Opinions

No.

Het begint aangenaam, het estate lijkt wel dezelfde locatie als Jurassic Park met een modern huis die qua design met niets vergelijkbaar is die ik ooit heb gezien. Qua vormgeving en sfeer zit het wel OK, bevreemdend met momenten wat altijd top is. Na het vrij sterke begin vond ik het alleen maar bergaf gaan eerlijk gezegd, en het einde was gewoon te voorspelbaar en ronduit zwak. Had echt op meer gehoopt op dat vlak. Echt wel te verwachten dat de nerdy Caleb een oogje zou laten vallen op de gemoderniseerde versie van een opblaaspop.

De film probeert enkele interessante onderwerpen te bespreken, maar doet het denken eigenlijk voor de kijker. De regisseur dringt zijn ideëen te hard op, en dat vond ik redelijk irriterend.

Het onderwerp ligt me eigenlijk gewoon minder ook, vind weinig interessant aan zo'n AI, dit is een ver van mijn bed show waar ik tevens niet echt in geloof... dus naar een film kijken die dit in een serieuzere context sleept en niet in het entertainment dat bv. Terminator-style AI biedt is 108 minuten een te grote toewijding.

II

Stylish, jammer genoeg inhoudsloos, soft, te geacteerd en all-around te basic.

Te weinig om 35 jaar op te wachten (jup, ook 'Pumping Iron' was geacteerd, maar het voelde tenminste echt aan). Om te beginnen ontbrak Generation Iron teveel camaraderie, zoals die in de 70's overduidelijk aanwezig was. Misschien omdat de regisseur niet goed begrijpt wat Pumping Iron uniek maakte, of misschien omdat die de dag van vandaag gewoon weg is?

Phil Heath speelt de rol van Arnie, maar komt serieus arrogant over. Hij heeft daar volgens mij wel alle redenen voor maar dit filmpje is de reden waarom de nogal bekrompen bodybuildingwereld Phil haat en Kai het lievelingskindje is. Ik snap dat bodybuilding op de eerste plaats kunst is (dat is het althans voor mij) maar ik vind Kai gewoon té raar, hoe open-minded ik ook ben. Altijd dat filosofisch gedoe, neemt letterlijk 10 minuten om een vraag te beantwoorden en nadien vraag je je af in hoeverre die nu geantwoord heeft op je vraag, zo iemand is Kai. Respect voor beiden, maar geen enkele van die twee is m'n favoriet.

Die titel van persoonlijke favoriet is voor Branch Warren, de hardwerkende stier van Texas. "No one owes you anything, and ain't nobody gonna give you a damn thing. But you can have anything you want, as long as you work hard enough for it." - Branch aka The Embodiment of the American Dream. Cliché of course maar ten minste entertaining om naar zijn trainingen te kijken. Kan je niet zeggen van Phil. Jammer dat het hardcore gewichtheffen van Branch en Johnnie Jackson al bij al maar 30 seconden krijgt in de film, grote domper. Dan maken ze meer tijd voor een Ben Pakulski

Een grote stap vooruit dat men al hun mond over doet over PED's maar ver gaan ze hier totaal niet in, een opmerking van enkele ex-girlfriends van bodybuilders "dat het niet gezond is" was wel het toppunt van vaagheid. Bovendien teveel screentijd voor oninteressante mensen als Dennis Wolf en Hidetada Yamagishi en te weinig voor een legende als Jay Cutler, Branch Warren en zelfs Phil Heath. Arnold en Lou hadden elk één line als ik het me goed herinner, wat ook wel spijtig is. Waarom Ronnie Coleman ontbrak, het monster der massamonsters, is me ook een groot vraagteken.

De Golden Era (ca. Pumping Iron) was top, maar hedendaags bodybuilding is doods, en Generation Iron slaagt er niet in om daar leven in te blazen, film legt het er alleen maar dik bovenop wat een persoonlijkheid Arnold had bijvoorbeeld. Persoonlijk genoot ik er wel van omdat dit m'n sporttak is, maar er kon zoveel meer meegedaan worden. Props voor het visuele werk, maar Yudin is niet echt zeker waar ie naartoe wou met deze film, and it shows...

II

Dubbel gevoel.

Hoog raw-gehalte. Props voor de regisseur voor het proberen van iets, maar wat een random gebeurtenissen allemaal. Ene scène is top, de andere flopt. Film springt van de hak op de tak wat het moeilijk maakt om er bij te blijven. Pitt z'n look vond ik wel alpha, Liotta z'n karakterkop is altijd een pluspunt en James Gandolfini is ook top, maar uiteindelijk zal ik deze film te vlug vergeten om een voldoende te kunnen aan geven. Met een topcast en een gekke slow-motion scène en brutale, pijnlijke scène waarin Liotta wordt in elkaar geslagen alleen redt Andrew Dominik het niet.

II

Slaat in als een meteoriet en zindert na als een permanente anabool.

Rundskop is het soort cinema dat ontstaat bij een simpel ideetje in een getalenteerd brein en op de juiste manier wordt uitgewerkt. Voeg daarbij nog eens Matthias Schoenaerts - één van de beste Vlaamse acteurs in mijn nederige opinie - die na het eten van 2.400 blikjes tonijn en het trainen zoals een doorsnee bodybuilder zichzelf - alvast lichamelijk - transformeert in 'Rundskop'. Een personage dat pijnlijk is om aan te zien, vooral voor de mannen. Bij de scène kon ik niet anders dan mijn edele delen vasthouden.

Schoenaerts kliedert zijn personage zeer professioneel op het witte doek. Hij heeft nu al zeker de rol van zijn leven gespeeld, maar hopelijk breekt hij door in Hollywood want hij heeft het zeker in hem.

Michaël R. Roskam weet niet alleen perfect hoe hij met zo'n project moet omgaan maar is daarnaast nog eens te bescheiden om gezond te zijn. Zijn landschappen zijn sprekende, bewegende schilderijen. Er zit een soort van diepe pessimistische sfeer in deze film, en dan doet het er niet toe hoe je zelf bent ingesteld, die sfeer komt over en palmt je helemaal in.

Nog een positieve noot voor deze film is de mix van talen en de diversiteit tussen de stuk voor stuk goed presterende acteurs, er zit vanalles tussen. Leuk om dat West-Vlaams, Waals en het zogenaamde 'Truiens' door elkaar te horen.

IV