Het voelde aanvankelijk alsof ik een combinatie keek van 50/50, Good Will Hunting en Submarine. Echter, het werkte veel beter dan de zojuist genoemde films, het hoofdpersonage was een stuk overtuigender dan in 50/50, ook in de relatie met zijn psycholoog.
Daarbij wordt de film nooit zoet of irritant, hoewel het hoofdpersonage vrij onsympatiek is, begrijp je hem van alle kanten. Kanker is een verschrikkelijke ziekte en niemand weet hoe je er precies mee om moet gaan, dit onvermogen komt ook erg goed uit de film.
De soundtrack van Angus en Julia Stone was erg mooi, het nummer 'For You' blijft lang hangen. De animaties tussendoor waren nooit te dominant en schetsten goed de innerlijke werking van Donald.
Uiteindelijk was deze film een enorme verassing, normaal gezegd hou ik niet van films met een heel dik benadrukt maatschappelijk thema maar er is een mooi evenwicht gevonden tussen verschillende stijlen waardoor het zowel soms luchtig blijft als dat het hartverscheurend wordt, met name op het einde.