Opinions

Afgelopen weekend in aanloop naar de seizoensfinale een tweedaagse 'marathon' gehouden met vrienden en bij een tweede keer kijken vielen me veel meer zaken op. Met telkens die week pauze ertussen sloeg Lynch er door de aanzienlijke hoeveelheid personages wel eens in dat ik niet meer precies besefte wie nu weer juist wie was en waarom hij of zij relevant was in het verhaal.

Na de marathon besefte ik alsnog dat het weer ingenieus in elkaar stak (hoewel de scènes die zich in de Red Room, the Black of White Lodge of een andere metawereld afspeelden natuurlijk niet altijd even duidelijk zijn), waardoor ik het er voor lief bijneem dat de eerste afleveringen traag op gang kwamen. Daarin zaten trouwens ook al enkele zeer straffe, angstaanjagende én behoorlijk grappige scènes. Sterker nog, bij het herbekijken ontdekte ik dat er eigenlijk ontzettend veel humor aanwezig is, zoals de ontzettend luide stem van Cole en zijn hoorapparaatperikelen, de attitude van Diane, de attitude van Albert ("Fruitcake, anyone?"), bijna elke scène met Dougie (het meest aimabele personage ooit?), Lucy & Andy, de Mitchum Brothers (met een goeie Jim Belushi zowaar!), de namompelende zatlap in de cel, Dr. Jacoby en zijn golden shovel enzovoort. Toen ik alle afleveringen voor het eerst zag kwamen deze zaken niet altijd even goed uit de verf - omwille van het feit dat ik me zo focuste op het grotere plaatje? De lijn tussen horror, spanning, surrealisme en slapstick was soms in ieder geval ontzettend dun (bv. de armworstelscène of de scène van Sarah in het café).

Tijdens aflevering 17 leek het er zelfs op dat Lynch, tegen alle verwachtingen in, een soort van gezellig slot met gesloten einde zou gaan maken. Gelukkig was dat helemaal niet waar en bleef ik wederom met een positief gevoel van 'What the hell?' achter. Kan iemand een plausibele analyse voor het slot opwerpen? Ik geraak er niet uit, hoewel er ongetwijfeld een bepaalde logica in zit, getuige de bewuste keuze voor de namen Tremond en Chalfont. Ik heb me in ieder geval weer uitstekend vermaakt. Het was lang geleden dat ik elke week zo snel mogelijk een nieuwe aflevering wou bekijken!

Ten slotte wil ik even het punt van t.o. over de muziek onderstrepen: sommige momenten (lees: Roadhouse-concerten) blijven echt wel bij. Ik denk spontaan aan She's Gone Away van "the Nine Inch Nails", Axolotl van The Veils (en El-P), Shadow van Chromatics én niet te vergeten, het prachtige I've Been Loving You Too Long van Otis Redding .

Trouwens, iemand toevallig een suggestie voor wat er met Audrey aan de hand is? Zou ze (nog) in een coma liggen o.i.d.? Tijdens haar dansscène in Bang Bang zat ik tevens naar het scherm te turen met een enorm brede grijns. Nostalgie pur sang. Gotta love Audrey. En Naomi Watts. En Chrysta Bell. Damn.

Onlangs ving ik een glimp op van wtFOCK op Vier. Hoezo, afl. 10? Had ik die hele tijd serieus niets opgevangen over een tienerdrama? Inderdaad, en dat was kennelijk de bedoeling. De reeks werd vooral via Instagram gepromoot, een sociaal medium waarover ik niet beschik.

Achteraf gezien ben ik blij dat de serie alsnog werd uitgezonden op tv (en ze voor Belgen op de website van Vier beschikbaar is). Ten eerste was ik positief verrast door de muzikale keuzes, die hier en daar hitjesgericht was, maar over het algemeen best aangenaam en passend bij de jeugd. Daarbij komt dat Antwerpen een vertrouwde omgeving bleek te zijn, wat eveneens hielp om mijn initiële interesse te wekken.

Toen ik vervolgens vanaf het begin begon te kijken vreesde ik in eerste instantie voor een clichématige bedoening vol flat characters en een plotlijn die je telkens vijf afleveringen op voorhand ziet aankomen. Na afl. 1 bleef ik effectief op mijn honger zitten: het domme blondje, de komische ugly duckling en de intelligente, eigenwijze loner werden één voor één geïntroduceerd. Gelukkig werd de reeks al snel interessanter en wisten de makers het niveau van de eerste aflevering te ontstijgen (dankzij het scenario van het Noorse Skam, waarop deze show is gebaseerd?).

Hoewel enkele personages af en toe hervielen in hun clichématige gedrag (bv. Amber, Luca, Senne...), bleef er genoeg over om van te smullen. Femke Van der Steen (Jana) en Nathan Bouts (Jens) deden het wat mij betreft erg goed als koppel, waardoor alles realistisch aanvoelde en je als kijker vrij snel met beiden begon mee te leven. Veerle Dejaeger (Zoë) stal evenwel de show met haar rake oneliners, haar expressie en haar aanwezige rode lipstick.

Hier en daar kon ik niet anders dan denken aan Skins, één van mijn favoriete series die ook jongeren portretteerde die bezig zijn met relaties, seks, alcohol, wiet en - in mindere mate - studeren en waarbij de muziek in de reeks ook een belangrijke rol speelde. Waar Skins vaak uit de bocht gaat, blijft wtFOCK mooi binnen de lijntjes kleuren. Er wordt gepraat over black-outs ten gevolge van alcohol, maar zoiets komt eigenlijk nooit in beeld.

Daarnaast focust elke aflevering van de Britse serie op een ander personage, terwijl Jana hier duidelijk het hoofdpersonage is. Gelukkig doet zij het voortreffelijk, maar helaas blijven sommige anderen daardoor onderbelicht en oppervlakkig, al hebben ze hun best gedaan om elk personage op z'n minst van één verhaallijn te voorzien. Ik las ergens dat Skam in zijn tweede seizoen ook van hoofdpersonage wisselde, dus laten we hopen dat wtFOCK ergens meegaat in dat verhaal, maar laat ons tegelijkertijd ook hopen dat ze (nog meer) een eigen Vlaamse weg durven bewandelen (i.p.v. het bijna klakkeloos overnemen van de Noorse hit) zonder risico's te schuwen!

Props aan de makers en acteurs voor dit geloofwaardige, boeiende en goed geacteerde tienerdrama, in ieder geval, ondanks enkele tekortkomingen. Ik kijk uit naar seizoen twee!