Opinions

Na Winds of September en Starry Starry Night komt Tom Lin wederom met een sterke film op de proppen. Waar die films zich focuste op coming-of-age verhalen rond tieners, is Zinnia Flower wat serieuzer van aard. Geïnspireerd door het overlijden van zijn eigen vrouw, schotelt Tom Lin ons een contemplatieve film voor over twee mensen die hun geliefde verliezen.

Lin weet het rouwproces mooi en eerlijk te verbeelden. De boosheid, het afreageren en het ontroostbare verdriet word knap voelbaar gemaakt zonder te verzanden in goedkoop sentiment. In veel scenes zit de pijn van de personages juist in de details. Iets rauwer en confronterender wel dan ik gewend ben van Taiwanese drama's. Door de warmte en medeleven die Tom Lin toont voor zijn personages wordt het nergens te zwaar.

Subtiele film, prachtig geschoten en bij vlagen hartverscheurend. Absoluut de moeite waard!

4*

Wat een draak van een film!

Ik ging hier met best hoge verwachtingen voor zitten, maar dit is toch wel een van de slechtste films die ik in tijden heb gezien. De eerste fout die gemaakt wordt, zoals al vaker hier opgemerkt, is dat het concept al na 20 minuten uit de doeken wordt gedaan. Het concept is op papier nog wel aardig, maar desalniettemin totaal niet boeiend uitgewerkt. Dat mensen dit als intelligent en inventief bestempelen is voor mij een raadsel. Ik vond het maar leeg, postmodernistisch zelfreflexief geneuzel, wat de film een gedateerd 90s gevoel meegaf.

De horror in het eerste uur wordt wel geprobeerd angstaanjagend te maken, maar slaagt daar totaal niet in. De muziek is te klassiek en bombastisch, de kills zijn weinig memorabel, de zombies zijn totaal niet indrukwekkend en voor de gore hoef je het ook niet te kijken. Visueel was het ook niet om aan te zien. Hierdoor wordt het eerste uur van de film een nogal sfeerloze, tamme horrorfilm. De humor vond ik te flauw, waardoor je dus zit met een horrorkomedie die op beide vlakken onsuccesvol is.

Het laatste deel van de film gaat het verhaal helemaal los. Helaas levert ook dit geen interessante cinema op. Ik was erg benieuwd toen alle monsters ten tonele verschenen, maar uiteindelijk zit je enkel 20 minuten naar lelijke CGI te kijken. Dit laatste deel had heel tof kunnen zijn, maar de film durft niet echt los te gaan met het concept.

Kortom een horrorkomedie die op beide vlakken faalt en vervalt in voorspelbare, stompzinnige, zelfreflexieve spelletjes. Gedateerd en zielloos. 1*

Prachtige kleine film over het dagelijkse leven van twee zussen in Taipei. De film toont ons hoe de zussen een sympathiek koffiezaakje openen met de leuke gimmick dat klanten spullen kunnen ruilen (niet kopen!) in het café.

Er gebeurt vrijwel niets in de film, maar dat is precies de kracht van de film. Het is een warme, dromerige schets van het dagelijkse leven in de grote stad. Je leeft enorm mee met deze gewone mensen en zou maar wat graag een cappuccino en een stukje cheesecake willen nuttigen bij Doris. Het eten wordt echt heerlijk in beeld gebracht. Sowieso is de film een visueel pareltje met subtiel camerawerk en een warm, helder kleurgebruik. Ook de ontspannen jazzy muziek draagt bij aan het dromerige sfeertje. Het is gewoon fijn toeven in het optimistische sfeertje van de film.

Kortom een schattig klein verhaal over twee hartverwarmende zusjes. 36 Taipei Exchange is een fijne herinnering dat het leven in zijn eenvoud soms gewoon heel mooi kan zijn. 4,5*

Nadat ik afgelopen weekend mijn eerste kennismaking met de Taiwanese cinema had in de vorm van het prachtige One Day, was het gisteren tijd voor een tweede kennismaking in de vorm van deze film.

Ik zat niet meteen in de film, zoals ik dat bij One Day wel had. Maar toen de film me eenmaal beet pakte, liet die ook echt niet meer los. Een hartverwarmende romance die ook nog eens prachtig in beeld is gebracht. Als de cinematografie van de meeste Taiwanese films zo verzorgd is als in Blowfish (en ook One Day), heb ik mijn hengel in de juiste vijver uitgegooid!
De subtiele pianoscore maakt de sfeer helemaal af. Het verhaal is eenvoudig maar doeltreffend. Bovendien bezit de film een aantal zeer memorabele scènes: het slurpen van de noodles, de dansscènes met de blinde buurvrouw, het tapdansen van zijn ex-vriendin om er een paar te noemen.

Net deze in de bioscoop bekeken. Ik vond het eigenlijk een 13-in-een-dozijn thriller. Wat de film erg sterk doet is het overbrengen van de drukkende, zweterige hitte van de Madrileense zomer. Dit gecombineerd met de verwijzingen naar openbare demonstraties creëert een sterke broeierige sfeer, waar iedereen op ontploffen lijkt te staan. Verder heeft de film helaas bar weinig te bieden. Het verhaal is voorspelbaar, clichématig en leunt teveel op toevalligheden. Het ergste voorbeeld vond ik dat de eerste beste kattenvriend die ze tegenkomen meteen de moordenaar blijkt te zijn. Het is verder wel vakkundig gemaakt, maar weet visueel nergens echt te imponeren. De hoofdpersonages vond ik ook wandelende clichés (de agressieve macho en de sociaal ongemakkelijke, zonderlinge agent met een gave voor het analyseren van plaats delicten). Met name die Spaanse Dustin Hoffman maakte zich teveel schuldig aan overacting (jammer dat ze in dit soort films altijd een van de acteurs een tic of iets dergelijks moeten geven). Als dit van Amerikaanse bodem kwam zou niemand er naar omkijken, maar aangezien er Spaans wordt gesproken moet dit opeens in filmhuizen gaan draaien blijkbaar. 2*

Uit nieuwsgierigheid naar de recente Taiwanese cinema deze film eens bekeken als eerste kennismaking. Ik moet zeggen dat die kennismaking zeer goed bevallen is en zeker een vervolg gaat krijgen de komende weken.

Want dit is gewoon een uitstekend staaltje cinema. Mooi romantisch verhaal met een originele licht mysterieuze insteek. In het begin van de film is het even zoeken naar aanknopingspunten als kijker, maar als je even doorzet wordt je geduld ruimschoots beloond. De cinematografie is meteen vanaf de eerste seconde al om je vingers bij af te likken (prachtig openingsshot van de twee hoofdpersonages die over de zee uitkijken). Het verhaal weet ook goed te boeien met ook een zeer ontroerend einde. Dit komt ook door de chemie tussen Chang en Hsieh. Vooral die laatste heeft mij op veel indruk gemaakt (ik werd zelf ook een beetje verliefd op haar).

De film heeft zeker mijn interesse gewekt voor Taiwanese cinema! Honey PuPu, Blowfish en Make Up staan al op mijn nog kijken-lijstje. Iemand nog andere aanraders?

4*