Opinions

Niet al te best. Dat geforceerde gedoe met camera's die overal mee heen worden genomen en dan weer toevallig goed gericht staan. Zelfs bij de vechtscenes staat de camera precies goed.

Slaapverwekkend op sommige momenten.

Het acteerwerk van de jongen is bedroevend. De opa en oma deden het beter.

Het verhaal heeft weinig om het lijf met een matige plot. De moeder van beide pubers is al even gek als de oudjes, als je kind daar naar toe stuurt. Het eind is te braaf en weinig verheffend.

Horror en humor is het zeker niet. Eerder een mislukte thriller. Een film om snel te vergeten.

Toen ik de vrijwel lege bioscoop uitkwam, dacht ik, wat moet ik hiermee?

Nina Hoss speelt een vioollerares met weinig empathisch vermogen. Er is in haar relaties met haar zoon, haar man, haar minnaar, haar collega's, haar vader constant sprake van een bepaalde spanning. Ook haar verleden lijkt problematisch. Dat gevoelloze speelt Nina Hoss goed.

Anna's zoon is een getalenteerd violist, maar ijshockey vindt hij ook leuk. Anna is veeleisend en dat frustreert haar. Ze botviert haar frustratie en geldingsdrang op haar leerling Alexander. Hij heeft minder talent en speelt viool als een robot.

De climax is natuurlijk de auditie. Schokkend. Ook vooral de reactie daarna van Anna.

Ook al keek ik naar voortkabbelend drama, toch heb ik geen moment gedacht: wegwezen.

Tja, wat moet ik hiermee?

Aardige verfilming van de biografie van Marco Kroon. Al zeg ik erbij het boek niet te hebben gelezen.

Er lopen verschillende kwesties door de film nl. de Willemsorde n a.l.v. Afghanistan en Marco's verwerking van dit trauma, de rechtszaak rond vermeende drugs-en wapenhandel, Marco's relatie met zijn vrouw en kinderen. Helaas maken de flashbacks de film warrig. Het was een poging om nogal geforceerd ons mee te nemen in de gedachten van iemand met PTSS. Veel gebruikt in dit type films.

De gevechtsscènes vond ik best oké.

Ik vind dat sommige kwesties meer verdieping nodig hadden, zoals de rol van de legerleiding en de oorzaak van de aanklachten tegen Marco.

Het geluid van de dialogen was zoals in veel Nederlandse films belabberd.

Het camerawerk leek mij prima. Wat ik nooit eerder had gezien was het beeld vanuit het gezichtspunt van een vallende Afghaan.

Het verbaasde mij dat de Afghanen zich zo gemakkelijk lieten neerknallen. Het leek erop dat ze snel mogelijk naar de vele Maagden wilden.

Met een cast die we in menig Nederlandse serie en film van de laatste jaren tegenkomen, is het acteren in orde.

Een aardig Nederlands product.