Opinions

Het duurde even voordat ik deze film eindelijk ging zien. Ik zag er een beetje tegen op. Het uitgangspunt van deze film is zwaar en daardoor, voor mij althans, een hindernis om te kijken. Ik hou van happy endings, want mijn gemoed is al zwaar genoeg vanwege mezelf. Maar ik ben blij dat ik hem gezien heb. Er zit een onderhuidse spanning op deze film, die tot het einde tastbaar is. Het einde is wellicht abrubt en minder verrassend, maar de weg er naar toe is mooi uitgewerkt. Brit Marling speelt een ingetogen rol met verve. Een koele schoonheid met een gruwelijke achtergrond, die besluiten neemt die de kijker constant gemengde gevoelens geeft. Geen makkelijke kost als film, en zeker geen sci-fi (waar ik wel fan van ben). Dit is drama...goeie drama, met af en toe een knoop in je maag.

Dit is echt wel een redelijk film, maar dan moet je de religieuze onderlaag kunnen waarderen of opzij zetten. Ik vond het slechts matig storend omdat het niet door je strot werd geduwd, maar toch is de boodschap niet aan iedereen besteed.

Er wordt subtiel aan gerefereerd hoe religie misbruikt kan worden waarop men de discussie wil aangaan wat de werkelijk aard van religie is, zoals hij door de regisseur wordt neergezet. Puur en oprecht of inherent onderhevig aan misbruik en derhalve gevaarlijk. Al naar gelang iemands overtuiging zal daar wel een passend antwoord op zijn. Het is wel het centrale thema uit deze film.

De beelden zij mooi maar wekken niet zo'n neerslachtig emotie op als het veel doordringender "The Road" van John Hillcoat die ook handelt in een post-apocaliptische wereld. "The book of Eli" heeft een hoger "Hollywood"gehalte en dat gebruik ik niet als diskwalificatie, maar als duiding. Wie naar de gevechten kijkt in deze film weet wat ik bedoel. Ook zit er meer hoop in deze film dan in "the Road". Normaal ben ik niet het type wat van pessimisme houd, maar desondanks vond ik het sprankje (wan)hoop uit deze laatse film aanlokkelijker dan die uit 'Eli'.

Laten we zeggen dat ik als mens zou willen dat zoveel mogeel van onze culturele erfenis bewaard zou blijven voor toekomstige generatie, maar het ik het ambivalente gedachten bij de missie van Eli. De wonderlijke zaken die hem omgeven, zijn aanlokkelijk en hoopgevend, maar in mijn ogen als boodschap net zo vals als die van zijn tegenstander. De regisseur promoot wat ik afwijs en doet dat m.i. met weinig overtuigingskracht. Maar hij schept daarbij wel een verhaal dat wél tot de verbeelding spreekt. Want wie heeft geen sympatie voor een lone ranger die het opneemt tegen een overmacht ter bescherming van zijn principes?

Alleen dit keer niet in een western, maar op een gestorven aarde.

Het is in ieder geval geen lekkere wegkijkfilm, samen knus op de bank, voor de doorsnee kijker.

Eigenlijk is het niets eens zo'n slechte film, cinematografisch gezien. Echter er is iets vreselijk fout aan deze film. Het is een 2 uur durende reclamespot eersteklas voor het Christelijk geloof. Belerend en eenzijdig. Er is een haarscherpe scheidslijn gemaakt tussen gelovigen en ongelovigen (of te weinig gelovigen) en daar is dus ook gelijk de grens tussen goed en kwaad. Het verteld een verhaal waarin indoctrinatie en onderdrukking van het gezin worden verkocht door het bescherming en verantwoordelijkheid te noemen. Geen kritische kanttekeningen of lastige vragen. Leed wordt overwonnen door hen die het verdienen, maar niet door hen die het nalaten het juiste pad bewandelen. Het verval van maatschappij of individu is evenredig aan het gebrek om God's woord te volgen of te verkondigen.

De actie en de drama, het acteerwerk is goed, eigenlijk zelfs voortreffelijk. Er zit ook humor in, maar door de boodschap, zo gruwelijk opdringerig en vals, worden deze geheel vergald. De eindscene was werkelijk zum kotzen en ik kreeg de neiging om een hitlergroet te doen om te duiden, hoezeer er hier sprake was Goebbels' propagandistische tactieken. Het was vreselijk om te zien, nog versterkt wellicht door de wetenschap dat er daadwerklijk vele mensen zijn die de wereld zo durfen op te delen. De Christen als übermensch...dat was de kern van dit verhaal, verpakt in liefde en mededogen. Bah, een vreselijke film.

Het verhaaltje is redelijk voorspelbaar en mist diepgang, maar dat hoeft geen groot probleem te zijn. Zelf het feit dat het een welbekende kruising is van thema's uit andere films die kaskrakers waren mag ook geen probleem zijn. Ik zag een menu van Hunger Games, Enders Game en snufje Elysium en Dredd, en een sausje lichte romance uit een dozijn ander films.

De heldin is een kwetsbare schoonheid die zich kranig weert, de Held is inderdaad een hunk met stille wateren (en diepe gronden). Alles is er om er een mooi feestje van te maken. En toch mist het iets. Het mist pit, het mist een scherp randje...het mist een rafeltje om over te zeveren. Ondanks de actie, de doden en al de zaken die dramatiek op moeten leveren, blijft het een brave film.

Het kijkt lekker weg, maar zorgt tevens dat het niet doorstoot naar een betere categorie actie/sci-fi film.