Opinions

De film begint met een vrij voor de hand liggende opzet; familie is de moeder kwijt en sindsdien gaat het in het gezin niet op rolletjes. In het begin schept de film dan ook de verwachting dat we getuige gaan zijn van een familie die tijdens het verhaal weer nader tot elkaar zal komen en het verlies van hun moeder zal verwerken, door samen avonturen te beleven. In deze film komt dat echter niet uit de verf. Dat begint al bij vader, die geenszins de indruk geeft dat hij sinds het overlijden van moeder extra zijn best doet om er voor zijn kinderen te zijn. In plaats daarvan komt het hele huishouden blijkbaar neer op de schouders van dochter Nella Della, die zich vervolgens afreageert op haar broertje Johannes. Er wordt geen verklaring gegeven binnen de film waarom de vader niet gewoon voor zijn kinderen zou kunnen zorgen: hij lijkt bijvoorbeeld geen bijzonder drukke baan te hebben. In andere recensies hier zie overigens dat de ergernis zich richt op het personage van de zus, terwijl ik me afvraag waarom de vader in ’s hemelsnaam het koken, opruimen en oppassen allemaal aan haar overlaat. In de film zelf gebeurt dit trouwens ook: Wiplala is voortdurend passief agressief tegen de zus. Het was veel sterker geweest als hij bijvoorbeeld de persoon was geweest die Johannes en vader liet inzien dat Nella Della het niet bepaald makkelijk heeft.

Maar het thema rond familie wordt helemaal niet verder uitgewerkt: Aan het einde van de film worden vader en kinderen weliswaar in een montage sequence als ‘one big happy family’ neergezet, maar nergens belooft bijvoorbeeld de vader dat hij voortaan beter voor de kinderen zal zorgen. Kortom, de diepere laag rond het thema familie wordt wel geïntroduceerd in het begin, maar niet uitgewerkt en tot een goed einde gebracht, waardoor de film niet de voldoening geeft die je zoekt.

Het ontbreken van dit soort thema’s maakt de film leeg en nietszeggend. Zo was in het boek duidelijk dat de dichter Arthur Hollidee bijzonder arm was omdat zijn werk niet werd erkend, en juist door in een standbeeld te veranderen werd hij bekend en geliefd. Een prachtige karakterontwikkeling! In de film heeft de dichter helemaal niet (of in elk geval nauwelijks) deze achtergrond, waardoor het standbeeld zijn betekenis verliest. Hetzelfde geldt voor het personage van Wiplala zelf. In het begin kan hij niet goed ‘tinkelen’ vanwege een laag zelfvertrouwen, en aan het einde heeft hij dit zelfvertrouwen wel. Ook een mooie kans voor karakterontwikkeling, waarbij de familie Wiplala had kunnen helpen om zelfvertrouwen te krijgen. Maar ook deze verhaallijn komt niet goed uit de verf. In het begin wordt de kijker namelijk helemaal niet duidelijk verteld waarom Wiplala eigenlijk niet goed kan tinkelen.

De film is hierdoor een aaneenschakeling van avonturen – de familie moet steeds maar uit spannende situaties ontsnappen – waar geen diepere laag onder zit. En óók voor de jeugdige kijkers maakt dit verschil, want door het ontbreken van een écht verhaal heeft de film geen richting, geen diepte en leeft de kijker dus ook moeilijk met de personages mee. Zonde, want Annie MG Schmidt was nu juist een meester in het ontwikkelen van personages en het schrijven van verhalen waar een echte boodschap achter zit.