Opinions

Beter dan verwacht!

Ik heb deze film zojuist bekeken, in het holst van de nacht dus, met koptelefoon op hoog volume.
Godspeed You! Black Emperor bleek zich hier voor geleend te hebben, iets wat je niet direct van ze zou verwachten. Alleen dat feit al, naast de naam van de regisseur, maakte dat ik deze film wilde zien. En laat GY!BE ook nog eens mijn favoriete band zijn...
Zoals ik verwachtte werd East Hastings tamelijk misplaatst gebruikt (wat misschien ook komt doordat ik dat nummer tot in den treure ken), en werd er bovendien schaamteloos in geknipt. Bij deze scene zou m.i. alleen volledige stilte gepast zijn. Maar soit, dat was één van de weinge dingen die ik aan te merken had.

De sfeer, de sfeer. Dat is zeker de kracht van 28 Days Later... het korrelige beeld, de donkere kleuren, de diepe keel-geluiden van de geïnfecteerden. De film straalt constante, onderhuidse, spanning uit. Ik heb bovendien nog nooit zo vaak schrikmomenten gehad in een film, denk ik.
Het apocalyptsche scenario blijft me, hoe uitgemolken ook, intrigeren. Waar het vaak in cliché's vervalt, weet Boyle er hier een goede draai aan te geven. Persoonlijk vind ik de psychologische gevolgen nog het meest boeiend, hetgeen hier niet de meeste aandacht krijgt. Echter de soldaten die vrouwen willen, Jim die zijn oerkrachten vindt: het werd niet helemaal buiten beschouwing gelaten.
Af en toe lijkt het verhaal wat springerig, zijn er wat onlogische handelingen, zijn de acteerprestaties wisselend (het meisje was vrij irritant en uit-de-toon-vallend), maar puur op gevoel geef ik 4* met kans op verhoging. Werd East Hastings maar beter gebruikt, waarschijnlijk een once-in-a-lifetime kans om zo een fantastisch nummer te mogen verwerken in een film.

Ontzettend zwak. Hoe je met een interessant gegeven *niets* kunt doen. Niemand komt langer dan drie zinnen achter elkaar aan het woord. Zodra een personage eindelijk iets interessants lijkt te zeggen, wordt het direct afgekapt en gaan we naar de volgende scene. Oppervlakkigheid ten top.

Zeker zo zonder enige (mogelijkheid tot) uitleg, komen de one-liners erg leeg en zweverig over.

"De tijd van de dood is een hele lange tijd."

"Elke mens is een eenheid in expansie."

Waar ik Delicatessen nog te pruimen vond, vond ik deze toch echt niet meer uit te zitten. Heb het wel gedaan natuurlijk, maar het laatste uur keek ik regelmatig op de klok. Een paar mooie beelden, maar verder een lange herhaling van irritante personages en slechte humor. Too much.

Natuurlijk is dit een Bruckheimer film, is het (dus) commercieel en (dus) zonder artistieke waarde. Dat weet je van tevoren.

Het plot is volledig over the top en ongeloofwaardig. Kijk, de uitleg over dat hele tijdreizen gebeuren (wormholes, papier dat omgevouwen wordt, rivier met aftakkingen): lees een boek van Stephen Hawking, volg een cursus Speciale Relativitetistheorie en je zult het tegenkomen. Een deel daarvan is speculatief, een deel niet. Maar de uitwerking hier, en vooral de speciale beelden, missen geloofwaardigheid.

Dat had ik na een paar minuutjes wel door, dus ik ging er voor het gemak in mee. Denzel, die zich heerlijk voelt in dit soort machorollen (alleen het eerste shot al, als hij vertraagd de auto uitstapt en zonnebril afzet), past er daarom goed in. Je kunt je er aan ergeren, en ik snap iedereen die dat goed erg goed, maar voor deze keer ging ik erin mee.

Wat dan overblijft, is een vermakelijke, nergens saaie, goede actiefilm. Achtervolgingen, explosies, massaal en macho gedoe: the whole package. Moet kunnen toch?

Verder ben ook ik doorgaans geboeid door het plot(holes) en verklaringen, zoals bij Memento, The Prestige, enz. Toch heb ik hier weinig zin daarin. Die films staan voor mij
op een hoger niveau: ze zijn het waard daarover na te denken. Dit is pure actie/thriller.
Al met al 3.5*

Ik had redelijke verwachtingen, maar werd teleurgesteld. In tegenstelling tot Jimbo79 vond ik de hoofdpersoon niet ontegenzeglijk sterk: af en toe dacht ik "hee, hij kan goed acteren" maar dan had hij weer momenten dat zijn gevoelens totaal niet overkomen. Wisselend, dus. Het irriteerde me ook wanneer Santiago een lang verhaal over zijn marinetijd vertelde, op ongepaste momenten. Aangezien ik me evenwel kan voorstellen dat dat juist de bedoeling was - hij is nogal verbitterd over de samenleving - kon ik me daar wel overheen zetten.

Het enige echt positieve is het feit dat zijn lusteloosheid erg goed werd uitgebeeld. De hele film straalde dat gevoel uit. Maar is dat nou het enige?

Een volmondig ja.

Santiago's karakter wordt niet uitgediept, hij blijft een typetje. Er had zoveel meer ingezeten...

Je zou kunnen zeggen: "het enige wat de film probeert, is Santiago's wanhoop en lusteloosheid overbrengen op de kijker. En daar slaagt hij ruim in."

But that doesn't work for me. Ik wil diepgang, maar alles blijft oppervlakkig. Helaas.

2*

Eíndelijk dan toch maar gekeken (kansen genoeg, komt ieder jaar wel 5 keer op tv). Het viel me alleszins mee, het was een degelijk film.

Toen Cruise en Moore uit eten gingen, vreesde ik even voor een sentimenteel liefdesverhaal tussendoor; gelukkig was die vrees onterecht. Men focuste op het verhaal en de aandacht werd niet afgeleid door allerlei onzin eromheen (wat ik een beetje verwachtte).

Erg bijzonder was het nu ook weer allemaal niet; de laatste scene tilt de film toch net omhoog. Typische 3.5*-film.

Aardige film, met een verstilde sfeer, en een prachtige Jennifer. [De Iraanse moeder en zoon meende ik te herkennen als Iraanse moeder en zoon (jawel) in 24.] Jammer dat het plot totaal op hol slaat in het laatste half uur.

De beste films zijn niet te onderscheiden van een droom die je mogelijk hebt gehad.

Soms zeggen reflecties me meer dan de dingen die ze reflecteren.

Boris, Sunn O))) en Earth.

En toch sleepte de film.

Ik vond dit toch heel erg tegenvallen. Zeker n.a.v. de berichten van Freud, NKyou en NarcissusBladsp. keek ik hier heel erg naar uit.

Ja, de foto's en beelden waren mooi. Maar het commentaar vond ik vooral storend; het kwam niet veel verder dan de gebruikelijke cliché's over hoe we erge problemen creeëren met de industrie, dat het geen kwestie is van goed of fout maar dat men bewust moet worden, enz.

Misschien dat het feit dat milieu en aanverwanten zo gehyped wordt tegenwoordig deze film mij deed tegenvallen.

Nu begrijp ik dat de boodschap niet erg centraal staat, dat hij vooral probeert alles aan de kijker over te laten, maar bi jmij werkte het niet. Ook de beelden waren niet echt indrukwekkend. Mooi zeker, maar niet speciaal. Al met al heb ik de gedachte "slap aftreksel van Koyaanisqatsi" niet kunnen indrukken.

Eigenlijk 2.5*

Dit was wel een erg lege film. Er zat werkelijk totaal geen vooruitgang in het plot. Nu is dat niet noodzakelijk (Last Days is femonemaal en is bijna even 'leeg'), maar deze uitwerking stond mij niet aan.

Meneer Mann, ik heb één vraagje aan U: waarom?

U was vast in een creatieve, artistieke bui, en plots was daar de ingeving: na Heat, The Departed, American Gangster en al die andere misdaadfilms moet ik mijn talenten gebruiken om een identieke, compleet inwisselbare film af te leveren.

Want Public Enemies voegt werkelijk *niets* toe. Alsof men een 'scriptmachine' heeft waarin de woorden 'gevangenis, bankoverval, lief vrouwtje, jaren 30, politie, Depp, Bale' worden ingevoerd, en het script er zo komt uitrollen.

En zo betaal je €9,-, heb je een vermakelijke avond (want een kopie van vermakelijke films is nu eenmaal vermakelijk), en kom je thuis met een ontzettend leeg gevoel, met een vraag: waarom?

Er werd wel erg veel gebruik gemaakt van de 'onschuldige' blikken van Molly en co om medelijden op te wekken. Ik vond het geheel een beetje 'goedkoop sentiment'; het verhaal werd vrij inspiratieloos verteld.

En die standaardteksten ter begin en afsluiting hebben we onderhand ook wel gezien. Nee, de uitwerking vond ik erg jammer en een opeenstapeling van zetten. Eigenlijk vertelt de poster hierboven precies wat je kunt verwachten.

Nog een vierde berichtje nadat deze op tv is geweest

Een geslaagd filmpje wat mij betreft. Winona Ryder is erg aantrekkelijk en charmant, van Ethan Hawke ben ik sowieso altijd wel een kleine fan geweest (en deze rol als (quasi-?)intellectuele filosoof/artiest vond ik leuk), en Ben Stiller is een keer niet irritant. Natuurlijk is het allemaal vrij standaard (heden ten dagen althans), maar het kon me aardig boeien.

Een echte 3.5*-film.

Viel me alleszins mee. Door de negatieve commentaren hier had ik niet erg hoge verwachtingen.

Toch was het een aardig filmpje, dat de hele tijd boeiend bleef. Af en toe wat komische (subtiele) momenten, af en toe erg treffend. De sleur, kleurloosheid van hun bestaan kwam duidelijk over. Zoals eerder gezegd: de breuk stukken minder.

Al met al best goede film: 3.5*

Apart filmpje dit. Heel loom, allerlei vreemde types passeren de revue, iedere coherentie ontbreekt, monologen zijn nauwelijks te volgen...toch wel vermakelijk en een leuke sfeer- en tijdsschets van een broeierig Austin, gezien vanuit enkele slackers.

Linklater heeft nog een rolletje als allereerste personage in een taxi, met een monoloog over hoe iedere gedachte die mensen hebben die ze niet uitvoeren een aparte tijdslijn zou volgen, zodat oneindig veel tijdslijnen of 'werkelijkheden' naast elkaar lopen; dit alles tegen een taxichauffeur die niets terug zegt.

De Uitverkorene is een telefilm, gebaseerd op het debacle van het softwarebedrijf van de gebroeders Baan. Het is duidelijk geen verfilming van een waargebeurd verhaal, maar in grote lijnen komt het script overeen met deze affaire.
De naam is hier niet Baan maar Van der Laan: twee bevindelijk gereformeerde broers (Prins en Bokma) die het geloof en werk trachten te conciliëren op de werkvloer. Voor de buitenwereld lijkt het erg goed te gaan; Van der Laan is al drie jaar het snelst groeiende bedrijf op de beurs. Wegens opstappen van de financieel directeur, zijn ze wanhopig op zoek naar een vervanger.

De summa cum laude afgestuurde Steven (Tijn Docter) gaat op het riante aanbod van de broers in, maar krijgt direct van Peter te horen dat broer Johan het moeilijk zal hebben met een niet-gereformeerde (en al helemaal een atheïst). Hij moet dus voorlopig de schijn ophouden, hetgeen tot genante situaties leidt ("Zie ik jou zondag in de kerk?"). Al gauw worden de karakterverschillen duidelijk: Johan is de ondernemer met nieuwe ideëen, vooruitstrevend, terwijl zijn broer vooral achter hem aanloopt en de mindere klusjes mag opknappen. Johan is vastberaden naar Amerika te gaan met het bedrijf, juist op het moment dat Steven allerlei onjuistheden en gaten in de boekhouding ontdekt. Dit moet verzwegen blijven voor Johan ("Mijn broer vertellen dat iets niet kan?").
De acteerprestaties zijn stuk voor stuk formidabel. Vooral Kees Prins is meesterlijk, terwijl Pierre Bokma als altijd uitstekend presteert. Het bevindelijk gereformeerde milieu blijft ietwat karikaturaal, maar dat is nodig voor de (een) film. Thuis wordt gezamenlijk gezongen bij de piano, moeders zijn harde werkers die thuis voor de kinderen zorgen, sobere kleding, geen televisie. Naarmate de film vordert, wordt dit milieu ietwat in een negatief daglicht geplaatst en zien we een hoge mate van hypocrisie (dubbele moraal): het is oké te frauderen met de boekhouding; als we veel bidden tijdens de vergadering en God bedanken voor het succes komt het goed.

De verzwegen liefdesaffaire tussen Steven en de mooie dochter van Johan heeft het grootste aandeel in de ondergang van het bedrijf. Dochter Marthe is nog nooit in de grote boze stad Amsterdam geweest; Steven neemt haar mee en ze bezoeken zelfs een bioscoop! De reactie als Steven vertelt dat hij helemaal niet gelovig is, is mooi; de lange stilte van Marthe is indrukwekkend ("...maar dat maakt me niets uit"). Al snel krijgen ze een relatie, en van het cliché die éne keer zonder blijkt ze zwanger te zijn. De scene waarin Steven dit hoort, is komisch: "Godverdomme! Jezus" "Zeg dat nou niet". Vanaf nu stapelen de problemen zich op. De confrontaties tussen de broers zijn emotioneel, de morele kwesties interessant. "Je eigen vrouw gehoorzaamt je niet eens!" Alles spat van het doek, helaas komen de dialogen af en toe wat knullig over. Dit wordt het duidelijkst zichtbaar in de grootste ruzie van Johan en Peter; gelukkig spreken de beelden boekdelen. De geloofwaardigheid is niet honderd procent (geen televisie, maar Marthe mag wel ongestoord internetten en e-mailen met Jan en alleman?), dit is evenwel totaal niet relevant omdat de essentie - de strijd tussen geloof en het handelen daarnaar, vooral op het werk maar ook in het gezin - overdonderend is.

De Uitverkorene heeft een goed script, dito acteerprestaties en mooie beelden. Het is te hopen dat Kees Prins meer van dit soort rollen gaat neerzetten. Hij is blijkbaar niet alleen goed in absurdistische komedie (Jiskefet) en verdient alle lof in dit uitstekende drama.

Tegenvaller! De eerste vijf minuten waren prachtig - ambient-achtige muziek, een ontwakend blauw Parijs - en het eerste half uur veelbelovend. Maar nadat die vervelende man in het spel kwam, met zijn vage onverklaarde acties, zaten we opeens naar een veel te lang durend erotisch schouwspel te kijken...

Haal de zwarte humor en het lugubure element uit Calvaire, en je krijgt een psychologisch drama met een zeer eenvoudig plot, dat vooral op sfeerschepping en suggestie steunt. Het kan werken, maar de uitvoering in Vinyan stelde me helaas teleur.

De openingsscene leek een voorbode voor de door sommigen zo bejubelde audiovisuele (naar woord vind ik dat) kwaliteiten. Ze waren er wel, maar kwamen slechts sporadisch naar voren, en vaak ook nogal geforceerd. Neem nu de scene op 1:11hr: er klinkt een onheilspellende ruis, Paul ziet Jeanne liggen, gaat op de grond zitten, men zoomt op hem in, een gepaste, gekmakende sound, de camera beweegt alle kanten op, en HAK: een harde cut naar een rustige scene bij daglicht. Wtf is dat?
Zo ook met de muziek: er waren een paar mooie, sfeervolle geluiden, maar die kwamen soms op vreemde momenten, niet-ondersteunend, oftewel: de timing was niet optimaal.

Het acteerwerk was niet om onder de indruk van te raken, net voldoende om niet ergerlijk te zijn. Emotionele diepgang was nu ook niet echt aanwezig; vrij vlakke en onveranderlijke personages. Dat is geen probleem als je de film in wordt gesleurd en opgezogen raakt in de sfeer, maar als dat uitblijft (zoals bij mij) valt het wel op.

Het laatste kwartier vond ik een beetje flauw: pak wat op elkaar lijkende, geverfde kindertjes, laat ze als zombies voortbewegen, en o wat raken we onder de indruk. Natuurlijk nemen ze hem te grazen en is zij inmiddels zo ver heen dat ze een van hen wordt. Het tweede deel plus einde deed me qua sfeer denken aan Apocalypto.

Al met al dus een kleine teleurstelling.

Redelijk goed film - in de categorie der oppervlakkige luidruchtige komedies.