Opinions

Zelden een film met zo weinig verwachtingen aangezet en zo verbouwereerd achtergebleven na het kijken ervan. Voor ik het vergeet, wil ik eerst de volgende (spoiler)punten kwijt:
- Waarom werd Gloria achtergelaten? Wat is het verhaal van de moeder? Ik ergerde me zo erg aan de moeder dat ik hoopte dat het verhaal haar sympathieker zou maken door een backstory en een verklaring te geven voor haar gedraag, helaas gebeurt dit nooit en blijven vader en dochter de enige (erg) leuke personages in de film.
- De dodelijke ziekte kwam erin zonder enige aankondiging. Dit was op zichzelf al een hele schok, maar op het einde krijg je ook nog te horen dat niet de vader maar de dochter hieraan zal bezwijken.
Ben ik nou zo dom geweest dat ik niet doorhad dat het dochtertje de zieke was? Of was dat de bedoeling, om nog een extra schokkende twist pas aan het einde van de film te verkopen? Dit zag ik zeker niet aankomen.
- Wat was het nut van de vaderschapstest, en de aardig dramatische uitslag hiervan? Was dit echt nodig voor het plot?

Aan de ene kant vind ik dat deze elementen (de dodelijke ziekte en de vaderschapstest) goedkope trucjes zijn geweest om het verhaal emotioneler te maken, terwijl ze makkelijk achterwegen gelaten hadden kunnen worden en de film er niet minder op geworden zou zijn (en misschien zelfs beter geslaagd zou zijn als feelgood movie). Aan de andere kant moet ik toegeven dat de film me wel heeft weten te boeien en te emotioneren. Ik voel me toch een beetje gefopt, dat ze me met zulke makkelijke plottwists toch hebben kunnen raken. Dat zou dan door het fantastische acteerwerk van Omar Sy en het meisje moeten komen.

Mede hierdoor vind ik het ook ontzettend moeilijk om deze film te beoordelen. Ik voel me zeer verontwaardigd door de eerder genoemde punten, waar ik niet van snap waarom ze in de film zitten. Ik vraag me echter ook af of het de bedoeling van de film was om me zo te laten voelen over deze punten, omdat zulke dingen in het echte leven ook zouden kunnen gebeuren zonder dat je er controle over hebt. In dat geval is het deze film goed gelukt om mij te raken. Het is ook goed mogelijk dat ik me gewoon te druk maak over een toch vrij simpele film.

Samenvattend is dit een aandoenlijke feelgood, die te vaak een drama film probeert te zijn. Ook al is dit frustrerend, het blijft wel boeien. Ik heb me even vaak heb geërgerd als dat ik heb geglimlacht of ontroerd ben geweest. Hierdoor komt de film uit op een middelmatige 2,5 sterren.

Ontroerende film die een interessant inkijkje geeft in het leven van een alledaagse Braziliaanse familie uit een armere wijk in de stad Belo Horizonte: voetbal speelt een grote rol, feestjes worden gevierd met samba en churrasco, en de ouders werken als schoonmakers in de luxueuze appartementencomplexen uit de rijkere (en wittere) buurten. De familie komt moeilijk rond en moet ook zien te dealen met twee eigenzinnige kinderen. Echter, in plaats van dat ze betrokken raken met de criminele problemen van dit soort wijken zoals we al uitgebreid gezien hebben in films als Cidade de Deus en Tropa de Elite, zijn er andere zaken die de familie bezighouden. Die zaken hebben meer te maken met de onzekerheden voor dit soort families die mede door de regering van Jair Bolsonaro onder een vergrootglas zijn komen te liggen (acceptatie van homoseksualiteit, de kansen voor jongeren uit arme wijken op een plek in de goede scholen en universiteiten, de kans op een redelijk (minimum)loon en aanbod van banen).
Dit is een verfrissende kijk op het leven van de mensen in de favelas. Ook al voelt de film authentiek Braziliaans, het is niet moeilijk om je in de personages te verplaatsen en mee te leven. Elk personage gaat op zijn eigen, begrijpelijke manier om met de omstandigheden die zich voordoen. Er mag daarnaast ook gelachen worden, wat ik bij deze drama film een stuk meer heb gedaan dan bij de gemiddelde komedie.
Zeker het kijken waard!

Nooit zou iemand verwachten dat een film over pingpong zo intens zou zijn, maar dat is die zeker.

Intenser en meeslepender dan welke andere sportfilm dan ook, zelfs meer dan veel van de beste thrillers en crime films. Ik zou het ook niet als een sportfilm omschrijven. Het gaat over iemand met een fanatisme zo groot dat die zichzelf in allerlei problemen en risicovolle situaties stopt om ook maar een kleine kans te hebben van succes. Inderdaad een Uncut Gems 2.0. Deze hele film is ook wederom één grote adrenalinerush. Of één grote paniekaanval, het ligt compleet aan hoe je een leven zoals wat weervegen wordt ervaart. Een verschil is dat bij Uncut Gems het fanatisme gedreven wordt door verslaving, terwijl het bij Marty een passie is die leidt, een passie zo groot dat het de zin van het leven vormgeeft. En het is prachtig hoe de passie op de kijker overspringt, puur door het gedrag en de fratsen van Marty en het fantastische acteerwerk van Timothée Chalamet.

Leuke rollen ook voor Gwyneth Paltrow, Tyler the Creator en Kevin O'Leary, die met hun natuurlijke acteerwerk allemaal helpen om de film als hyperrealistisch te doen aanvoelen.

De film is perfect voor wat het moet zijn. Het zorgt voor een fantastische bioscoopervaring, je ogen zullen geen seconde willen wegkijken van het scherm (behalve voor de mensen voor wie dit te veel wordt), en je wordt compleet meegesleurd in de rit.