Eenzaam spook spookt door de tijd. Een sterke wil en dito geest is vereist voor dit juweeltje dat pijnlijk de eindigheid blootlegt als men komt te hemelen en zijn geliefden achter moet laten. De triestheid druipt van het scherm. Helemaal de meest indrukwekkende scene in de film, waar 'de overledene' naar huis loopt als spook... De scene schreeuwt eenzaamheid en verlorenheid. Vraag: wat doe je als spook zo de hele dag tot in den eeuwigheid, amen? Rondhangen en observeren, proberen te laten weten dat je er nog wel degelijk bent... "Hier! Kijk dan!" Helemaal pijnlijk wordt het als je geliefde doorgaat met leven, nieuwe relaties probeert aan te knopen en er vandoor gaat, op naar een mogelijk nieuw leven met... Jou achterlatend in een leeg huis omdat je als spook nu eenmaal aan een bepaalde plek bent gebonden tot het einde van het universum.... "Boohoo!"
Aangezien ik binnen korte tijd een aantal geliefden heb verloren, stemt deze film tot hoop, maar ook vrees... Ik moet er niet aan denken mijn 'dagen' te slijten met niksen, rondhangen en 'het leven' aan mij voorbij te zien gaan.
Nooit eerder lagen vergankelijkheid en eeuwigheid zó dicht bij elkaar, stemmig, leeg, prachtig. Ga deze film zien en laat 'm gewoon over je heen komen. Watch Without Prejudice!