes. Potverdorrie. Kind is net terug, verliest meteen Mr. Stark. Dit zal wel impact hebben op hem.
- Laatste dans van Cap met Peggy Carter. Je gunt het die man van harte.

Al-om-al, kan ik tevreden terugkijken naar een geslaagd Endgame. Cap heeft - buiten mijn kritiekpuntje hierboven - wel een waardig einde gekregen. Ik kijk er dan ook reikhalzend naar uit om te zien wat de MCU ons in de toekomst te bieden heeft.

Wat een ervaring.

De film afgelopen weekend gekeken in Londen, want prioriteiten. Ik verliet de zaal compleet onthutst, want had ik nu een Batman-film gezien die de Nolan-trilogie had onttroond of was dit een Batman-film die ten onder ging aan zijn eigen ambities. Ik moest er weliswaar een heel weekend over nadenken, maar ik ben eruit. Ik wil eenieder waarschuwen voor de spoilers die hieronder zullen volgen. Voel je vrij om je eigen mening te geven als je het niet met me eens bent. Of juist wel.

Het eerste uur, tot anderhalf uur was fantastisch. Man, man, man. De film weet thematiek, scenario en esthetiek naar een niveau te brengen waar elke comic-liefhebber van droomde. Gotham is nog nooit zo accuraat en zo tof in beeld gebracht. De stad leefde. Gotham was een stad waar je als crimineel moest vrezen voor de schaduw. Want zodra zijn symbool tussen de wolken scheen, wist elke crimineel dat ‘ie moest vrezen voor de schaduwen. Een symbool waar eenieder die kwaad van zin was, voor moest vrezen.

The Batman is een detective. Een bikkelharde en uiterst somber en duister detective. Iets wat perfect past bij zowel The Batman als door corruptie doordrongen Gotham Police Department. Zowel The Bat als Jim Gorden weten de film vooral in het begin meer diepte te geven. Wanneer Batman zich laat zien op een plaats delict, is meteen de gespannen relatie tussen The Bat en de GPD te voelen. En dat terwijl beide partijen proberen te achterhalen wie de krankzinnig Riddler is.

En dan. Terwijl je zit te kijken naar een spannend en sfeervolle detective en clue naar clue volgt. Hoe verder we komen, des te meer we leren over de corrupte Gotham. Je zit op het puntje van je stoel. Totdat…

De film ontspoort. Niet zomaar, maar op een soortgelijke manier als in Batman v Superman. En die twee films zijn op geen enkel vlak met elkaar te vergelijken behalve de infame Martha-moment. De Riddler is al vanaf moment een aan het teasen dat hij een geheim uit de doeken zal doen die zijn weerga niet kent. De stad zou nooit meer hetzelfde zijn. En de film werkt er lekker naartoe. Corruptie, de verwovenheid tussen de onder- en bovenwereld, verkiezingen ze passeren allemaal de revue. En dan komt de ontknoping. Papa Wayne heeft - indirect - een journalist laten liquideren, omdat mama Martha een beetje koekkoek was. Nou, de moed zakte in mijn schoenen. Want het was zo ver gezocht en een onnodige poging om The Batman persoonlijk betrokken te laten raken in het hele schandaal. Hij was al persoonlijk betrokken, juist omdat de stad, juist door diens aanwezigheid, de criminaliteit hoogtij vierden.

Vanaf dat moment voelt het alsof je naar een compleet andere film zit te kijken. The Riddler verdwijnt uit beeld en alle pijlen zijn gericht op The Pinguin en Falcone.

Ten tweede wil ik mijn pijlen richten op Catwoman. Personage is okay, acteerwerk is overtuigend, maar het mist compleet aan chemie tussen Catwoman en Batman. Het moment dat de twee elkaar zoenen, komt zo geforceerd over, waardoor dat een precedent schept voor haar hele rol. In mijn hele bescheiden mening ben ik ervan overtuigd dat de film veel beter af was zonder Catwoman. Waarom? De film was al overvol aan verscheidene personages, zowel on- als off screen. De hele plottwist dat Falcone haar vader was, waardoor ook zij een persoonlijk motief kreeg – die ze overigens al had omdat haar huisgenootje en vriendinnetje in koele bloeden was vermoord – om wraakt te zoeken. De film bood in mijn ogen gewoon geen ruimte voor nog een vigilante die door de donkere steegjes van Gotham klauterde.

En nu komen we aan in de derde akte van de film. Waar ik hoopte dat de film zichzelf zou herpakken, graaf de film zichzelf enkel nog dieper in. Wanneer je net vergeten bent dat The Riddler nog een rol van betekenis had in de film, doemt hij opeens terug en steelt hij de schijnwerpers. Waar hij de rol met masker op, prima weet te vertolken, vind ik zijn personage kracht inboeten wanneer hij in zijn dagdagelijkse kloffie koffie zit te leuten. Het is gewoon simpelweg een sukkeltje. Misschien zal het je zelfs doen denken aan dat ene klasgenootje die altijd een beetje off was, of wellicht was jezelf een dergelijk persoon. Allemaal prima, maar de personage was gewoon lame. Het leek wel alsof je naar een persoon keek die een ongezonde crush had.

Waar ik dan nog wel de meeste aanstoot aan nam, was het feit dat in het huis van The Riddler regelrecht uit te maken viel dat Bruce Wayne Batman was. Even zat ik weer compleet op het puntje van mijn stoel. Ik dacht even, alsjemenou! Krijgen we een gevalletje No Way Home. Ik zat er helemaal klaar voor. Maar blijkbaar is de GPD zo incapabel dat zelfs wanneer ze dergelijke informatie compleet uitgekauwd voorgeschoteld krijgen, niemand het wat lijkt te doen.

De grote finale was voor mij nog wel het meest bizar. Ineens beschikte The Riddler over zijn private legertje en stonden er verscheidene busjes met springstof klaar om de stad van haar zondes te doen afspoelen. Gezien de thematiek rondom renewal begrijpelijk, maar het kwam allemaal zo uit de lucht vallen. De finale zal bomvol symboliek wat dan toch wel echt veel te geforceerd was. Batman die het bevrijde volk door het water naar land wist te leiden. Of de mensen uit het puin halen á la 9/11. Waar het begin van de film de symboliek uitermate verfijnd wist over te brengen, mist Matt Reeves die verfijning in de tweede en derde akte van de film. Heel jammer, want zelfs nu, tijdens het schrijven, ben ik ervan overtuigd dat dit wellicht de beste Batman-adaptatie had kunnen zijn. Had kunnen zijn. Want de uitwerking was gewoon ondermaats. En dat is wellicht te danken aan de regie van Matt Reeves.

Voordat ik mijn conclusie neerpen wil ik nog het laatste kwijt. Wat ik al helemaal niet begrijp, in een film waarin al zoveel personages zitten, ertussen neus en lippen door ook The Joker spontaan wordt geïntroduceerd. Uit het niets. Het was nergens voor nodig en deed enkel afbreuk aan de film. Het voelde echt aan als een set-up voor een tweede film.

Toch wil ik voor mijn conclusie afsluiten met een positieve noot. De film is uitermate goed in beeld gebracht. Daar wil ik zowel crew als cast een hulde en een pluim voor geven. Het was visueel wellicht de best geschoten superheldenfilm tot op heden. Cinematografisch deed de film vrijwel alles goed. Nog een compliment, is dat de regisseur het heeft aangedurft om een Batman-film te geven zonder zijn ‘origin’. Zodra Bruce Wayne oog in oog staat met het zoontje van de vermoorde burgemeester voelde je de thematische wedergeboorte van Bruce. Kippenvel.

Ik kan echter niets anders dan lof spreken over het eerste gedeelte van de film, alleen wat volgt, doet de film echt niet goed. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat als de film - in zijn opzet en uitvoerig - als HBO limited series was uitgebracht, we wellicht de beste Batman-verfilming hadden gehad. Alleen kan ik een film niet beoordelen op wat het had kunnen zijn, maar op wat het heeft geleverd en ik moet zeggen dat de film niet heeft geleverd. Helaas, ergens hoop ik dat Matt Reeves aantekeningen neemt en toch de kans krijgt om een vervolg te maken. Want, de film had alle ingrediënten om een nieuwe generatie te verbinden aan de Caped Crusader.

2 Sterren

Wauw, zo op het einde van dit jaar toch nog een mooie frisse film. Persoonlijk ken ik het maken van keuzes in verhalen al van games als Heavy Rain en meer recentelijk Red Dead Redemption 2. Intussen is keuzes maken “ingeburgerd” in gaming. Waar vroeger jij - als speler - een illusie kreeg om een keuze te maken, was het resultaat altijd hetzelfde. In dat geval vind ik, geef me geen keuzes.

De film zelf gaf me in het begin de illusie dat mijn keuzes geen invloed hadden, tot ik me eraan begon te irriteren en op het punt stond te stoppen. Uit frustratie maakte ik dezelfde keuze en poef. Ineens kwam ik tot de conclusie dat alle keuzes die hebt gemaakt wel degelijk tot invloed waren. Van bijna uitgezet tot ineens hooked en sucked into the story, dat was een hele goede zet.

Ik ben toch benieuwd waar andere voor zijn gegaan en wat ze daaruit hebben gekregen. Vooral ook hoe zij het verhaal ervaren hebben. Vooral het moment dat je de keuze krijgt om Netflix te kiezen en het verhaal de vierde muur breekt, zag ik niet aankomen en paste toch in het verhaal.

Een verfrissing. Wellicht de beste productie dat Netflix tot nu toe online heeft gezet. Des al niet te min overtreft dit niet het niveau wat Black Mirror in het verleden al heeft gehaald met een aantal afleveringen. Toch wel een aanrader!

Het allereerste hoofdstuk begon goed, beklemmende toon en je wist dat er iets mis was. Dan begon het 'Nederlandse school' zijn intrede te doen en verloor de film de waarde die het probeerde op te bouwen. Guy Pearce was prima gecast, maar de film was een licht gewicht. Te lang dradig. Hier en daar zaten er goede stukken verstopt die de film in essentie goed wisten over te brengen, maar je moest er wel te lang voor zitten. De film had met gemak een half uur kunnen verliezen en dat had de film wellicht veel beter gedaan. Inhoudelijk had Martin een goed punt, hoe religie werd misbruikt voor het rechtvaardigen van de lusten van de mens, maar na 1x heb je het door. De film propte dit op een gegeven moment om de vijf minuten door je strot, waardoor je de empatie van de personages een beetje verloor.

Géén een keer moeten lachen, geloof me dan moet je het als film erg slecht doen. Ik ben namelijk dat ene kereltje dat bij elke grap keihard door de zaal blèrt. Ik heb vooral naar mijn telefoon gekeken, met de vraag: Hoe lang moet ik nog.

Inhoudelijk zwak. Ik ga er niet eens dieper op in. Bespaar je geld en kijk een andere film. Echt. Vermijd dit. Als je dit leuk vindt - het is een vrij land dus het mag - maar zoek dan a.u.b. hulp.

Wauw, een typische blockbuster dat me toch stiekem van mijn sokken heeft geblazen. Dit is wat eigenlijk Ready Player One had moeten zijn. Leuk, een festijn der herkenning voor (online) gamers, maar vooral vermakelijk. Het is voor mij de eerste keer dat ik een dergelijke film 4 sterren geef, want het is en blijft popcorn vermaak, maar wel verdomd goede popcorn vermaak (voor in de bioscoop!). Wellicht de beste gamefilm ooit gemaakt. I know, het is een nieuwe IP, maar geloof me, de film is een feest der herkenning voor (bijna) alle gamers.

De film zou zich het beste kunnen omschrijven als GTA Online: The Movie. Een ieder die zich in de online werelden van Grand Theft Auto heeft begeven, zou Free City meteen herkennen. Niet de stad zelf, maar wat er allemaal gebeurd in de straten van Free City. Het is het verhaal van een NPC die zijn dag beleefd terwijl de online gamers dood en verderf uitstrooien door de straten van Free City.

De plot zelf mag zal geen prijzen winnen, want het is wel wat cliché, maaaaar de uitwerking maakt het zo goed en vermakelijk. Het is vooral oog voor details dat de film zo leuk maakt. Wie de film gaat bekijken zal zich vooral vermaken met alles wat op de achtergrond plaatsvind, maar de easter eggs hebben echt toegevoegde waarde.

Het concept is bijzonder goed uitgewerkt en dat is vooral te danken een Ryan Renolds. Hij speelt dan wel weer typisch zoals hij vaker acteert, maar binnen het concept past het perfect en geeft hij de film dan toch wel extra flair.

Al om al, een ieder die ooit GTA online heeft gespeeld, moet dit zien in de bios. Misschien wel de perfecte film om na een lange bioscooploze periode de bios weer eens te bezoeken.

Het is alweer de zesde deel in het succesvolle Fast & Furious-reeks. Dat bekent dus dat de film weer veel actie, mooie auto’s en het nodige vrouwschoon belooft. Maar begint de film zijn charmes na het zesde deel kwijt te raken of weet de film dan toch overtuigen?

Regisseur Justin Lin is weer verantwoordelijk voor de zesde film uit de serie, maar wil met deze film een stapje verder gaan. Geen straatrace dat vervolgt in politieachtervolging of een kluis dat door de straten van Rio wordt geslepen, nee ditmaal is een voertuigenoorlog. Je kunt dus veel actie verwachten met het nodige vuurspuwende spektakel. Helaas worden alle natuurwetten zonder enige schaamte aan de laars gelapt en kan het weleens op je lachspieren werken. Meters door de lucht vliegen, iemand opvangen om vervolgens tegen een auto te knallen en dat zonder een schrammetje. FF6 is een mengelmoes jaren '80 actie en de bekende Fast & Furious formule. De film heeft niet alleen de charme, die hij ooit had, schaamteloos overboord gegooid, maar probeert opnieuw een nieuwe weg in te slaan en nog verder te gaan.

Fast & Furious 6 weet je gedurende twee uur goed te vermaken en kijkt lekker weg. Het script en het verhaal zijn weliswaar ver te zoeken, maar de cast weet het nog enigszins goed te maken. De film zit vol testosteron en weet, vergeleken met de vorige films, mij niet teleur te stellen. De cast doet wat van hen verwacht wordt en er is ditmaal weer veel aandacht besteed aan de nodige vierwielers. Justin Lin heeft met zijn laatste film waardig afscheid genomen van de franchise. Blijf na de film nog even zitten, er volgt na de aftiteling een klein cadeautje.

Vanmiddag tijdens een vroege perspresentatie mogen zien. Het is een vermakelijke film, helaas is het niet meer dan wat popcorn vermaak van een gemiddelde prestatie. Had er sowieso niet veel van verwacht, maar wel meer dan dat ik had gezien, het zat vol clichés en het verhaal was veelte voorspellend.

Neemt niet weg dat ik een aantal keren wel met een glimlach op mijn koppie in de zaal zat, maar als geheel is de film meer een dertien in een dozijn

Het is al na de eerste minuut duidelijk wat Zack Snyder met zijn film wil doen. Het draagt niet de duisternis die de Dark Knight wel had, noch de luchtigheid die de The Avengers met zich meebracht. Nee, Man of Steel weet zichzelf meteen te onderscheiden. Het is geen superheldenfilm zoals we die kennen, de film probeert zich te profileren met de dreiging van buitenaardse superioriteit. Een frisse blik op een van de eerste superhelden wat bijzonder goed uitpakt.

Het eerste gedeelte van de film wordt voornamelijk gevuld met het gevecht dat Clark met zichzelf heeft. De keuzes die hij maakt en wat de consequenties ervan zijn. Het script zit, op een paar uitzonderingen na, uitstekend in elkaar. Helaas heeft scriptschrijver Goyer een aantal vreemde keuzes gemaakt, die niet volledig synchroon lopen met de rest van de film. Een enkele gebeurtenis was volstrekt onlogisch en sloeg de plank mis. Daar staat wel tegenover dat de ontwikkeling van Clark Kent heel overtuigend is en Cavill het plaatje weet af te maken.

Snyder heeft zich als regisseur al bewezen actie mooi in beeld te brengen. Met zijn nieuwste film gaat hij nog verder. Zo hebben de vechtscènes veel weg van de animatieserie Dragon Ball Z. Veel levens gaan verloren tijdens het gevecht tussen Supes en zijn vijanden. Wolkenkrabbers die met de grond gelijk worden gemaakt, gigantische explosies en zelfs bergen zijn hun voortbestaan niet meer zeker met de komst van Kryptonianen. Het woord "Episch" wordt op een geheel nieuw niveau getild en dat is een goede zaak! Tevens heeft Hans Zimmer weer uitstekend werk afgeleverd met zijn soundtrack. Op de juiste momenten is de soundtrack intiem en wanneer de actie van het beeld af spat is het heerlijk bombastisch. Qua special-effecten is er wel een of het ander op te merken. In enkele scènes zien de effecten er niet altijd goed uit, voornamelijk de omgevingen laten soms te wensen over. Dat terwijl de gevechten er bijzonder goed uitzien.

4*

Star Wars: Attack of the Clowns had beter gepast al titel. Dit is een van de slechtste Star Wars-film ooit.

Laat ik allereerst zeggen, ik behoor tot de kamp die TLJ echt heel goed kon pruimen. Waarom? Het brak de lore van Star Wars eindelijk open. Tuurlijk, het was geen perfecte film, maar ik ben pas net voor de sequel-trilogie alle films gaan kijken en toen pas echt de lore gaan waarderen. De oude films en de prequels doorstaan de tand des tijds nog enigszins. Vooral A New Hope vond ik qua schrijfwerk alle kanten op vliegen.

Okay nu over RoS. De kijker ontdekt dat Palpatine nog leeft. Helaas moesten de trailers dit al spoilen, maar het is echt zo. Op zich een goed knipoog naar wat Palpatine Anakin vertelde over The Dark Side die 'onnatuurlijke' eigenschappen zou blootleggen. Supreme Leader Kylo Ren gaat hierna ineens als een boodschapjongentje op zoek naar Rey om de uitstaande opdracht van Palpatine te volbrengen. Uhm het was immers Kylo die in TLJ zei: "Let the past die, kill it if you must.". Nu is hij uitgerekend dé persoon die die past een nieuw leven probeert te geven. The Fuck?

Okay een stroeve start, dacht ik. Juist omdat ik Kylo een bijzondere ontwikkeling vond doormaken in de vorige film. Maar JJ was voor mij gevoel in deze film meer bezig met het 'rechtbreien' van keuzes waar half Die-Hard SW-fan het niet mee eens was in de vorige film, dan de trilogie die hij immers starte tot een goed eind te brengen. Wat volgt is een film wat meer plotgaten bevatten dan plot. Het ergste is dat de trilogie niets heeft toegevoegd. Buiten het feit dat er een paar personages het loodje hebben gelegd, is the galaxy far, far away er hetzelfde aan toe als net voor de trilogie. Een bijzonder slechte afsluiter.

Het is voor mij weer een tijd geleden sinds ik mijn laatste mening digitaal heb neergepend voor mijn medefilmliefhebbers. Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden. Na bijna een jaar mogen we ons weer vermaken in de bioscoopzalen. Alhoewel ik vorige week Black Widow en Fast & Furious 9 heb gezien, keek ik hier toch wel naar uit. James Gunn x Suicide Squad, ik dacht dat moet wel goed komen.

First things first. Dit had de eerste Suicide Squad moeten zijn. De film weet perfect te balanceren tussen humor en de ontwikkelingen die de personages moeten doorbrengen. Wat echter compleet mist in de film, is het verhaal. Het heeft meer weg dat de personage een game-achtige objective krijgen, ga naar X om Y te vernietigen en onderweg krijgen ze sidemissies die ze voltooien. De premise is zo droog als het kan zijn, maar toch weet Gunn me te verbazen in de uitvoering.

Uitvoering is goed. Dat zeer zeker. Dit is een popcornfilm ten top, waarvan me voorkeur wel uitgaat om die in de bios te kijken. Maar, ik kan het niet laten om dit te vergelijken met de 'andere Gunn' film, The Guardians of the Galaxy. Toch mist de Suicide Squad iets, wat The Guardians of the Galaxy wel heeft; een universum dat aan elkaar gelinkt is. Waar je bij een MCU-film weet dat alles slim met elkaar is verbonden en je constant hints en easter eggs over en weer krijgt, is dat in de DCUE veel minder. Op moment dat het wel gebeurd, stoort het eerder dan dat het van toegevoegde waarde is.

Om mijn vergelijking te maken. Zo wordt de personage van Elba geïntroduceerd met een anekdote dat hij de man is die Superman het ziekenhuis heeft ingeschoten. Normaliter is dit iets waar ik als fanatiekeling denk, oeh, dat moet dan wel goed zitten. Dit gaan we ooit in een ander film terugzien, of tenminste iets over terughoren. Helaas is de DCUE niet meer dan een bus waar iedereen keihard door elkaar roept en weinig consistentie is. En de bus staat in brand. Klapt hier en daar tegen muren aan, maar weet soms toch wel te verbazen.

Suicide Squad moet het vooral hebben van de personages. De cast is uitmuntend. Het is ook tof om te zien dat Gunn het gegund is om met de meest generieke personages uit de comic toch iets tofs neer te zetten. Want geloof me, er komen personages in voor, waarvan je denkt: hoe is hier ooit iemand op gekomen.

Al om al. Leuke popcornfilm. Veel beter als de eerste en voor mijn gevoel is dit zelfs een film die misschien een herstart maakt voor sommige personages uit de franchise. Ze zijn iets meer gegrond, hebben wat meer dynamiek en eindelijk eens humor dat niet MCU-rip off is. Vermakelijk, maar helaas geen artistiek hoogstandje. Wat je natuurlijk niet had mogen verwachten. Als ik de vergelijking dan moet maken, prefereer ik de eerste Guardians of the Galaxy boven deze film.

Het onderstaande stukje tekst bevat spoilers

Na lang wachten de film dan toch eindelijk in de bioscoop kunnen aanschouwen. Sinds februari niet meer in de bioscoop gezeten en man, man, man. Wat een fantastische film om weer eens voor in een zitje te gaan zitten en naar het grote witte doek te staren.

Tenet, daar draait het om en het is voor mij haast onmogelijk om de film te spoileren, want, je zult er tijdens je eerste zit vrij weinig van begrijpen. Althans als ik de meeste mensjes - op een minimale veilige 1,5m afstand - heb horen ploeteren tijdens de film. Een spionage film die gedreven wordt door een complex narratief. Complex, dat had stiekem een beter titel kunnen zijn geweest voor Tenet, want Nolan is dit keer all-out gegaan.

Á fin, laten we het verhaal even laten voor wat het is en een kijkje werpen op de personages. Zoonlief Washington speelt een geheim agent die zomaar de wereld van Tenet inrolt. Een schaduwwereld waar het lot van onze wereld wordt uitgevochten. Daar gaat het wat mij betreft ook mis, het acteerwerk. Waar we in Inception, Interstellar en eerdere werken van Nolan een ijzersterke cast genoten, komen de personages er dit keer minder goed vanaf. Vooral Kenneth Branagh delft het onderspit. Waar Nolan normaliter hele sterke antagonisten weet op te tuigen, komt Branagh echt niet overtuigend over als Andrei Stator. Een Noord-Ier die een kwaadaardige Rus speelt, het voelt jaren ‘80 aan en voelt artificieel aan. Desalniettemin zijn er ook acteurs die opvallen. Robert Pattinson weet nl. wel heel erg te overtuigen en Elizabeth Debicki zet als een van weinige ook daadwerkelijk een emotioneel personage neer.

Nu moet ik dan toch even het verhaal tegen het licht houden. Desondanks dat het verhaal complex aanvoelt, valt het enigszins reuze mee. Het probleem met het verhaal is dat het stiekem best voorspelbaar is. Er is een zeker moment in een niet nader te noemen galerij, die het voor mij weggaf. Vanaf dat punt viel het kwartje en daardoor was het geheel een stuk beter te begrijpen.

Luchtledige complexiteit; Nolan kreeg veel kritiek op het versimplificeren van een wormgat in Interstellar. Wat mij betreft was dat juist een prima staaltje uitleg werk, wat voor iedereen behapbaar was. In Tenet hoef je dit niet te verwachten, ze brabbelen wat hoge termen eruit en als jij je woordenboek of encyclopedie niet op tijd erbij had gepakt op de juiste pagina, was je verloren. Terwijl het mechanisme veel simpeler uitgelegd zou kunnen worden. Althans, ik irriteerde me op een gegeven moment dat ze met omwegen alles probeerden te verklaren wat uiteindelijk niet nodig was om te weten.

Montage, potverdorrie. Die zat me toch een partij raar en vreemd in elkaar. Ene moment is er een dialoog, knip, een van de twee personage’s ligt te slapen en wordt wakker gemaakt. Geen B-roll die wat ademruimte geeft om wat context geeft of het later, eerder is of wat dan ook. Zulke momenten heeft de film erg vaak en op een gegeven moment doet het je twijfelen, is dit onderdeel van het verhaal of is de montage raar? Het laatste dus, de montages zijn soms super raar. Dan heb ik het niet over wat je op beeld ziet, want dat is prima en niets op aan te merken, maar hoe sommige dialogen of scene’s elkaar opvolgen is echt vreemd.

Al om al, buiten mijn stevige kritiek laat Nolan zien zelfs met een - voor zijn doen - mindere film nog altijd torenhoog weten te scoren. Een prima eerste film om de afgelopen COVID maanden even te doen vergeten en ons laten hopen dat iemand met een TENET effe ons een vaccin komt brengen.

Ik houd wel een slag om de arm, want ik had hetzelfde gevoel nadat ik van Interstellar wegliep en die beviel me na een tweede zit stukken beter.

Voor nu een 3,5.