Sentimenteel vs afstandelijk

Ze zijn vooral geïnteresseerd in het maken van films , of beter gezegd in het uitvoeren ( tot stand brengen) van filmische ideeën . Keaton manipuleert niet , hij wil gewoon grappig zijn / doen ; hij is een cineast EN tegelijkertijd OOK een komiek . Zijn grappige scènes zijn niet alleen maar grappig , maar zitten er ook filmisch heel erg goed in elkaar . Het is dus niet alleen maar grappig doen , maar ook tegelijkertijd bezig zijn met het proces van het tot uiting brengen van ideeën . Soms vinden we zijn acties ( humor ) wel grappig en soms weer niet . WIJ bepalen wat grappig is en wat niet . Dat is geen opgedrongen humor . Al vinden we die scènes niet grappig , die scènes zijn wel verdomd goed in elkaar gezet / gefilmd .

Grappig doen ter bevordering van het filmische proces , en alleen maar als het een onderdeel is van dat proces .

Overigens , ik ben geen liefhebber van Chaplin . Zijn grappen zijn oprecht , maar ik vind ze te flauw . Maar dat heeft weer met persoonlijke smaak te maken …

Ik wil niet te veel woorden vuil maken aan Tarantino , maar zijn grappige scènes in IB (2k9) komen te geforceerd over . Er is geen sprake van observatie en / of registratie . Maar de manipulatie is zijn doel , en ik kan het opdringen van humor in Inglourious Basterds (2009) gewoon niet anders interpreteren . Zijn enige intentie is om op de sentimenten ( gevoelens van kijkers ) in te spelen .

Dat zijn ze wel vind ik. Onder tijdloos versta ik films die verschillende generaties weten blijven te boeien. Dat je kan zien dat een film in een bepaalde tijd gemaakt is vind ik daarbij niet zo zeer van belang eigenlijk. Neem Metropolis uit 1927, een stomme film die toch tijdloos is omdat de film nog steeds kijkers,83 jaar nadat hij gemaakt is, weet te verwonderen en te fascineren.

Dat is geen film meer maken op een artistieke (vrije) manier dat is een wetenschappelijk onderzoek uitvoeren... En als er iets niet tijdloos is is het wetenschap. Kennis van gisteren kan vandaag immers al hopeloos verouderd zijn.

Metropolis de film lijkt me meer interessant als tijdsdocument en om te zien hoe cinema zich ontwikkelde, maar echt fascineren of verwonderen qua inhoud valt denk ik wel mee. Dat doet meer de cinema na de 2e WO, met de europese grootmeesters, denk ik.

Omdat het om een diepgewortelde menselijke angst gaat, gaat het wel langer mee denk ik. Vanwege de universaliteit en tijdsloosheid van het gevoel neem ik aan. Qua emoties die we voelen is er denk ik weinig verandert door al die jaren (en alleen een gevoel constateren ipv er wetenschappelijk mee omgaan, daarin zit denk ik het verschil). Wetenschap en kennis is inderdaad erg aan verandering onderhevig.