Opinions

Gezien op basis van wat reacties hier. Veel potentieel, maar mijn hemel wat een mislukking dit.

Lelijkheid troef, van de triggerhappy zoomfuctie tot de uitgekauwd opdwarrelde stofdeeltjes in tegenlicht. Afgezaagde pogingen om verwarring/sfeer/existentielecrisis te creeeren, zonder erbij stil te staan dat er een stevig fundament nodig is om het pathetische maar niet bijvoorbaat ongeloofwaardige uitgangspunt te laten slagen en voelbaar te maken, waardoor mooie plaatjes mits sterk uitgevoerd bijkans vanzelf tot de ziel doordringen. Hier is het slechts verpakking, en nog lelijke verpakking ook. Valt mij echt op dat zoveel filmdiehards weglopen met dit holle vat. Slecht gespeeld bovendien, maakt dat fundament er niet minder broos op. Verhaaltje tenslotte dat zich laat sturen door ideetjes en halfslachtige scenariotrucjes, maar de personages laat dobberen, en zoveel mogelijk overpeinzingen hardop laat uitspreken. Tenenkrommend. Het maakt alle kosmische bespiegelingen tot een hoogdravende lappendeken van lege symboliek.

Verder helemaal eens met Ferdydurke hierboven.

1*

Vooral voor hardcore cynici makkelijk af te schieten, deze film, en misschien vraagt Cameron ook wel wat veel van z'n kijkers met z'n doorgeslagen new age natuuridylle, maar ik kon er wel in mee. Hoop sensationele scènes, politiek interessant (met aardige 9/11-referentie) en dat 3D werkt goed.

Was sceptisch na de trailer en vind het geen meesterwerk, maar ben wel redelijk om. Veel moois in deze film, maar ook vaak wat te glad. Als een combinatie tussen Halo (slick, flashy kleurtjes) en Miyazaki (die vliegende kwallen/sporen zijn fantastisch).

Maar het sleepte me mee. Extreem zorgvuldig opgebouwde wereld, en Cameron slaagt erin die geloofwaardig te maken. Maar dan moet je zelf ook beetje willen

De plek waar springbreakers naartoe gaan als ze sterven. Benoit Debie maakt nog altijd van elke scène een klein feestje, hoewel vooral qua belichting en minder qua compositie, maar verder: landerig sfeertje vs explosieve popcultuur, downers vs uppers, jolige grapjes vs scherpe ironie, countrygitaartjes vs gierende dubstep. Het is niet dat ik er meer van verwachtte, maar van de man die wat mij betreft een van de beste en wellicht meest 21ste eeuw-definierende films van deze eeuw maakte komt The Beach Bum toch als een kleine teleurstelling. 3*

Oké dan. Op zoveel manieren geweldig dit! Tijdgeest op de staart à la Fight Club, American Beauty, etc., maar dan over nu natuurlijk. Obsessie met sterrendom, hang om aandacht, viral gaan, hoge kunst vs escapisme (in film en theater), de rollen die we spelen en de maskers die we dragen.

Een ongelofelijke Edward Norton. Misschien wel zijn beste rol. Maar eigenlijk mag iedereen spelen tussen acteren en, eh, zichzelf zijn. Zonder dat het te vet aangezet zelfbewust metageklooi wordt. Integendeel zelfs.

Mét de waaier van verschillende plotlijntjes en personages zoals in Iñárritu’s eerste drie films, maar uitgewerkt tot een organischer geheel. De antithese van zijn voorlaatste film Biutiful, daar was alles zwaar in mineur, bij Birdman is alles energie en speelsheid, heel grappig ook. Een breuk met alles wat ie maakte tot nu toe, maar stiekem toch daarop voortbouwend.

En! En! Geniale longtakes en kleurtjes van Lubezki. Op de toppen van zijn kunnen. Niet alleen op zichzelf mooi en virtuoos, maar past ook bij de zoektocht naar ‘echtheid’ van personages en film. Het voelt als een langgerekte jam van een groep geweldige muzikanten, jazzy, wild en uit op ‘happy accidents’ (zelfs wanneer iets eigenlijk te lang doorgaat blijkt het toch te werken of past het in de context), en het idee dat alleen secure regie dat gevoel kan creëren maakt het alleen maar toffer.

Dat gemiddelde is natuurlijk absurd. De eerste film over de economische crisis die z'n hele vorm gebruikt om de chaos van het hele gebeuren te vertalen. De beste Cronenberg sinds jaren.

Gezien in Parijs. Takahata was vanwege het animatiefest in Annecy in het land en ik sprak 'm onder meer over deze waanzinnig mooie, kalme, wijze film. Subliem vormgegeven, rijk, levendig. Fantasierijk en echt. Ode aan eenvoud. Wrang ook zonder meer, maar altijd in totale berusting. Alleen de allerlaatste scène houdt 'm even van de hoogste score af, maar vond het beter dan Miyazaki's laatste en sowieso onderdeel van het beste dat Ghibli ooit maakte.

Idd

Eén grote opeenhoping van cliché's, meer is deze zwaar tegenvallende film echt niet.. Verschillende standpunten met betrekking tot de doodstraf worden uitgewerkt op een manier zoals ik 't halverwege de middelbare school ook moest doen en het zéér middelmatige thrillerplotje met de meest krankzinnige en onnodige plotwendingen past totaal niet in de film.

Zelfs Kevin Spacey -toch echt één van mijn favoriete acteurs- speelt voornamelijk op de automatische piloot en weet nergens te overtuigen. Jammer...

Ja, wauw. Zo'n beetje de essentie van het lastig te vertalen 'visceral cinema', dit. Twee uur lang met verkrampte kaken in m'n stoel. Lang geleden dat ik zoiets in de bios zag.

Qua recent vergelijk dacht ik aan de creatieve bandeloosheid van Twin Peaks 3 (al kan je ze qua inhoud en uitwerking niet met elkaar vergelijken, plus dat TP niet in de bios draaide, maar zowel Aronofsky als Lynch trappen het gaspedaal door de bodem en zwerven ver buiten de geijkte filmkaders qua uitwerking van stijl, verhaal, karakters, etc, terwijl ze godbetert soort-van in de mainstream opereren).

Petje af voor Aronofsky dat 'ie erin is geslaagd dit van de grond te krijgen. Op Vanity Fair las ik nog dit: Aronofsky said that he edited out a few scenes that “went a little too far,” but did not make any major changes in post-production. Ook het verklarende cirkeltje aan het slot voelt als bescheiden concessie, maar soit.

Wauw, Only God Forgives is heel heel heel erg goed.

Plot deed me denken aan zo'n vel met genummerde puntjes, waarop een tekening ontstaat als je de nummertjes met elkaar verbindt.

Rondom die puntjes spelen de meeste scènes van Only God Forgives zich af. Waar het verhaaltempo tot een minimum is gedaald en alleen de essentie overblijft, een soort abstrahering van bestaande verhaaltjes. Alles is daar stijl, sfeer en spanning, in de geest van de Franse nouvelle vague en moderne Aziatische filmers, gemengd tot een sensationele, volstrekt eigenzinnige cocktail van direct, puur FILMgenot.

Het is zelfbewust zonder de expliciete laag van een Tarantino, exploitatie zonder daar echt in door te schieten, al zit het wat dat betreft op het randje. Het is Pen-ek Ratanaruang meets Kitano meets Noe meets Melville meets Lost in Translation en tòch helemaal eigen.

Echt geweldig dit, beste film in jaren. Refn is een held.

Best aardig.

Het gevoel van ontdekkingsreizigertje spelen, waar oa The Guardian over schrijft, is eigenlijk nog het best uitgewerkt. Verder één fijn spectaculaire scène, één met lekker onverwacht Verhoeven-achtig geweld, één lekker vieze die de beroemdste uit Alien nog 's dunnetjes overdoet en een geweldige Fassbinder. Verder toch echt allemaal hartstikke rechttoe rechtaan, zou niet weten wat mensen hier niet aan gaan snappen.

En dat hele zoeken naar de oorsprong van de mensheid is uiteindelijk toch best een farce. Scenario van Lindelof doet wat dat betreft denken aan Lost op z'n frustrerendst; hoge verwachtingen inlossen met louter nog meer verwachtingen. Tja.

Wat een magistrale, kleurrijke, warme, virtuoze film.

Weinig filmmakers die van Weekend Miljonairs zo'n film kunnen maken denk ik, maar Danny Boyle lukt 't. De muziek swingt de pan uit (M.I.A.!) en het camerawerk van voormalig Dogma-filmer Anthony Dod Mantle is niets minder dan geniaal.

Boyle's allerknapste prestatie: pas tijdens de dansscène tijdens de aftiteling realiseerde ik me dat dit natuurlijk gewoon een Bollywoodfilm is. Boyle sneed alle weke meligheid die dit type film rijk is weg en maakte er een prachtige, zoete crossover van.

4,5*