Hardnekkige kritiek over zijn gebrek aan sociale relevantie leidt tot een nieuw filmproject, La mamma di Freud. Een grappige, schizofrene analyse.
Deze persoonlijke variant op Fellini's OTTO E MEZZO compleet met Freudiaanse- fantasiescènes, heeft een verkwikkende ironie, al zullen veel sarcastische referenties de niet-cinefiel gevormde toeschouwer ontgaan. In deze context is de acteur-regisseur soms te vriendelijk voor zijn eigen personage.