Opinions

5 man gister bij de première in Utrecht. Misschien dat de speelduur van ruim 2,5 uur de mensen afschrikte te komen kijken.

Mikhalkov pakt het toch even anders aan dan Lumet, dat wordt al duidelijk bij het openingsshot, waarin geen rechtbank te bekennen is. Een deel van de remake speelt zich namelijk af buiten de rechtbank, in Tsjetsjenië om precies te zijn. Flarden uit de jeugd van de beklaagde worden in beeld gebracht. Zo heb je als kijker wat meer voeling met de beklaagde dan in het origineel.

Toch speelt het grootste deel van de film zich af in de rechtszaal, of beter, in de gymzaal. Omdat de rechtbank verbouwd wordt moeten de 12 juryleden uitwijken naar een gymzaal van een vlakbij liggende school. Het verloop van het debat is ongeveer hetzelfde als in het origineel met het verschil dat de persoonlijke achtergrond van ieder jurylid wat meer aandacht krijgt, waardoor een mooi beeld wordt geschetst van de huidige Russische samenleving. Het acteerwerk hierbij is in de hele lijn uitstekend, iedere acteur krijgt zijn moment om te schitteren. Eén van de 12 juryleden blijft echter constant wat op de achtergrond, Mikhalkov zelf, de voorzitter. Dit alles niet zonder reden, Mikhalkov heeft voor zichzelf wel degelijk een rol weggelegd.

Op een aantal vlakken schiet 12 tekort ten opzichte van het origineel. Zo komt de manier waarop de juryleden één voor één overstag gaan wat minder geloofwaardig over. Waar 12 echter compleet de mist in gaat is het slotstuk, waar voorzitter Mikhalkov het woord neemt. Als na zijn verhaal het oordeel is geveld en de heren eindelijk naar huis mogen volgen er nog een aantal scenes die de kijker met extreem kromme tenen de zaal doen verlaten. Doodszonde, want de film boeide voor het grootste deel wel.

Een film met twee gezichten. Het eerste gedeelte speelt zich af in Duitsland, Rudi en Trudi verlaten eindelijk hun vertrouwde Bayerische dorpje eens om de kids op te zoeken in het grote Berlijn. Trudi weet op dat moment al dat Rudi niet meer lang te leven heeft, maar ze is niet in staat dit haar man te vertellen. Het bezoek aan Berlijn valt het echtpaar (en vooral Rudi) niet mee, de kinderen leven hun eigen leven en zijn van hun ouders vervreemd en het blijkt niet makkelijk in de grote stad de weg te vinden. Om de reis af te sluiten besluiten ze nog een paar dagen uit te waaien aan de Oostzee.

Dit eerste uur van de film is erg sterk, vooral door de chemie die er is tussen de norse Rudi en de wat meer wereldse Trudi, een mooi stel. Het tweede uur behandelt het thema rouw en speelt zich af in Tokio, waar een van de zoons van Rudi en Trudi woont.

Na een Lost in Translation-achtige aanpassingsreis toont Dörrie het rouwproces, waarbij ze de nodige symboliek niet schuwt. Hiervoor wordt uitgebreid de tijd genomen, terwijl het de kijker al snel duidelijk is waar Dörrie naartoe wil. Het duurt dan ook veel te lang voordat het lang verwachte en emotionele einde van de film bereikt wordt, helaas is de kracht hiervan dan al afgezwakt omdat Dörrie te nadrukkelijk naar dit sentimentele moment toewerkte.

Voor het eerste uur geef ik een dikke 4*, voor het tweede 2,5*. Naar boven afgerond omdat ik het eerste uur echt mooi vond: 3,5*

Slepe Lásky is een ontroerende, grappige en vooral hartverwarmende film die je een andere kijk geeft op wat liefde en geluk is en er daardoor ook nog eens in slaagt je aan het denken te zetten.

4 eenvoudige verhalen over blinde mensen in hun zoektocht naar liefde en geluk. Net als wij gewone mensen hebben ze daarbij hun angsten, verlangens en dromen. Lehotský weet de kern te raken in relatief korte schetsen van deze mensen. Afgetrapt wordt met Peter, die de liefde van zijn leven al gevonden heeft. Ook zijn vrouw is blind en het stel probeert er het beste van te maken. Hun leven wordt treffend in beeld gebracht, je bedenkt je eerst nog waarom ze geen lamp aandoen als het buiten donker wordt...... Peter zorgt ook voor een aantal zeer geestige momenten, waarvan de scene dat hij schansspringen keek mijn onbetwiste favoriet was.

De andere drie verhalen gaan over blinden die zoekende zijn hoe invulling te geven aan hun leven als blinde. Een zigeuner die verliefd wordt op een vrouw die niet zigeuner is, een zwangere vrouw die nadenkt over hoe het zal zijn om een kind op te voeden die wel kan zien, een pubermeisje dat heel graag een vriendje wil en een date regelt via een chatsite. Stuk voor stuk prachtig vertelde verhalen met het hart op de juiste plek en dat komt vooral door de geweldige mensen die in de film spelen.

Slepe Lásky is niet voor de volle 100% een documentaire. Hoewel Lehotský echte blinde mensen gecast heeft voor de film en hen in hun dagelijkse leven heeft gevolgd is een deel van de film ook gescript. Dit is geen minpunt, sterker nog, toen ik de film bekeek wist ik niet dat het deels een documentaire betrof.

Ik hoop dat er over een aantal jaren een vervolg komt over hoe het dan met deze mensen gaat. Tot dan moet ik het met deze doen, ik denk er nog vaak van te kunnen gaan genieten.

4,5* en een top 10 notering