Een serie waar vrouwen steeds moeten aantonen dat ze mogen bepalen wat er gebeurt (onderhandelaar, kmar etc) , de intelligentere soort zijn en mannen natuurlijk weer de agressor en manipulator. Die mannen accepteren de hiërarchie wel, maar het is wel een terugkerend onderdeel waardoor je uit het verhaal gehaald wordt. Waarom niet gewoon een leuke mooie serie maken waar dit niet benadrukt wordt. Waardoor het ook echt gewoon wordt dat vrouwen leidinggevend kunnen zijn, of goed in iets zijn (omdat dat gewoon zo is), een mix, zonder het weer bijzonder te maken, waardoor het nog steeds niet normaal is. En ook een vrouw als manipulatieve agressor natuurlijk.
Aan de andere kant, het is ook wel ingewikkeld geworden voor schrijvers. Als de onderhandelaar vrouw was geweest en de psycholoog mannelijk, en was de beslissing om de psycholoog niet te vervangen genomen door een man was er toch de smet op gekomen dat er sprake was van buitensluiting vanuit een bepaalde maatschappelijke visie. Hoe ontsnap je aan die kramp?
Misschien is schrijver Simon de Waal (1961) net iets te correct bezig (of moest dat van de NPO), en pakt dat daardoor juist contraproductief uit. Het mag wel wat relaxter, qua gender. Of kleur, bijvoorbeeld in het stukje 'misschien wil hij niet praten met iemand zoals jij', is dat nu nog wel nodig?
En waarom moeten computers in films en series nog steeds die rare piepjes maken, onzin deel-schermpjes hebben met voorbij rollende gegevens die je niet kan lezen en zoveel mogelijk blauwe lampje en kleurtjes. Je hoort ook steeds een herhalend hoog piepgeluidje in de trailer, dat zouden mensen al lang hebben uitgezet. Of een boobytrap die een piepje geeft voor het ontploft. Keep it real. Veel beter. De rollen spelen binnen het verhaal pakketbezorger, vakantieparkonderhoudsmonteur werkt immers lekker. Een mobiele telefoon op de bosgrond vinden in het donker is wel weer heel toevallig. Het laatste verhoor van Abke Haring drie keer terug gekeken. Dat was leuk.