Opinions

Zeer komisch maar op sommige momenten ook zenuwslopend spannend. Bijvoorbeeld de scene waarbij de twee DJ rivalen en elkaar uitdagen een hoge mast in te klimmen. Vooral het einde van de film was dramatisch neergezet en had best veel weg van de Titanic. Dit is een film die goed bekeken kan worden met vrienden of familie; door het veelzijdige karakter ervan hebben liefhebbers van meerdere genre's er kijkplezier van. Zo komt er geschiedenis in terug, politiek, humor en muziek.

Zo'n leuke film! Met allemaal overdreven figuren en tot leven gekomen spullen. Natuurlijk goed acteerwerk van Audrey Tautou en Romain Duris. Grappige momenten, een liefdesverhaal en kunstige hersenspinsels zijn tot leven gewekt in een ireeele wereld die de gehele duur van de film je aandacht vasthouden. Aanrader!

De film begint met real footage beelden van de atoombom die ontploft boven nagasaki, daarna is er een korte spanningsbouw die snel afneemt en overgaat in onbestemde romantische flashbacks en een research naar de rol van keizer Hirohito bij het starten van de oorlog.

Meerdere keren heb ik me tijdens de film afgevraagd hoe ze er op komen om Matthew Fox een rol te geven als generaal van de U.S Army. Van een generaal verwacht je op z'n minst een stoere personage die een generaal met ijzeren discipline kan vertegenwoordigen. Maar daar komt het niet in de buurt. Eerlijk gezegd komt hij nogal kneuzig over en heeft hij niet het karakter om Aplomb als een generaal te acteren.

Tommely Jones vervult in tegendeel prima de rol van MacArthur alleen komt hij weinig in beeld. Ik vind dat de film vooral tekort schoot in het brengen van de oorlogssfeer in 1945, hoe het toen die tijd was. Er had in deze film wel wat meer pit gekund en ze hadden beter kunnen kiezen voor een acteur als David Schwimmer als de generaal.

Verwacht geen helden verhaal, wel veel romantiek en niet al te sterke dialogen.

Als summun van de film wil ik toch wel even benoemen dat aan het einde van de film, het gesprek tussen de Emperor en MacArthur zeker intrigerend was en ook licht ontroerend.

Het verhaal interesseerde me geen zier. Nep gelach, nep gehuil en zeer marginaal geacteerd. Een afrader dus!

Dit een film zonder veel goede kanten en krijgt van mij net aan een voldoende. Het acteerwerk was goed, vooral Gemma Arterton deed het goed. De hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal was minder sterk, dit valt voornamelijk te wijten aan het Engelse accent wat hij zich eigen probeert te maken maar wat niet lukt als hij kracht in z'n stem bijzet.

Ik miste in de vecht scenes de opbouw die tot de ontknoping van het verhaal zou gaan leiden. Op een gegeven moment werden die ook minder spannend omdat het steeds dezelfde achtervolgingen waren en personages, die een dolk probeerde aan te matigen.

2.5

Bond heeft in deze film een duidelijk te kort aan technische snufjes. Daarom ontglippen de slechterikken ook elke keer. In een eerdere reactie las ik dat de gesproken tekst opvallend opgedreund werd, ik ben het hier mee eens, zeker aan het begin van de film is te merken dat de dialogen strak en rechtlijnig zijn. Ik denk dat dit ook te maken heeft met het weinig inspirerende script en de slechte grappen die er in geschreven zijn. Een goed voorbeeld vond ik de scene aan de bar in de Chinese pokertent. Een echte bond-conversatie met een vrouw is sensueel en wat provocatief, als ik het zo goed omschrijf. Deze scene was te weinig gevuld, niet vleiend en niet chique genoeg.

Behalve dit en het tergend langdradige einde, heb ik me in het midden van de film goed vermaakt.

De 'badguy' deze keer, had mij verrast met zijn acteertalent wat op z'n minst eigenaardige te noemen is en daarbij zijn aanstekelijke verkneukelde lach die mij wist te roeren.

Tijdens kijken van de film kon ik het niet laten om te denken dat deze film eigenlijk perfect op de achtergrond in een loungebar zou kunnen draaien; de chille muziek, de langzaam bewegende camera beelden en de momenten van contemplatie bij de acteurs.

Omdat de film sterk begint met ruwe vecht scenes krijgt hij toch een verdiende

3*

Deze film was oersaai. Er gebeurde te weinig en er werd weinig gesproken. Je moet het met deze film hebben van de slow-motion strandfeesten en de muziek, als je dat leuk vindt.

Deze film wist me snel mee te nemen in het verhaal. Het was grappig om te zien hoe de hoofdrolspeler Nicholas Hoult een hersenloze zombie na deed en toch in zichelf normale conversaties had. Teresa Palmer is een warme actrice die een overtuigende rol neerzette om op een gegeven moment een band met een zombie op te bouwen. Na een aantal andere Amerikaanse films gekeken te hebben in het horror en zombie genre, als cockneys vs zombies en evil dead kan ik zeggen dat dit verhaal zich onderscheidt door wat klare geestigheid van de producers en goed verhalende romantiek.

3