Drie dagen geleden heb ik Martyrs voor het eerst gezien op aanraden van een vriendin (ik vertelde haar dat ik al jaren geen horror film meer heb gezien die me echt iets deed. Haar antwoord: "nou, ik weet er wel een.").
Na afloop van de film voelde ik me enigszins "numb". Niet omdat ik zo geshockeerd was, maar meer omdat ik datgene wat ik zojuist gezien had totaal niet kon plaatsen. Buiten het feit dat ik me zeer ongemakkelijk voelde heb ik geen enkele keer de neiging gehad om weg te kijken, en slechts enkele keren heb ik moeten slikken.
Die avond sloeg het ineens in als een bom. De hele avond spookten de scenes door mijn hoofd en ik voelde me ontzettend ongemakkelijk. Ik heb er zelfs een nacht van wakker gelegen. Nu, drie dagen later, is dat nog altijd niet veranderd. Naar. Pijnlijk. Disturbing. Haunting. Maar wat een meesterwerk.
Zoals 'njirem' het zo mooi verwoorde: "dit is een film die ik niet had willen missen, maar ook nooit meer wil zien."