Opinions

Na twee en een halve aflevering genoeg gezien. The Girlfriend probeert spannend en intrigerend te zijn, maar vervalt vooral in voorspelbare clichés, en overdreven en ongeloofwaardige drama. Het voelt allemaal zo bekend dat je de wendingen bijna kunt voorspellen. De productie ziet er gelikt uit en Olivia Cooke speelt sterk (en is eigenlijk de enige reden om te blijven kijken, vind echt een hele mooie vrouw ), maar verder is het vooral lege verpakking. Het verbaast me eerlijk gezegd hoe hoog deze serie scoort.

High Potential gebinged vermakelijk, maar geen hoogvlieger. Het verhaal hangt aan elkaar van bekende clichés; als je een beetje series kijkt, voelt het allemaal nogal bekend en voorspelbaar aan. Richting het einde betrapte ik mezelf zelfs op momenten van verveling.

Ik benieuwd wat ze van seizoen twee weten te maken, als dat er komt ....

In de docuserie over Roxy Dekker zie je een jonge vrouw toewerken naar haar eerste show in Paradiso. Je ziet twijfels, druk, oprechte emoties en ook heel duidelijk hoe de Nederlandse muziekindustrie werkt als je met de juiste achternamen binnenkomt.

Roxy heeft talent, daar gaat het niet om. Ze zingt goed, heeft gevoel voor taal (ze klinkt ook lekker Goois, of als de mensen uit de enclave in oud zuid) en timing, en weet precies wat haar doelgroep wil horen. Maar de manier waarop haar carrière gelanceerd is, voelt allesbehalve spontaan. Haar producer is Julian Vahle, zoon van Linda de Mol. Haar label? Universal. Haar spotlights? Ruimschoots verlicht door media die ze van huis uit kent.

De docu probeert haar verhaal te brengen als dat van een underdog die op eigen kracht doorbreekt. Maar wie goed kijkt, ziet vooral een perfect geregisseerde poplancering, keurig in elkaar gezet door een team met toegang tot de snelste routes naar succes.

Dat maakt Roxy geen bedrieger, het maakt haar een symptoom. Van een industrie die ‘authenticiteit’ verkoopt, maar achter de schermen gewoon de kinderen van bekenden op het podium zet. En dat mag, maar laten we dan niet doen alsof het allemaal puur talent en toeval is.

Alles in deze reeks laat zien: Roxy is niet per ongeluk beroemd geworden. Ze is gepland, gebouwd en gelanceerd tot in de puntjes. En dat werkt. Alleen voelt het soms meer als reclame dan als verhaal.

Ik vind wat ik gezien heb echt overgeacteerd, bijna lachwekkend. Ook hoe ze eruit zien, lijkt qua grimage wel op koefnoen typetjes... Vind zowel Jeroen als Ramses helemaal niet juist gecast. Ik zie in NL iedere keer dezelfde populaire acteurs en actrices in series en films voorbij komen. Ook Frank Lammers is weer van de partij. Hebben in NL toch wel wat meer talent rondlopen.

De eerste twee seizoenen van Stranger Things vind ik echt fantastisch. Fris, spannend en met een sfeer die meteen grijpt. De nostalgie voelt daar nog logisch en oprecht, heerlijke jaren tachtig vibe. De horror leunt op spanning in plaats van spektakel, en de personages, vooral de jonge cast voelen natuurlijk en geloofwaardig. Het verhaal had iets te verliezen, en dat voel je in bijna elke aflevering.

Vanaf seizoen drie slaat de serie helaas een andere weg in. Het voelt alsof alles op automatische piloot gaat. Grotere monsters, langere afleveringen en meer bombast, maar juist minder echte spanning en subtiliteit. Personages worden steeds meer karikaturen van zichzelf en sommige verhaallijnen voelen vooral als vulling. Emotie wordt vaker afgedwongen met muziek en drama, in plaats van verdiend door het verhaal.

Dat wil niet zeggen dat de latere seizoenen geen sterke momenten hebben, die zijn er zeker. Maar het geheel mist de scherpte en magie van het begin. Stranger Things verandert gaandeweg van een sterke, mysterieuze serie in een herkenbaar Netflix product dat vooral groter en luider moet zijn.

Achteraf gezien had dit een perfecte serie kunnen zijn van twee seizoenen. Alles wat daarna komt is matig, niet per se slecht. En dat is jammer, want wat het zo bijzonder maakte, raakt daardoor een beetje op de achtergrond.

The Studio is zo’n serie die zichzelf duidelijk heel geestig en scherp vindt, maar bij mij vooral vermoeidheid opriep. De intentie is helder: een satirische blik op de entertainmentindustrie, doorspekt met zelfspot en “meta”-humor. In de praktijk voelt het echter meer als een lange binnenpret dan als echte, raak geplaatste satire. Wekte soms ook echt irritatie bij me op.

Het grootste probleem is de humor. Die is vaak cliché, afstandelijk en zelfingenomen. Veel grappen leunen op herkenning voor mensen die het wereldje kennen, en minder op universele timing of echte verrassing. Slim geschreven? Ja, dat wel. Hardop lachen? Nee.

Daarnaast is het tempo traag en uitgerekt. Waar satire juist gebaat is bij scherpte en vaart, blijft The Studio hangen in praten, knipogen en uitleggerigheid. Het voelt vaak alsof de serie liever wil laten zien hoe intelligent ze is, dan dat ze de kijker daadwerkelijk wil vermaken.

De hoge beoordelingen zijn daardoor best te verklaren. Voor mij bleef het vooral “interessant bedoeld” maar emotioneel leeg.

Waar ik The White Lotus in seizoen 1 en 2 echt fantastisch vond, door scherpe satire en ongemakkelijke humor, slaat het laatste seizoen die balans volledig mis. Wat overblijft is een uitgerekt, zeikerig en vaak ronduit saai geheel.

De bijtende observaties over macht, geld en hypocrisie hebben plaatsgemaakt voor zweverige introspectie en eindeloos gepsychologiseer. Irritante eindeloze uitgerekte shots. Personages nemen zichzelf bloedserieus, maar juist dat maakt ze weinig interessant. Zonder humor of satire ontbreekt het tegenwicht, en daardoor voelt alles zwaar en pretentieus.

Het tempo ligt laag, scènes duren te lang en spanning of payoff blijven vaak uit. Waar eerdere seizoenen uitnodigden tot bingewatchen, voelt dit seizoen eerder als iets dat je “uitzit” omdat het ooit zo goed was.

Jammer, want de ingrediënten zijn er nog steeds, luxe, ongemak, conflict maar de scherpte en satire zijn weg. Als dit de nieuwe richting is, dan is de magie van The White Lotus wat mij betreft grotendeels verdwenen.