Wel of geen jump cuts

Cooler dan plotholes?

Het lijkt er op dat het weinig met deze film van doen heeft, gezien je verdere posts (ook elders). Je vindt jumpcuts sowieso niks.

Dat bedoel ik. Ik hou van shots die werken. Lang of kort.

Dat vind ik ook. Alles wat niet nodig is, is jammer.

Dat kan toch ook mét jumps?

Jump cuts met dansense cameras zijn niet cool trouwens. Gewoon fixed view en springen maar

Nee, dat is een continuïteitsfout. Scorsese en zijn vaste editor (Schoonmaker) staan er bepaald niet bekend om zich al te veel voor continuïteit te interesseren. Dat komt omdat filmmakers zich bij het monteren vooral richten op zaken als emotie, vertelling en ritme, eerder dan of zaken strikt praktisch wel "kloppen". En terecht.

Nou, dan zal ik nog maar één keer vanaf het begin mijn visie uitleggen aangezien ik het achteraf misschien wel slecht verwoord heb, en ik niet van plan was deze discussie eeuwig door te laten gaan.

Allereerst bedoel ik met jump cuts vaak alleen het klassieke jump cut, één shot waar een stuk wordt uitgeknipt en dan de twee losse stukken weer aan elkaar worden geplakt, puur omdat het eruitgeknipte stuk niet past (onnodig is, wat dan ook).

Er zijn natuurlijk manieren waarbij een jump cut juist effectief is (Aziatische horror met het in schokken bewegende meisje, een auditie waar achter elkaar de kandidaten snel worden afgehandeld, etc.), maar hier zit er dan dus ook echt een specifieke functie achter en daardoor stoort het niet (wordt de illusie niet doorbroken).

Nu ben ik dus al geen fan van het jump cut omdat ik van lange shots houd (en ter verduidelijking, met de camera laten dansen bedoel ik om de camera de vrije loop te laten gaan, denk aan die magistrale long shots in Atonement of Boogie Nights, waar de camera door de hele set zwiert).

Echter, ondanks dat ik er geen fan van ben, zal ik een jump cut niet automatisch slecht vinden. Men noemt hier een Kubrick of een Scorsese, die inderdaad lak hebben aan dergelijke 'regels' en ze gewoon breken met schitterende gevolgen, maar dan heb je het ook echt over grootheden binnen de filmgeschiedenis. Kijk, experimenteren mag altijd maar als het niet werkt, dan heb je er nog weinig aan (één van de redenen dat ik niet zoveel heb met de Franse New Wave).

Bij Oorlogswinter en TBS (wat zo'n beetje de enige voorbeelden zijn waar het me in recente tijd daadwerkelijk irriteerde) vind ik het gewoon niet werken. Bij TBS snap ik wel dat die jump cuts bedoeld zijn om de ongerustheid (goed woord?) van de hoofdpersoon over te brengen, maar ik vind dat het voor mijn gevoel niet werkt.

Bij Oorlogswinter is enkele vorm van functie of symboliek van de jump cuts helemaal aan mij voorbij gegaan, en dan kun je zeggen dat ik misschien niet goed heb opgelet of dat ik er misschien te makkelijk over denk, maar uiteindelijk komt het erop neer dat in mijn respectievelijke mening de jump cuts alleen maar storen. Dat is misschien jammer voor de regisseur/editor die er lang over heeft zitten wikken en wegen, maar dat iets een doordachte keuze is, betekent niet dat het automatisch de juiste keuze is.

Ik hoop dat ik zo mijn mening wel een beetje heb overgebracht, maar het ding is dat ik er gewoon geen fan van ben en als het dan in mijn ogen niet goed wordt gebruikt (of zoals eerst verwoord, 'slordig'), dan beschouw ik dat als een minpunt, terwijl iemand die dol is op jump cuts misschien wel van genot zijn stoel uit wil springen.

De jump cuts in Su-ki-da zijn echt wonderschoon. Dat heeft me echt overtuigd van de toegevoegde waarde van dit stijlmiddel.

Ik vond ze in TBS wel werken. Dat droeg bij aan de 'gestoordheid' van Theo Maassen.

Grappig. Nu zijn er dus zelfs al klassieke jump cuts?

Grappig dat je de jump cut verwijt de aandacht op zichzelf te vestigen. Dat vond ik van het openingsshot van Boogie Nights. Puur stoerdoenerij van de maker en inhoudelijks niets toevoegen.

Met klassieke jump cuts bedoel ik jump cuts in zijn oudste vorm (voordat er leuke trucjes mee werden uitgehaald).

En ik hoor wel vaker dat long shots beschouwd worden als 'stoerdoenerij' of 'kijk eens wat ik kan' maar dat vind ik niet. Natuurlijk, het is een toonbeeld van de regisseur wat hij wel niet allemaal kan maar ook om een goede reden, want het ziet er gewoon schitterend uit. En inhoudelijk kan het wel degelijk wat toevoegen. De long shot op het strand in Atonement voert je mee met de verwilderde hoofdpersoon en als je eenmaal de schaal ziet van het geheel ben je (net als de hoofdpersoon op dat momeent) zwaar onder de indruk van het tafereel. Daar wordt de scène door het gebruik van slechts één shot heel persoonlijk.

Het openingsshot in Boogie Nights was misschien echt een typische krachtmeting maar verder in de film zijn er ook genoeg lange shots die je bij de personages betrekken (bijv. William H. Macy die op nieuwjaarsnacht zijn vrouw voor de duizendste keer betrap op vreemdgaan, een geweer uit zijn auto haalt, haar overhoop knalt en dan zichzelf).

Je praat gedeeltelijk poep. De 180 graden regel is onderdeel van continuity editing zoals deze in de (klassieke) Hollywood cinema werd/wordt toegepast en had/heeft als doel de ruimtelijke continuïteit te behouden. Dus niet, zoals jij beweert, om deze te doorbreken.

Eh... vind je dit zelf wél een sterke redenatie...?

Niet gezien.

Ik bedoelde dus dat het breken van de 180 graden regel de illusie even doorbreekt, omdat het dus de ruimtelijke continuïteit verstoort. Weer slecht verwoord.

Je kan zeggen wat je wil over de functionaliteit van long shots, maar een film mag in mijn ogen af en toe ook wel gewoon mooi zijn. Misschien niet het sterkste argument maar een beetje regisseur gooit er niet zomaar een long shot in voor de lol (zelfs het openings-shot van Boogie Nights kan gezien worden als introductie van de voornaamste spelers in één shot om dan aan het verhaal te beginnen). Maar als we zo doorgaan, kunnen we weer een spin-off topic beginnen, Wel of geen long shots.

Daarover kun je natuurlijk ook van mening verschillen.

Waarom moet dat op zo'n vermoeiende en ingewikkelde manier dan?

Omdat het er schitterend uitziet natuurlijk.

Natuurlijk kan het ook makkelijker (het kan altijd makkelijker) maar af en toe mag er wel eens ingewikkeld gedaan worden. Als je zo'n shot ziet van een paar minuten en het is gewoon goed uitgewerkt, dan heb ik toch altijd het gevoel naar iets bijzonders te kijken.

Je kan ook zeggen dat je heel erg naar de tecnische kant van het filmmaken zit te kijken en dus juist uit het verhaal gehaald wordt. Not very involving.

Begrijp me goed, ik kan er ook wel van genieten (Kijk deze eens: http://www.moviemeter.nl/film/5246 ), maar verder dan mooi of lelijk komt de argumentatie voor langere shots en tegen jump cuts dus niet...

Soy Cuba zal ik dan maar eens op mijn binnenkort kijken lijstje zetten. En tja, uiteindelijk hangt het inderdaad toch van smaak af.