Gisteravond zag ik deze film in de bioscoop en na afloop vond ik het een mooie en zeer kundige film, maar ik dacht dat ik hij me niet heel diep had weten te raken. De werelden van stewardess Lin en straatschoffie Nicu staan zo ver van mijn dagelijks leven, dat het tijdens het kijken lastig is die werelden te bevatten.
Wat ik vandaag merk is dat ze echter zo mooi en treffend in beeld zijn gebracht en het verhaal zo goed is gebracht, dat de beelden diep achter in mijn hoofd zijn blijven hangen. Iedere keer dat ik dagdroom dwaal ik naar de film af en bedenk ik me nieuwe contrasten, nieuwe subtiele verschillen en overeenkomsten.
Lange tijd geleden dat een film zo'n langdurige indruk wist te maken.