12th Fail (2023)

In 1997 ondervindt Manoj [Vikrant Massey] de macht van een IRS-agent wanneer zijn vader [Harish Kanna] onterecht wordt ontslagen. Vooral gesteund door zijn halsstarrige grootmoeder [Sarita Joshi] jaagt Manoj een carrière als IRS-agent na. Hoewel iemand met zijn eenvoudige achtergrond statistisch gezien bijna geen kans maakt om de benodigde examens te halen, reist hij naar Delhi. Daar raakt hij bevriend met Pandey [Anant Joshi] en vindt hij de liefde in Sraddha [Medha Shankr]. Degelijk gefilmd op locatie, maar deze heiligverklaring van de Indische politie en de belastingdienst is om de verkeerde redenen verbazingwekkend. Er is werkelijk niets dat de buitengewoon hoge waardering op IMDB rechtvaardigt. Misschien een cultuurdingetje? Het kan ook aan mij liggen, natuurlijk.

Eens in de zoveel tijd is het weer raak, er komt weer een Bollywood-film in de top 250 en soms moet je je er toch uit completisme weer even toe zetten. En eigenlijk maakt het nooit z'n top 250 status waar, en dat is nu ook weer het geval. Het is niet zo'n gedrocht als sommige andere Bollywood-films, maar alsnog, het is een sympathieke film maar veel bijzonders is het niet. We zien Manoj heel hard studeren voor een examen tot politie-agent, allerlei tegenslag overkomend en met een onovertuigende romance erin gepropt. Ik mis misschien wat culturele context om deze brave strijd-tegen-het-corrupte-systeem echt te waarderen, maar het is voorspelbaar, véél te lang (2.5h voor een verhaal dat in 80 minuten had gekund) en om Manoj (en vrienden/vriendin) keer op keer te zien blokken is gewoon saai. En dan beklijft de goedbedoelde boodschap en het beoogde feelgood-gevoel ook niet.