Simpel geschreven film (wat niet per sé slecht is). Komedie was soms ver te zoeken, maar dat is een smaakdingetje denk ik.
Opzich vind ik de film een beetje een verwaterde versie van Wes Anderson's 'The Life Aquatic with Steve Zissou'. Dit toont zich niet enkel in de verhaallijn, die een heel gelijkaardig verhaal beschrijft. Maar ook in hoe de film geregisseerd is. Voorbeelden hiervan zijn: symmetrische talking head shots waar de spreker recht in de camera kijkt en Lange lineaire Camerabewegingen.
Ik ga niet claimen dat de regisseerstijl van Anderson volledig overgenomen blijkt, maar wat 'geïnspireerd door' moet zijn lijkt toch eerder op 'nagedaan van'.