Vrouwelijke Regisseurs Challenge - maart 2020

13. Tore Tanzt (2013)

FTV - 2 punten - Totaal: 26 punten

110 minuten

Regisseurs: Katrin Gebbe

https://screenanarchy.com/assets/gallery/2014/06/NBCH_03_Bathroom.jpg

Wat lastig om een ​​film als deze te beoordelen? Weet het eerlijk genoeg niet zo goed. Het is een dramafilm maar gaat over de ergste impulsen van de mensheid en bezit daardoor heel wat smerigheden, die niet zullen misstaan in horrorfilms. Het is een aangrijpend verhaal, een verhaal dat volgens de regisseur direct uit de krantenkoppen is gehaald, al heb ik niets kunnen vinden over dit voorval.

Tore (Julius Feldmeier) gelooft en zijn geloof is onwrikbaar. Hij heeft geen familie, weinig vrienden en geen echte sociale vaardigheden, maar hij heeft wel Jezus. Als het op een dag blijkt dat de christelijke waarden bij de ' Jezus Freaks' ook niet al te serieus zij, wordt hij opgenomen in het huis van Benno en zijn vrouw en twee kinderen. Het begint als het gevonden paradijs maar gaat uiteindelijk over in fysiek geweld. Wat je ziet is religieus geloof tegen het meest wrede gedrag van de mensheid.

Wat de film voor mij lastig maakt, hoewel ik erg geïntrigeerd was, er is niet echt een moreel standpunt. Waarom ondergaat Tore alles? Is er geen wraak of vecht hij niet terug? Het voelt dan ook best wereldvreemd dat hij de vernedering en het martelen over zich heen laten komen met het rotsvaste geloof dat de Heer het is die hem test. Soort extreem gevalletje van “de andere wang toekeren?” Misschien heeft dat iets met geloof te maken? Sanny vraagt het ook aan Tore op een moment, als hij eigenlijk uit de hel ontsnapt is; "Maar waarom ben je teruggekomen?" Tja ... het maakt van deze film een lastige!

6. Copying Beethoven (2006)

RW - 1 punt - Totaal: 9 punten

Regie: Agnieszka Holland

Score: 3.5*

Het verhaal van Beethoven, wat minder bekend dat die andere Beethoven-film Immortal Beloved uit 1994 met Gary Oldman. In Copying Beethoven krijgen we eerder de mens achter de componist te zien. Mooi idee, maar de componist is toch het belangrijkste in dit geval. Het idee van het verhaal te zien vanuit Anna Holtz is niet slecht (bij Amadeus was dit vanuit het standpunt van Salieri), maar haar verhaallijn valt te mager uit. De muziek en de rest van de carrière en het leven van Beethoven komt zo te weinig aan bod. Dankzij de rol van Ed Harris krijgen we nog wel een zeer gezellige film te zien, maar niet de epische film die een man als Beethoven toch verdient.

https://i2.netflixmovies.com/dibsl9ebc/image/upload/w_1920,h_800,c_fill,g_faces,q_62/l66goxogszr2rm4tiivp.jpg

11. The Last Thing He Wanted (2020)

FTV: 2 punten - Totaal: 22 punten

115 minuten

Regisseur: Dee Rees

https://www.manners.nl/wp-content/uploads/2020/01/The-Last-Thing-He-Wanted-netflix.jpg

Hier heb ik dus daadwerkelijk 2 uur aan gespendeerd. Jammer.

Vervelend om het zo neer te moeten pennen, maar dit is troep. Chaos, belabberd moralistisch, voorspelbaar en vooral heel erg saai. Hathaway vind ik sowieso al een draak van een actrice, maar eerlijk is eerlijk: zij valt nog reuze mee en de acteerprestaties in het algemeen van de cast zorgen ervoor dat het nog enigszins is uit te houden. Hele magere 2*.

12. Le Bonheur (1965)

FTV - 2 punten - Totaal 24 punten

79 minuten

Regisseur: Agnès Varda

https://www.thecinetourist.net/uploads/7/0/9/9/7099213/vlcsnap-2019-02-02-21h26m02s575_orig.jpg

Kort relatiedrama van Varda. Een bijzonder kleurrijke film en zeker niet slecht, al is het geen Cléo de 5 à 7 (1962). Het gegeven van de man die een tikkende bom in zijn gelukkige huwelijk lijkt te leggen is an sich natuurlijk interessant, maar filmtechnisch is Varda natuurlijk ook geen laten-we-dit-eens-lekker-standaard-verfilmen filmmaker.

3,5*

13. Salaam Bombay! (1988)

FTV - 2 punten - Totaal 26 punten

113 minuten

Regisseur: Mira Nair

https://filmformatie.imgix.net/filmstills/Salaam-Bombay.jpg?w=1200

Hij stond al lang op de kijklijst, maar het viel me toch iets tegen, deze film. Met name het acteerwerk laat hier en daar wel een steekje vallen. Op Icheckmovies wordt de vergelijkging met Slumdog Millionaire (2008) gemaakt en besloten in het voordeel van deze film, maar ik heb persoonlijk toch mee affiniteit met Boyle’s film, denk ik.

3*

14. Araya (1959)

FTV - 2 punten - Totaal 28 punten

90 minuten

Regisseur: Margot Benacerraf

https://image.tmdb.org/t/p/original/ylzJiTpdONnQNOrZW7L9ZowO1hE.jpg

Ik zal getuige mijn berichtje bij Araya (1959) op 26 juni 2015, de film tegengekomen zijn in mijn zoektocht die vier dagen eerder begon: De Wereld Rond: Een film uit ieder land op aarde. Het was echter La Soledad (2016) dat mijn eerste film uit Venezuela zou worden, en in de tussentijd kwamen er nog drie andere titels bij. Deze docu van Benacerraf wordt dus uiteindelijk nummer 5. Geen slechte oogst vanuit Venezuela trouwens; alleen 3,5* en 4* films tot nu toe. Dat kan niet ieder land claimen.

Araya is fijn gerestaureerd, en is voor liefhebbers van de mooi geschoten documentaire met poëtische, etnografische trekjes een absolute aanrader. Check de trailer (en eventueel Eberts review) en je weet wel een beetje waar je aan toe bent.

4*

Zal morgen eens kijken of ik een eerste tussenstand kan doen, nadat joolstein me weer ingehaald heeft met de registraties die er vermoedelijk nog aankomen

03. Head Count (2018)

FTV: 2 punten - Totaal: 6 punten

90 minuten

Regisseur: Elle Callahan

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/570c331be321403a73df5d4e/1560357070441-PV3MWP9JFMSW43YWKR5M/ke17ZwdGBToddI8pDm48kBR_20yJMkgNqcBauJPRgNYUqsxRUqqbr1mOJYKfIPR7LoDQ9mXPOjoJoqy81S2I8N_N4V1vUb5AoIIIbLZhVYy7Mythp_T-mtop-vrsUOmeInPi9iDjx9w8K4ZfjXt2doBI3RWSKCSi1UbdxBrxS_2hOfT9Tq4uB_c3aRZn45BToRwB-dUGsSquCnVTFQcaRg/HC5.jpg?format=750w

Interessante folklore-horror die put uit legendes over skinwalkers, wendigo’s en heksen. Leuke kost in een film met een te lange aanloop voordat folklore verandert in schrik, angst en spanning.

3.5*

Review.

10. Girlfight (2000)

FTV - 2 punten Totaal: 20 punten

110 minuten

Regisseur: Karyn Kusuma

https://musicart.xboxlive.com/6/cfbe82f8-0000-0000-0000-000000000009/504/image.jpg?w=1920&h=1080

Debuutfilm van Karyn Kusuma. Aeon Flux was flauwe kul. Jennifer's Body is clichématige tienerhorror die nergens leuk was. The Invitation was mogelijks nog saaiere horror. Dan hoeven de verwachtingen niet al te hoog zijn, maar mevrouw weet hier wel degelijk een leuke film neer te zetten. Al denk ik dat ze ook veel te danken heeft aan een actrice als Michelle Rodriguez die mij nooit teleur stelt. Fijne girlpower film met goede acteerprestaties en vlot verhaal.

3,5*

En de beste film tot nu toe.

Op Aeon Flux na heb al haar films gezien, maar voor mij was The Invitation juist de enige die het zesje (of minder ontsteeg). Geen idee wat ik deze nu zou geven, ik heb hem gezien toen hij uitkwam en met een 6/10 gewaardeerd. Zou ook best een zeven kunnen zijn. The Destroyer laatst viel erg tegen, die vonden wij nou weer saai

Michelle Rodriguez maakte hier denk ik wel het verschil voor mij. Ik vreesde eerst dat het over dramatisch zou gaan zijn zoals Thirteen (en vooraf dacht ik dat die film ook van Kusama was maar dis is dus wel degelijk door Hardwicke geregisseerd). Thirteen was iets teveel een drugs preventiefilmpje die ze in de middelbare school zouden kunnen vertonen te fragmentarisch en teveel documentaire stijl. Het was bijna een lesboek in verschillende hoofdstukken: "Drugs en haar negatieve gevolgen".

Ik heb ook enkele silents aan mijn lijstje toegevoegd met dank aan joolstein om enkele namen te noemen.

6. Red Road (2006)

FTV 2 punten - totaal: 12 punten

113 minuten

Regisseur: Andrea Arnold

Eerste 4-sterren film. Lag al jaren klaar, nu eindelijk voorrang gegeven. Heel anders dan american honey, beklemmend sfeertje dat aan haneke doet denken. Vrouw herkent bij haar werk als CCTV - surveillant dat de man die haar gezin vernielde, weer vrij rond loopt. Ze besluit hem te volgen en te confronteren. mooi verhaal over schuld, boete en vergeving.

https://film-grab.com/wp-content/uploads/photo-gallery/04%20(844).jpg?bwg=1547380262

6. Poison Ivy (1992)

FTV, 2 punten (totaal 12 punten)

90 (hele lange) minuten

Regisseur: Katt Shea

Ik kon hier helaas helemaal niets mee. Ja, Drew Barrymore is een overtuigende femme fatale die zich listig het gezin Cooper binnendringt, maar voor de rest was dit een film lang irritatie. Een graatmager verhaal, en vooral een storende verzameling clichékarakters - het nerderige meisje zonder vrienden, de lolita, de stoffige conservatieve huisvader die uiteraard voor eerdergenoemde lolita valt, en de hypochondrische moeder was ook een beetje een niemendal van een karakter. Ondanks Drew Barrymore, die nog een puntje scoort, was ik blij toen dit onding was afgelopen. 1.0*

04. Afternoon Delight (2013)

FTV: 2 punten - Totaal: 8 punten

99 minuten

Regisseur: Jill Soloway

http://waytooindie.com/wp-content/uploads/2013/08/afternoon-delight-indie-movie.jpg

In Afternoon Delight geeft een verveelde huisvrouw in een altruïstische bui onderdak aan een striptease danseres. Geen goed idee. De film demonstreert dat een verleidelijke stripper in je huis de verveling dan wel verdrijft, maar ook een hoop ellende veroorzaakt.

Heel onwaarschijnlijk en heel voorspelbaar is deze dramedy die zichzelf veel te serieus neemt en meer drama dan komedie over de kijker uitstort. De weinige komedie is trouwens wel geslaagd.

Het goede acteerwerk van Kathryn Hahn and Juno Temple redt de film van een onvoldoende. Beide acrices spelen zeer gloedvol en slagen erin van het ongeloofwaardige scenario toch nog iets te maken dat enigszins geloofwaardig is.

3.0*

12. Oude Liefde (2017)

FTV: 2 punten - Totaal: 24 punten

99 minuten

Regisseur: Nicole van Kilsdonk

https://images4.persgroep.net/rcs/pAJD7NX8bn0VsRpU18NtTu7Fy4k/diocontent/114486263/_crop/13/0/1843/1044/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

Weer eentje van eigen bodem en weer hetzelfde gevoel: meh....

Vrij oppervlakkig geheel dat zich geen seconde durft te branden aan een diepergaand, onderliggend issue bij een relatiebreuk en mogelijke wederkerende gevoelens. Acteerwerk oké, verhaal, oké, maar ook allemaal niet meer dan dat. 5,5; 3*.

Na net een faliekante mislukking, nu toch nog een voltreffer. Het kan verkeren, gelukkig.

7. Voskhozhdenie (1977)
FTV, 2 punten (totaal 14 punten)
110 minuten
Regisseur: Larisa Shepitko

https://www.moviemeter.nl/images/cover/19000/19796.jpg?cb=1521369855

Rather be forgotten, than remembered for giving in

Ik kreeg het al snel koud toen ik naar deze film keek. The Ascent speelt zich af in een guur en winters Wit-Rusland, waar twee partizanen proberen te overleven omringd door Duitsers en collaborateurs. Maar een actiefilm is dit zeker niet, een behoorlijk sterk oorlogsdrama is het daarentegen absoluut wel. Het duurde voor mij even om in de film te komen, en het psychologische drama in de tweede helft beviel me ook iets beter dan het eerste stuk. Maar de film zit vol prachtige zwart-wit-beelden, en is zonder in geschmier te vervallen emotioneel raak. Traag is het alsnog, en om eerlijk te zijn waren de karakters voor mij ook iets te theatraal; met name de twee partizanen Rybak en Sotnikov zijn heel duidelijk belichamingen van twee uitersten (je eigen hachje proberen te redden en daardoor als collaborateur/Judas te eindigen, versus compromisloos voor de goede zaak blijven staan en eervol sterven). Desalniettemin, deze film heeft best wel indruk gemaakt, met zeker tegen het einde een paar prachtige scenes (de executies, de mislukte zelfmoord, het laatste shot. Een erg fijne ontdekking. 4.0*

11. Ghost in the Machine (1993)

FTV - 2 punten Totaal: 22 punten

95 minuten

Regisseur: Rachel Talalay

https://perdudansla5edimension.com/wp-content/uploads/2018/05/b06.jpg

Het is eigenlijk best wel jammer dat een film met zo een interessant gegeven zo een matige uitwerking kent. Een seriemoordenaar wiens ziel in een computer terechtkomt waardoor hij op digitale wijze zijn slachtwerk verder kan zetten, het klinkt als een geweldig horrorscenario zoals Demon Seed. Helaas speelt regisseur Talalay (die als debuutfilm Freddy the Final Nightmare regisseerde) op veilig en valt er na de eerste moord nog maar weinig horror te beleven. En naar het einde toe wordt het zelfs compleet belachelijk.

Nu goed de babysitter was wel een leuke meid

2,5*

7. The Breadwinner (2017)

FTW - 2 punten - Totaal: 11 punten

Regie: Nora Twomey

Score: 4*

Een mooie animatie van de Ierse studio die ons ook The Secret of Kells en Song of the Sea bracht. Vrouwelijke regisseur, maar ook geschreven door een vrouw met hulp van executive producer Angelina Jolie en medewerking van Afghaanse vrouwen. Een mooie film met eigen animatie en een sprookjesachtig verhaal naast de drama. Helaas niet altijd even samenhangt en het mist de chemie om echt te overtuigen. Maar wel een aanrader.

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/599d15fa37c58108eeb27e45/1550038622437-XKIYCKIVKB33B2OZIJIO/ke17ZwdGBToddI8pDm48kPW-JLNPvRLLpyVlEAFqrigUqsxRUqqbr1mOJYKfIPR7LoDQ9mXPOjoJoqy81S2I8N_N4V1vUb5AoIIIbLZhVYy7Mythp_T-mtop-vrsUOmeInPi9iDjx9w8K4ZfjXt2doulOaVYMP-iRyuvG44nEOnLHYvkGGcsgOGGM7yJuIrTW07ycm2Trb21kYhaLJjddA/MV5BZTg2NmFhNzYtM2U3OS00NzBlLWFmMjgtMmY5OTEwNTQ4OGE1XkEyXkFqcGdeQXVyNjUwNzk3NDc%40._V1_.jpg?format=2500w

6. The Nightingale (2018)

FTV - 2 punten - totaal: 10 punten

136 min

regisseur: Jennifer Kent

Uitstekende film waarin een Ierse veroordeelde vrouw wacht op haar papieren die haar haar vrijheid terug geven. De film speelt zich af tijdens de Britse kolonisatie van Australië. De ruwe tocht door de wildernis van Tasmanië is meeslepend en levert mooie beelden op. Een aantal brute momenten en een goeie rol van Aisling Franciosi die goed gestalte geeft aan zowel de vastberadenheid en het emotionele wrak dat haar personage is.

4*

15. The Tale (2018)

FTV - 2 punten - Totaal 30 punten

114 minuten

Regisseur: Jennifer Fox

https://static.rogerebert.com/uploads/review/primary_image/reviews/the-tale-2018/hero_tale-2018-5.jpg

Zware kost, deze film. Jennifer Fox verfilmt hier in feite wat haar zelf overkomen is, natuurlijk met enige artistieke vrijheden. Maar net als Derns karakter in deze film schreef Fox als dertienjarige een essay over haar relatie met haar coach van 40, wat in de verfilming gevonden wordt door haar moeder. Dit dwingt haar om op opnieuw te reflecteren op die tijd. Was het een relatie, of is dit achteraf bezien misschien misbruik? Was het zo gelijkwaardig als in haar herinnering, of is het een poging zichzelf toch niet als slachtoffer te zien?

Fox maakt hierbij gebruik van een bijzondere narratieve structuur, die goed illustreert hoe herinneringen werken; plastisch, en allerminst in marmer gehouwen. Derns karakter gaat soms letterlijk de dialoog aan met haar jongere ik om te bepalen voor haarzelf hoe iets zit. Soms verandert een herinnering hierdoor en zien we dat zich voor onze ogen voltrekken. Deze rol leverde Dern nominaties op voor een Golden Globe en een Emmy op, en je ziet direct waarom. Maar ook de andere acteurs doen het goed. Debicki is fijn, en Isabelle Nélisse speelt de 13-jarige versie van Dern heel doeltreffend.

https://thefilmstage.com/wp-content/uploads/2018/05/The-Tale-Film-1024x488.png

Waarschuwing, er zitten een aantal flink ongemakkelijke scènes in de film, en hij is niet bedoeld voor een ontspannen avondje op de bank. Als dat je niet afschrikt, is dit volgens mij een van de betere films over seksueel misbruik, herinnering en met zulks omgaan die ik heb gezien.

4,2*

11. For Sama (2019) - MovieMeter.nl

Regisseur: Waad Al-Kateab en Edward Watts

FTV - 2 punten

Totaal - 18 punten

https://filmkrant.nl/wp-content/uploads/2020/01/for_sama2.jpg

Hartverscheurend en confronterend. For Sama is op de eerste plaats een zeer persoonlijke documentaire van Waad Al-Kateab voor haar dochter Sama, maar het is ook een aanklacht tegen de verschillende partijen die Aleppo tot een ruïne hebben gemaakt.

De gruwelijke gevolgen van de bombardementen worden zeer expliciet in beeld gebracht maar ook de intieme momenten, zoals die waarin Waad en haar man Hamza proberen om een boompje in hun tuin in leven te houden, maken indruk. De oorlog voelt eindeloos en hopeloos, en het is te hopen dat volgende generaties (de generatie van Sama) weer een bestaan kunnen opbouwen in Aleppo en de andere gebombardeerde steden en dorpen.

4*

14. Hua Jie Liu Xiang (2015)

FTV - 2 punten - Totaal: 28 punten

85 minuten

Regisseurs: Carrie Ng en Shirley Yung Katrin Gebbe

https://cdn1.i-scmp.com/sites/default/files/styles/1920x1080/public/2015/04/10/79d682a9a81bfcf883a3ffb90bd4ad5a.jpg?itok=5-e8-Bxl

Het regiedebuut van actrice Carrie Ng (mede geregisseerd door Shirley Yung) is een aardige sfeervolle en ouderwets slasher-mysterie uit Hong Kong. Een ​​horrorfilm waarin een vervallen flatgebouw bewoond wordt door een groep prostituees, en uiteraard geterroriseerd gaat worden door een mysterieuze moordenaar. Hoewel niet bijzonder gruwelijk, heeft de film een ​​paar onaangename momenten en wat bloed.

De actrices doen het niet echt overtuigend als prostituees maar ze zijn toch maar slachtvee. Onder dit slachtvee zijn er drie opvallende typetjes; een vervelende maatje plus (Ling-Ling Kwok), een junkie (Lin Chu) en ja werkelijk een universiteitsstudent (Leanne Fu) die aan haar scriptie werkt. Echter zij spelen nog niet eens zo heel slecht in vergelijking met de hoofdpersoon de sombere Ching Ching (Kabby Hui)

Toch is het juist het script wat er hier voor zorgt dat de film maar half slaagt. Het is te halfslachtig. Zwakke pogingen om de prostituees wat meer uit te werken, worden afgewisseld met het erg makkelijke opsplitsen van de dames. Ruim baan voor de killer! Dieptepunt in het script een telefoonstoorzender opvoeren voor paar minuten. Tja door dit script komt de fatsoenlijke twist aan het einde, ook niet zo goed tot zijn recht. En dat terwijl er blijkbaar (of juist daardoor) vijf schrijvers aan het script hebben gewerkt!

Maar... ondanks dat er dus gebreken zijn, is het niet allemaal kommer en kwel! Het is wel een solide regiedebuut! Als regisseur tovert Carrie Ng erg mooie visuele stukjes op het scherm. En is zeker een reden dat de film niet heel slecht is geworden!

15. Blood Punch (2013)

FTV - 2 punten - Totaal: 30 punten

104 minuten

Regisseurs: Madellaine Paxson

https://i.vimeocdn.com/video/569410024.webp?mw=1300&mh=716&q=70

"“There must be 10,000 different ways to kill somebody in this place, Let’s just try every single motherfucking one of them and see what happens.”

Oei, dat een film die redelijk sterk begon, na een ongeveer een uur, zo tegen kan vallen? Het verhaal is een beetje Groundhog's Day ontmoet Breaking Bad. Dit verhaal is ondanks een tijd-lus thema een ongelooflijk eenvoudig scenario om te volgen. Denk dat dit vooral kom doordat de schrijver van deze film Eddie Guzelian en regisseur, Madellaine Paxson, vooral bekend zijn vanwege hun werk voor kinderprogramma's Het leek ook een beetje alsof, door het toevoegen van de drugs, de makers wilden bewijzen dat ze ook volwassen-films konden maken. Het werk helaas wat averechts!

Na de introductie gaan twee van de personages lekker los met kruisbogen, bijlen, messen,vuurwapens en verschillende andere instrumenten, hoewel geen van deze scènes uit de bocht vlieg om er grafisch spetterende film van te maken. Is het wel genoeg om je heerlijk mee te vermaken. Echter dan... lijkt het alsof de koek op is, ze geen idee meer hebben hoe te eindigen en scenes als een shoot-out en romance gehuld in bloed, zijn vervelend en halen elke spanning uit de film. Als de regisseur die scenes achterwege had kunnen laten en wat meer uit de bocht had gevlogen met bloederige kills denk ik dat het zou hebben gezorgd voor een betere film.

16. Stripped to Kill (1987)

FTV - 2 punten - Totaal: 32 punten

88 minuten

Regisseurs: Katt Shea

https://i.ytimg.com/vi/Z7fvDlooK6Q/maxresdefault.jpg

Tja... deze film stelt nergens iets voor! Het detective-verhaaltje is verschrikkelijk mager. In één oogopslag weet je wie de dader is. Het enige interessante kwam van een nog aardig verrassende twist (daarvoor dan ook nog een punt) Verder is dit schlemielige verhaaltje in ongeveer een half uurtje wel verteld. Om de film een acceptabele speeltijd te kunnen geven, rekken ze deze flink op, door om de vijf minuten een striptease nummer te laten zien. Ook de moorden waren zo goed als nihil. Als er een moordmysterie was, verdwaalt dit volledig tussen de te lange nachtclub-scènes. En een achtervolgingsscène (die de climax moest voorstellen) was blijkbaar niet spannend genoeg en werd onderbroken door een strip-act. Nu snap ik (ondanks overtuigd heteroman) ook niet de lol om te gluren naar vrouwen die een beetje ronddrentelen, aan een paal hangen en wat kledingstukken verliezen. Maar goed misschien voldeed de film voor sommige in een pre-internet-periode nog, echter nu is dit verschrikkelijk slap!

Zondag, tijd voor een overzichtje:

joolstein 32 punten -16 films

John Milton 30 punten -15 films

Shaky 24 punten -12 films

alexspyforever 22 punten -11 films

IH88 18 punten -11 films

dualcia 15 punten -8 films

Woland 14 punten -7 films

mezzanine 12 punten -6 films

Film Pegasus 11 punten -7 films

scorsese 10 punten -6 films

wendyvortex 8 punten - 4 films

Collins 8 punten - 4 films

stephan-0115 6 punten - 3 films

misterwhite 2 punten -1 film

Onderhond 2 punten -1 film (maar zoals ik verder heb begrepen zal hij niet echt deelnemen)

lol wat erg, 2 minuten nadat ik klaar ben met narekenen zie ik dat je het net hebt gepost

Toch al redelijk wat gekeken met zijn allen!

12. XX (2017)
FTV - 2 punten Totaal: 24 punten
75 minuten
Regie: Roxanne Benjamin, Sofìa Carrillo, Karyn Kusama, St. Vincent en Jovanka Vuckovic

https://i0.wp.com/www.mookychick.co.uk/wp-content/uploads/2017/08/xx-film-animation-1.png

Maken vrouwelijke regisseurs betere horror shorts dan hun mannelijke collega's. Ik zie eerlijk gezegd weinig verschil. Ik ben er niet meteen fan van omdat de tijd meestal te kort is om een verhaal behoorlijk uit te werken. Het enige dat nog leuk is zijn de poppenanimaties van de creepy poppetjes die we tussen de verhalen door te zien krijgen. Het eerste lijkt het meest in de smaak te vallen bij de kijkers die al eerder reageerden maar dit was gewoon weird for the sake of being weird, een mysterie dat eigenlijk niet boeit want er wordt niets weggegeven. Nummer 3 heeft pôtentieel maar is te kort en nummer 4 lijkt gewoon een onofficieel vervolg op Rosemary's baby. Mijn favoriet was het verjaardagsfeestje dat had nog wel wat kunnen worden en ja naar mama in haar ochtendkleed kijken was geen straf. Maar ik kom toch niet verder dan een 3/10.

1,5*

Ik was enthousiast willen beginnen maar ben nog niet vooruit geraakt met de huidige filmdip en tijdsgebrek. Dus schrap mij ook gerust maar van de lijst want het gaat niet echt vooruit gaan vrees ik...

16. Que Horas Ela Volta? (2015)

FTV - 2 punten - Totaal 32 punten

114 minuten

Regisseur: Anna Muylaert

https://timeincsecure-a.akamaihd.net/rtmp_uds/293884104/201508/1170/293884104_4411248098001_Screen-Shot-2015-08-10-at-9-52-20-AM.jpg?pubId=293884104&videoId=4411214743001

De 100e stem vandaag voor deze film uit Brazilië. Dat hij hij gedraaid heeft, makkelijk op Vod te zien is en de nr 14 is van de toplijst van Brazilië, zal daar wellicht iets mee te maken hebben. Wel bijzonder dat ik na Roma (2018) en La Nana (2009) nu in slechts een aantal maanden tijd mijn derde film over een Latijns-Amerikaanse huishoudster zie; een vruchtbare bodem voor fictie, kennelijk. En dan heb ik La Camarista (2018) nog liggen, mocht ik er nog een companion piece bij willen.

https://abrilvejario.files.wordpress.com/2016/11/1241_que-horas-ela-volta.jpeg

Toevallig genoeg heb ik na zijn 2 ‘voorgangers’ ook van deze film weer genoten, en ik was niet de enige; naast het MM gemiddelde liepen de critici er ook best mee weg. Zo fijn als Roma vond ik het zeker niet, maar dat is heel persoonlijk en daar zal een ander wellicht weer het tegenovergestelde van denken.

3,5*

6. Little Women (2019)

FTW - 2 punten - Totaal: 13 punten

Regie: Greta Gerwig

Score: 5*

Een film die ik ging zien met hoge verwachtingen, maar die gelukkig werden ingelost. Ik ben fan van Saoirse Ronan en Florence Pugh en heb wel waardering voor Greta Gerwig. Kon niet stuk gaan dus. Mooie film met ijzersterke acteerprestaties. De film lijkt wel een romantisch verhaal met mooie kostumering, maar het is veel meer dan dat. Met 4 zussen die worstelen met hun eigen dromen en idealen tegenover de normen en waarden die ze hebben meegekregen. Prachtig om te zien.

https://www.intellectualtakeout.org/sites/ito/files/field/image/screen_shot_2019-12-30_at_9.39.30_am.png

05. Mouthpiece (2018)

FTV: 2 - Totaal: 10 punten

91 minuten

Regisseur: Patricia Rozema

https://screenanarchy.com/assets_c/2018/09/F50ED257-578E-479C-A7F9-FABB1D44076B-thumb-860xauto-72609.jpeg

Cassandra heet het hoofdpersonage. Zij wordt door twee actrices gespeeld die de (vaak) tegenstelde stemmen en gevoelens weergeven, die zich in het hoofd van deze moderne jonge vrouw bevinden. In een periode die twee dagen beslaat, leren we haar kennen als zij bezig is met het rouwen over haar moeder's dood en het regelen van haar begrafenis.

3.5*

Review.

5. Nico, 1988 (2017)

FTV- 2 punten / Totaal: 10 punten

93 minuten

Regisseur: Susanna Nicchiarelli

https://www.crossingeurope.at/uploads/tx_filmdaten/CE18_PF_Nico-1988_2_K18.jpg

Best een heel aardige bio-pic over de laatste jaren van Nico (1986-1988), wel voornamelijk een aantal gebeurtenissen uit die jaren zonder een echt plot. De fameuze chanteuse van die eerste Velvet Underground-LP (ik mocht 3 liedjes zingen en voor de rest alleen tamboerijn spelen). Haar eigen albums zijn al een stuk minder bekend en Nico zou tot haar 49-ste een beetje doorsukkelen in het clubcircuit en dat is ook zo'n beetje de tour die we hier zien. Best aardig portret van die jaren, alleen moesten er helaas nog wel minder interessante lijntjes in over haar bandleden.

(3*)

12. Little Women (2019) - MovieMeter.nl
Regisseur: Greta Gerwig
FTV - 2 punten
Totaal - 20 punten
https://d4804za1f1gw.cloudfront.net/wp-content/uploads/sites/22/2019/12/03123146/Jos-Girls-Little-Women-2019.png

Wat een schitterende film. Little Women is de zoveelste verfilming van het boek van Louisa May Alcott, maar Greta Gerwig drukt er wel echt haar eigen stempel op. Gerwig speelt met de verhaalstructuur, en de niet-chronologische vertelwijze werkt uitstekend. Heden en verleden lopen in elkaar over, en door het kleurengebruik, subtiele veranderingen qua kleding en kapsel en het fantastische acteerwerk blijft het allemaal goed te volgen. De regie en het script van Gerwig kan ik ook niet genoeg roemen.

De focus ligt duidelijk op de levens en de relatie tussen Jo en Amy March, en Pugh en Ronan zijn geweldig. Vooral de karakterontwikkeling die Amy doormaakt wordt indrukwekkend gespeeld door Pugh. Het ingenieuze script van Gerwig helpt haar daar ook bij. Amy en Jo zijn beide assertief, creatief en hebben een vrije geest, maar waar Jo hierin erg dogmatisch is en verkondigd dat ze geen man nodig heeft, daar is Amy wat pragmatischer. Amy’s beslissing om te trouwen met Laurie komt hier ook uit voort. Ze is verliefd, maar Amy zorgt door dit huwelijk er ook voor dat haar familie niets tekort komt. Chalamet is uitstekend als Laurie, en ook Streep, Dern en Watson zijn sterk op dreef. Er is al veel gezegd over het einde dat voor meerdere interpretaties vatbaar is, maar ik denk wel dat Alcott met dit einde zeer blij en tevreden was geweest.
4*