Twee broers die besmet zijn met een gezamenlijk verleden tekenend door mishandeling en verwaarlozing, ontkomen ook niet in het heden aan de voortzetting van deze neergaande lijn. De film is uniek in z’n sfeer. Een voorganger had het over leegte, maar die geeft deze film juist extra kracht: het is een bestaansleegte waar alle hoop belachelijk lijkt, waar de regisseur het zwart als punt gebruikt, een punt dat het goddeloze blinde aangeeft, dat er niets achter de dingen schuilgaat. Natuurlijk is dit maar een van de interpretaties, gestoeld op eigen opvatting, maar zo kwam het binnen. Dus een nietsontziende film, met inderdaad, nog een sprankje hoop op het eind. Briljant.