De Duitse film

Wat vinden jullie van de Duitse film?

Ik ben zelf zowel liefhebber van het oudere werk (Metropolis, M) als het nieuwere werk.

Een paar jaar geleden zorgde Tom Tykwer en X filme (productiehuis o.a. opgericht door Tykwer) voor een opleving van de Duitse cinema.

En ook in ons land. Good Bye Lenin was na jaren (decennia?) weer eens een Duitse film die goed scoorde in Nederland. Sinds het succes van Good Bye Lenin zit Daniel Bruhl in bijna elke grote Duitse productie.

De afgelopen 2 jaar was het weer een beetje stil.

Die Fetten Jahre Sind Vorbei en Summerstorm waren positieve uitzonderingen.

De Duitse oorlogsfilms Stalingrad en Europa Europa zijn een klasse apart. Absolute aanraders. Ook Aimée & Jaguar is een goede film in dit genre.

Franka Potente brak een aantal jaren geleden door met de film Lola Rennt. Ze zou nog een erg goede film maken met haar toenmalige man; Der Krieger und die Kaiserin.

Helaas voor ons koos zij voor een weinig interessant Hollywood avontuur met niet noemenswaardige bijrollen (o.a. Blow, Bourne Identity).

Een prachtige actrice. Hopelijk gaat ze weer meer grote rollen spelen in Duitse films.

Ik kijk uit naar de nieuwe film van Tykwer met internationale cast (Dustin Hoffman!); Das Parfum.

Ik hou erg van Duitse schilderkunst en literatuur, maar de Duitse film heb ik vroeger altijd met een scheef oog bekeken. Lola Rennt vond ik nog wel goed, maar andere hedendaagse films als Das Experiment zeiden me niks. Dat is totaal veranderd toen ik Fassbinder ontdekt heb: nog steeds een van de grootste genieën die de filmgeschiedenis voortgebracht heeft. De combinatie van realistisme en (over)dramatiek heeft meerdere meesterwerken opgeleverd. Het groezelige beeld dat ik van het Duitsland uit de jaren '70 en '80 heb (niet negatief bedoeld, in dit groezelige land is toen heel veel ontstaan waar we nu nog van genieten) komt vooral uit zijn films.

Een totaal ander Duitsland ontdekt je in wat mij betreft het grootste en beste filmproject ooit, de Heimat-trilogie. Pas dit jaar voor het eerst gezien maar ik was er compleet ondersteboven van. Onmogelijk te beschrijven, maar deze filmreeks bekijken is een ervaring die geen andere film ooit kan evenaren, al is het maar door de waanzinnige omvang van het project. Duitsland is voor mij het land dat de hele 20e eeuw in Europa symboliseert en Heimat als familiekroniek binnen dat geheel is het logische meesterwerk dat daaruit voortgevloeid is. Het is een raar geval, deze mengeling van soap en arthouse, eerlijk gezegd ook niet altijd even geslaagd, maar op 40 uur mag je wel al eens een minder moment hebben.

De hedendaagse Duitse film lijkt er trouwens ook terug bovenop: Tykwer heeft me wat teleurgesteld, al verwacht ik wel veel van zijn Parfum-verfilming, maar recente films zoals Gegen Die Wand, Der Untergang en Sophie Scholl bewijzen dat er groot talent in Duitsland rondloopt.

Het oude werk dat ik gezien heb (en dat is enkel M en Metropolis) vond ik indrukwekkend in het geval van M en teleurstellend verouderd bij Metropolis, maar daar moet ik me nog een beetje meer in verdiepen.

Ik heb een beetje een haat-haat verhouding met de Duitse film.

Wat ik zie is vaak nogal slecht, de films die mij dan wel bevallen zijn vaak "gewoon aardig". Enkele goeie ideeën en concepten, maar een beetje makjes uitgewerkt. Tykwer vind ik daar een goed voorbeeld van. Lola Rennt heeft veel potentieel, maar is verre van hip genoeg om een geslaagde moderne film te zijn, zodat het zich uiteindelijk een beetje tegen de film keert voor mij. Goodbye Lenin bevat leuke ideeën en plaatjes, maar weet geen hele film lang te overtuigen. Er schort altijd wel wat, nooit is het zoals het moet zijn vind ik. The Edukators wil ik nog wel een keertje zien.

Wat mij persoonlijk vaak ook ietwat tegenstaat is de Duitse taal. Vind het niet echt wat je noemt "mooi", en vaak ook niet erg krachtig. Geeft vaak een slap smaakje aan de klankband, en daarbij mede de sfeer.

Welke film mij laatst wel opviel op Twitch, en waar ik erg naar uitkijk is Vinzent. Eindelijk een film die wel een keer all the way lijkt te gaan, al blijf ik een "eerst zien en dan geloven" houding handhaven.

Mensen die mij verder nog tips denken te kunnen doen, hou je vooral niet in

Jou een tip geven, dat durf ik gewoon niet .

Ik was Wim Wenders nog vergeten in mijn bericht hierboven. Ik weet niet veel van de man, maar de films die ik gezien heb zijn wonderbaarlijk. Er spreekt een soort van verstilling uit (dat is zo'n typisch woord dat ik liever gebruik dan het te hebben over 'universele tijdloosheid' of zo, want die term dekt de lading niet volledig. Het is een van de grootste kwaliteiten die een film kan hebben naar mijn mening. Zie Seom, Gerry of Satantango als je wilt weten wat ik bedoel ) Verstilde schoonheid gecombineerd met prachtige, levensechte personages, het summum van filmgenot als het ware . Dat bereikt Wim Wenders ook in Paris, Texas of in Alice in den Städten, maar ik verbind dat niet zozeer met de Duitse film voor de rest eigenlijk. Hoewel, Fassbinder creëert dezelfde sfeer in Der Händler der Vier Jahreszeiten, wat ik dan ook zijn beste film vind.

De moderne Duitse cinema gaat er bij mij ook niet helemaal lekker in. Alleen Lola Rennt was een uitschieter. Der Untergang staat op 4 sterren (maar meer een 3,75 sterren film, voordeel van de twijfel). De andere kaskrakers als Good Bye, Lenin, Gegen die Wand, die Edukators zijn goed, maar zijn geen 'blijvertjes' of echte aanraders. Om maar te zwijgen over de overgewaardeerde wanprodukten als Das Experiment en Sophiiiiiiiieeeee!!!! (*als ik dat goed spel*)

Fassbinder weet me wel te raken. Daar moet ik meer van zien. Van Wim Wenders heb ik nog niets gezien. En Werner Herzog moet ik ook meer gaan ontdekken.

De stille Duitse cinema weet mij wel te bekoren. Nosferatu en Metropolis zijn meesterwerken. Ook M, Das Kabinett des Dokter Caligari, Sunset, Der Letzte Mann zijn fantastisch. En nog wel meer. Ik houd wel van schaduwen en expressionisme. Ook hier valt nog heel wat te ontdekken.

Juist een erg krachtige taal, kan je heerlijk in boos worden.

Duits komt heel star over omdat ze nooit verbindingen maken tussen woorden, maar het is een heerlijke taal om te spreken. Niet dat ik er zo'n crack in ben, maar ik doe mijn best . Ik ben ook dol op de Duitse neiging om gigantische totaal onvertaalbare zinsconstructies te fabriceren, ik heb een aantal duitstalige architectuurboeken en die zijn echt totaal onleesbaar .

Volker Schlöndorff, Wim Wenders, Doris Dörrie, Fritz Lang, Billy Wilder, Werner Herzog, Rainer Werner Fassbinder, Wolfgang Becker, Fatih Akin, Tom Tykwer, Edgar Reitz en Wolfgang Becker heb ik toch allemaal vrij hoog zitten, qua Duitse regisseurs. (of hun opleiding in Duitsland genoten te hebben)

Jongens, hebben jullie weleens van die Duitse film Das Boot (als ik het goed spel) gehoord?

Ga Das Boot nou eens kijken! Dan levert het wellicht een halve ster op, maar die film moet je gezien hebben. Ben toch benieuwd wat jij ervan vindt.

Een realistische oorlogsfilm. Wat zou Onderhond daar nu van vinden...

'simpel slaapverwekkend heldenverhaal, tien keer beter gedaan, matige visuals, bordkartonnen karakters, conservatief, saaie kleuren, te lang, etc.'

.

Dat zit eraan te komen natuurlijk. Maargoed, het kan ook positief uitpakken.

Nee, dat lijkt me onmogelijk.

Duitse expressionistische cinema rules! Verder blijft mijn favoriete Duitse grootmeester zeker Werner Herzog.

Een aantal gevluchte cineasten van Duitse (Duits/Joodse) origine die werkzaam waren in Hollywood en Frankrijk. Waaronder Ernst Lubitsch die Trouble in Paradise in de VS heeft gemaakt en Max Ophüls bekend van Madame de... en Lola Montès.

Duitse cinema is zeker minstens zo goed als de Engelse cinema en die volgens mij in een adem genoemd kan worden met de Franse en Italiaanse cinema.

Freud noemde hem al, maar ik denk dat je Paris, Texas wellicht zou kunnen waarderen. Is wel Engelstalig en speelt zich in Amerika af, maar de regisseur is Duits en het land van uitgave ook.

De Duitse cinema vind ik de boeiendste van Europa op dit moment, al komt dat wellicht omdat ik maar weinig van andere landen heb gezien. M is verreweg mijn favoriet. Prachtige film. Das Boot komt goed in de buurt, op de voet gevolgd door Paris, Texas en Der Untergang. Ook erg leuk zijn Goodbye Lenin! en Lola Rennt.

Ik ben ook nog benieuwd naar de Herzog-films. Ze spreken me aan, maar ik heb er vooralsnog geen weten te vinden helaas.

Een van de boeiendste is ze zeker geworden. In Italie gebeurt niets meer tegenwoordig, en Engeland is ook wat leeg de laatste jaren. Maar Frankrijk en Spanje vind ik toch nog interessanter in het algemeen. Laten we zeggen dat het een mooi trio vormt .

Duitsland is een beetje onontgonnen gebied voor me. Qua Europese cinema heb ik al beduidend meer bekeken uit vooral Frankrijk en Italië. Ik heb bijvoorbeeld nog niets gezien van Werner Herzog of Ernst Lubitsch, maar één film van Fritz Lang en maar twee van Fassbinder en Wenders.

Vooral van Herzog, Lang en Wenders wil ik snel meer zien. Van Fassbinder ook al heb ik nog wat twijfels of 't echt mijn ding zal zijn.

Italië is mijn favoriete filmland ooit denk ik, maar ik heb wel de indruk dat ze al 25 jaar niet bepaald meer toonaangevend zijn. Qua hedendaagse Europese cinema is Duitsland interessanter.

Van Frankrijk en Spanje heb ik maar weinig gezien (van Spanje zelfs maar een film), dus daar heb ik niet echt een goed oordeel over. Maar ik was Engeland inderdaad vergeten, met name omdat de taal dezelfde is als in Amerika (dezelfde reden waarom ik vaak vergeet dat Paris, Texas een Duitse film is). Misschien vind ik de Briste cinema toch wat interessanter dan de Duitse. Aan de andere kant is de Briste film iets eenzijdige; ze moeten het vooral hebben van komedie (wel het beste van het beste daar) en karakterdrama (ook weer erg goed). De Duitse cinema komt gevarieerder over op mij. Maar misschien moet ik me gewoon wat meer verdiepen in de Europese film.

Ik hou het bij Frankrijk denk ik.

Wat mij trouwens opvalt is hoeveel mensen Lola Rennt leuk vinden. Toch echt een film die lijdt onder een vreselijk brakke soundtrack, en een halfbakken uitwerking. Niet wat je noemt echt alternatief, niet wat je noemt echt mainstream. Is veel, maar ook niks.

Das Boot heb ik echt geen zin in moet ik zeggen. Duikbootfilms hebben mij nooit echt geboeid, en 't is ook niet meteen de kortste geloof ik. Wat me misschien wel een zetje kan geven, zit dat trackje van U-96 in de film zelf ?

Nog even en ik ga om je bankrekeningnummer vragen...

Wat me misschien wel een zetje kan geven, zit dat trackje van U-96 in de film zelf ?

Je bedoelt waarschijnlijk U96 (die Duitse DJ). Nee, hij heeft de melodie van zijn technonummer van Das Boot gejat. Maar ook wegens de muziek is de film veel waard.

1. M (5*)

2. Der Untergang (4,5*)

3. Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (4*)

4. Das Leben Der Anderen (3,5*)

"Das Testament des Dr. Mabuse" en "Das Experiment" krijgen ook snel een kijkbeurt.

Begin de Duitse film steeds meer te waarderen. Grof ingedeeld zijn er drie perioden van grote bloei geweest.

1) De jaren '20 en '30. Vanaf Das Kabinett des Dr. Caligari in 1920 tot en met Das Testament des Dr. Mabuse in 1933. In deze periode zijn enkele meesterwerken gemaakt. Denk maar aan Fritz Lang zijn' M, Metropolis en Spione. Of aan de films van Murnau, zoals Nosferatu en Faust. Met het begin van het Derde Rijk kwam er een eind aan deze periode. Vele Duitse en Oost-Europese regisseurs trokken naar de States en werden daar zeer succesvol. Denk maar aan Wilder, Lang, Siodmak, Sirk, Ulmer en vele anderen. Ook acteurs als Marlene Dietrich en Peter Lorre vertrokken naar Amerika.

2) Het duurde lang voordat Duitsland weer echt ging meetellen als filmnatie. In de jaren '50 en '60 was er nog steeds weinig succes. Een enkele uitzondering, zoals Die Brucke (1959) van Bernhard Wicki en Nackt Unter Wolfen (1963) van Frank Beyer even over het hoofd ziende. Eind jaren' 60 kwam dan de ommekeer. Een nieuwe generatie filmmakers stond op en bracht Duitsland terug als belangrijk filmland. Mensen als Werner Herzog, Rainer Werner Fassbinder, Wim Wenders en Volker Schlondorff waren hiervoor verantwoordelijk. Tussen 1969 en 1982 werden vele belangrijke films gemaakt.

- Aguirre, Herzog, 1972

- Angst Essen Seele Auf, Fassbinder, 1974

- Ehe der Maria Braun, Fassbinder,1979

- Die Blechrommel, Schlondorff, 1979

- Christiane F, Edel, 1981

- Das Boot, Petersen, 1981

Na de dood van Fassbinder en het naar de States gaan van Schlondorff en Petersen werd de stortvloed aan films vanuit Duitsland weer wat minder. Het einde van een tweede bloeiperiode.

3) Gedurende de periode 1982 en 1998 bleef het vrij stil. Incidenteel kwam er nog wel een succes, zoals met Der Himmel Uber Berlin (1987) en Stalingrad (1993) De Duitse film had echter niet zoveel meer te bieden als in de glorierijke jaren '70. Vanaf 1998 begon er langzaam aan weer wat meer internationaal succes te komen. Lola Rennt (1998) was de aanzet voor veel mooie films in de daaropvolgende jaren. Regisseurs als Oliver Hirschbiegel (Der Untergang) en Wolfgang Becker (Goodbye Lenin) brachten het aanzien van de Duitse film weer op een hoger niveau. Wellicht is dit de aanzet van bloeiperiode 3 in de Duitse cinema.

Mijn top 10:

1.Das Kabinett des Dr. Caligari

2 Die Brucke

3 M

4 Das Boot

5 Der Amerikanischer Soldat

6 Das Testament des Dr. Mabuse

7 Lola Rennt

8 Der Untergang

9 Christiane F.

10 Stroszek

Ik heb nog vele klassiekers liggen die ik moet zien, dus er zal nog wel veel veranderen aan dit lijstje de komende tijd.

Je vergeet compleet de 'Heimat'-film te noemen, (jaren 50-60), de grote bloeiperiode van de Duitse cinema, in ieder geval w.b. explosieve bezoekersaantallen. Je noemt de periode weinig succesvol, terwijl het juist het succesvolst was. Maar goed, je bekijkt het vanuit een ander perspectief, die onjuist is.

Ik be al lang op zoek naar deze film Blutiger Freitag (1972)

Ik had hem vroeger op vhs maar spijtig genoeg verkocht.

Ik heb zelf uit deze periode heel weinig gezien. Wellicht heb ik er daardoor wat overheen gekeken. Toch zie ik niet direct films die tegenwoordig als meesterwerk / klassieker te boek staan. In de periode '50 en '60 zullen ze in Duitsland zelf vast zeer succesvol zijn geweest. Of ze echter ook internationaal als dusdanig bekend staan weet ik niet. Qua scores op moviemeter en imdb in elk geval niet.

Dat de Duitse film in de jaren '50 en '60 weinig succesvol was is in ieder geval een verkeerde stelling, dat ben ik wel met je eens.

Ook daar buiten, in de USA zeer populair (een 'Heimat'-film is ook de tegenhanger van de Hollywood-musical die ook tijdens deze periode hoogtijdagen kende), en veel 'Heimat'-films waren zelfs genomineerd (nou ja, stonden op de short-list) van gerenommeerde filmfestivals, zelfs Cannes. De opkomst van de misdaad-film (The Godfather) en science-fiction (Star Wars) waren de doodsteek voor oude genres als de musical en zelfs de western.

Het probleem van Heimat-films is dat ze echt tijdsgebonden zijn, nu is het hoofdzakelijk kitsch, en het zijn ook veelal slechte en vervelende films. Ook al zijn het vreselijke films, het belang van het genre mag niet onderschat worden als we praten over 'de Duitse cinema'.

Die mening deel ik niet nu ik zojuist de eerste Heimat reeks afleveringen heb gezien.

Ik begin aanstonds met de tweede serie.

Ik kan niet anders oordelen dat het een fenominale serie betreft. Tijdgebonden ten spijt, hoewel dat op zichzelf helemaal geen nadeel hoeft te zijn, vind ik de serie nog steeds 'modern' in bepaalde opzichten.