Opinions

Deze film was voor mij vooral een bevreemdende ervaring, niet in de laatste plaats omdat iedereen hier zo lyrisch over schrijft, zowel recensenten als publiek. Ik vond het een vreselijke film, echt heel slecht.

Dat ik bleef kijken kwam omdat een goede vriendin mij de film had aangeraden, op een wijze en met een voorpret die beloofde dat een geweldig avondje in het verschiet lag. Kort daarna hoorde ik nog meer liefdesverklaringen over deze film. Op een site las ik zojuist dat je knots moet zijn als je deze film niet geweldig vindt.

Ik bekeek de film met de pijnigende gedachte dat mijn waarneming kennelijk een gestoorde is, eentje die niet strookt met de heersende consensus. Dit is een feelgood movie en het ergste is, ik HOU van feelgood movies! Krijg van slecht aflopende films een rothumeur of doe geen oog dicht.

Het acteerdrama in deze film is zo eendimensionaal dat het elke scene ontbreekt aan ook maar enige spanning en diepte. De humor is flauw en mist scherpte. Drijft op iets dat wij kennelijk sympathiek moeten vinden en dat ook massaal vinden. Het verhaal is onwaarschijnlijk cliché, en erger: zodanig politiek correct dat ik mij vergiftigd voel door een overdosis zoetstof. Maar zelfs dat is niet wat de film (voor mij) zo onverdraaglijk maakt. Deze hoofdpersoon, de zwarte acteur, kan niet acteren. De grappen en interacties zijn stereotiep in het kwadraat en gaan een film lang op herhaling. De acteur is niet in staat om aan de emmers aan leeggekiepte sympathie en valse moraal ook een gram spaanse peper toe te voegen. Of noem het zelfspot, relativering, verrassing. De scenes missen elke synergie met de voornaamste (verlamde) tegenspeler die niks anders kan dan besmuikt lachen en genieten om zo'n levenslustige, aardse, no-nonsense zwarte medeburger uit een Franse achterstandswijk.

De primitieve vrolijkheid inclusief rollende lach, van onze held, zou een belediging behoren te zijn voor elke burger voor wie de multiculturele samenleving een geaccepteerde werkelijkheid is. Deze zwarte neger is als een clown in een circus. Clowns zijn stomvervelend omdat ze per definitie lachen. Die lach staat letterlijk op hun kop geschilderd. Ik heb bij deze film twee uur lang naar een zwarte neger zitten kijken, waarbij ik mij voor het eerst in een film voortdurend bewust was van iemands huidskleur.

Nou heb ik stomtoevallig qua verschijning een redelijk stereotiepe swingneger uit LA in mijn vriendenkring. Wat maakt hem zo verschillend van deze voorbeeldneger? Het probleem bij deze film is dat er geen scherpe kantjes zichtbaar worden die de interactie tussen personen enigszins menselijk en realistisch maakt. Mijn vriend uit LA mag dan met regelmaat lijken als iemand die uit de scene van een speelfilm is gestapt, maar dat ontdoet hem nog niet van de rauwheid die hem menselijk maakt. Daarentegen blijven de scenes in de Intouchables tot vervelens toe lesjes in de omgang tussen de mentaal ontwikkelde maar fysiek achtergestelde blanke mens met een bovenmodaal inkomen, tegenover exotisch tuig van de richel dat toch geen tuig blijkt te zijn.

Wij, die blanke mens, zien onszelf terug van onze instincten vervreemd, hierop geattendeerd door de straatwijsheid en fysieke weelde van juist die cultureel minder bedeelden die wij doorgaans zo vrezen om hun criminele aanleg (althans, dat is een verscholen argument in deze film). Maar hier zien we ze met de gelikte goedheid zoals we die kennen uit de Disney studio's.

Natuurlijk kunnen ook sprookjes racistisch zijn en zelfs indien goed bedoeld. Deze film racistisch noemen gaat me te ver, wordt dan ook zo'n moralistisch verhaal en laten we niet te kinderachtig doen. Nee, deze film, met zijn bijna unanieme verheerlijking op elk forum, benadrukt vooral hoezeer wij zelf kennelijk nog ploeteren met de vanzelfsprekendheid van multicolor en multi-etniciteit.

Door het propageren van vette clichées gaan de makers voorbij aan wat ze beslist met deze film claimen te bereiken, namelijk acceptatie over en weer. Ook al is deze film gebaseerd op een gegeven uit de werkelijkheid, toch zal de werkelijkheid ons nooit opzadelen met de ideale archetypen waarmee deze film is volgepropt. Een film waarvan we ons de clichées juist zo graag herinneren omdat het ons een goed gevoel geeft. Waarmee we de harde werkelijkheid van onze wezenlijke onverdraagzaamheden en angsten (nee, ik heb 't niet over de PVV en aanhang) voor twee uurtjes kunnen vergeten...