De meest droevige films ooit

Simon was inderdaad een prachtige film. Geweldige slotscène!

De enige film waar ik echt mijn tranen in moest houden was Gladiator.

Verder heb je nog van die eindes waar je stil van wordt: Schindler's List als beste voorbeeld. Bij de slotscène van Voskhozhdeniye waarin ze opgehangen worden kwam ik ook in een soort trance. Enorm aangrijpend! Die blik van hem, brrr..

Verder Johnny Got His Gun. Dat is echt het grootste kuteinde ooit!

Ook Donnie Darko is een film waar ik stil van werd. Mad World

Maar weinig droevige films, ze gaan ook maar zelden over dingen die mij kunnen raken. Deze iig wel (en dat is dan een docu...): Mine (2009)

Verder ook Hackiko, en dat al zonder 'm gezien te hebben .

Jouw oeuvre bevat dan ook weinig tranentrekkers

De film waar ik het zwaarst had was het waargebeurde Mar Adentro

En in 'The Green Mile' kreeg ik ook even een krop in de keel.

My Life Without Me

Dragonheart

The Green Mile en Seven Pounds tot zover ik opnoemen kan

The Road (2009)

De twee zieligste films die ik heb gezien zijn 'The Green Mile' en 'A Moment to Remember'.

A Moment to Remember inderdaad, ik had het gevoel ook bij Cinderella Man, maar die loopt net goed af.

Toen ik de titel van dit topic zag zat ik te denken aan droevig in de vorm van droevig slecht.

Anyway, ik zit te denken aan:

Dancer in the Dark

Blow

Requiem for a Dream

En niet te vergeten: The Deer Hunter. Als ik die kijk zit ik ook altijd minstens een kwartier diep onder de indruk naar de aftiteling te staren.

He leuk topic (allez leuk?), maar vind het leuk dat dit bestaat.

Ik zat er overlaatst nog aan te denken, aan droevige films. Heb nooit echt moeten huolen bij een film, maar toch wel een paar keer bijna, juist niet. Mijn top 5 droevigste films:

-"Highlander" (1986)
Die muziek van O.A.: Queen. En dan die scene dat Heather sterft, of dat Conner en Ramirez aan het oefenen zijn op de schotse hooglanden. Heb toen niet moeten huilen maar het schol niet veel.

-"Once Upon A Time in America" (1984)
Die muziek van Ennio Morricone is gewoon prachtig.

-"Star Trek VI: The Undiscovered Country" (1991)
Die allerlaatste scene dat alle crewleden van de originele Enterprise gaat afzwaaien, en toch nog een allerlaatste keer richting de sterren vliegen. Dat raakte me wel.

-"V For Vendette" (2006)
Die laatste scene met dat vuurwerk en het personage van V.

-"For A Few Dollars More" (1965)
Het muziekje uit het zakhorloge en waarbij Colonel Mortimer (Lee Van Cleef) moet terug denken aan zijn zuster die zelfmoord pleegden door toedoen van El Indio (Gian Maria Volonté).

Vreemd dat in bovengenoemde lijstjes de volgende films niet voorkomen (hangt uiteraard van ieders persoonlijke smaak af):

-Ghost

-Terms of endearment

-Dead poets society

Bij Hachiko staat mij nog bij dat we een traantje moesten laten, ook al hebben wij helemaal niets met honden.

En deze ook: A walk to remember.

En ook héél erg aangrijpend: Schindler's List.

Verdere uitleg overbodig lijkt me.

Qua documentaire: The Cove.

lilja 4 ever

reprise

oslo, 31 august

The Green Mile, Hachiko: A Dog's Story en Schindler's List zijn wel de eersten die mij te binnen schieten. Daarnaast was E.T. the Extra-Terrestrial in mijn kinderjaren wel een ultieme tranentrekker bij mij. Wat dat laatste betreft verdient The Lion King wel een goede tweede plaats (uiteraard met betrekking tot de scene waarin Mufasa sterft).

-Reqium for a dream

-Babam ve oglum

-Hesher

-Rabbit hole: Als ik de trailer al zie word ik droevig.

-Dead Man's Shoes : Aan het eind van de film kreeg ik een brok in mijn keel en kippenvel over mijn lichaam.

-Broken (2012): Mijn favoriete film van het afgelopen jaar en ik heb het al 3x gezien.

- De Marathon

- Boys Don't Cry

- Into The Wild

- The Road

- Shutter Island

- The Green Mile

- The Dark Knight

- Lord Of War

- Starman

- Prometheus

- Ladder 49

-The Elephant Man (1980)

-Watership Down (1978)

-The Fox and the Hound (1981) (moet hier nog steeds gewoon van huilen)

-Oliver & Company (1988)

-An American Tail (1986)

-Hachiko: A Dog's Story (2009)

De enige films (hoewel het misschien niet eens écht heeeel droevige films zijn) waar ik ooit een traantje bij heb moeten wegpinken zijn:

- Eternal Sunshine of the Spotless Mind

- A.I. (Artificial Intelligence)

- Edward Scissorhands

Hana-bi

Dead Ringets

Spider

Turks Fruit

Simon

Dolls

Eigenlijk worden er veel te weinig echt droevige films gemaakt. Meestal is het slap sentimenteel gedoe. Zie hier veel vreselijke films voorbij komen, en dat bedoel ik negatief!

Dat valt echt wel mee. Aanvankelijk vond ik dat ook en daarom moest ik die film ook niet zo. Maar bij herkijken vind ik het grotendeels toch een grappige film, alleen richting eind... (ik vind het eigenlijk ook niet zo passen).

Droevige films? Lastig. Eindes van films kunnen wel zeer droevig zijn, bijvoorbeeld The Glenn Miller Story en Cartouche. A bridge too far eigenlijk ook wel..

Ik vind Turk Fruit er droevig en ontroerend ondanks de humor. Zie ook Simon (en de Marathon) het kan prima samengaan.

Hotaru no Haka geeft mij altijd een brok in mn keel. Droevig verhaal en heel goed gebracht. Apart dat een tekenfilm zoiets los kan maken, zelfs meer dan live-action. Vooral ook de muziek, die brengt de stemming helemaal goed over.

Hachi

Achtste-groepers Huilen Niet (2012) was er ook zo één.

1. Nae Meorisokui Jiwoogae [A Moment To Remember ] (John H. Lee, 2004)

2. Så Som I Himmelen (Kay Pollak, 2004)

3. Un Amour À Taire (Christian Faure, 2005)

4. Jodaeiye Nader Az Simin [A Separation] (Asghar Farhadi, 2011)

5. To Verdener (Niels Arden Oplev, 2008)

6. Wo De Fu Qin Mu Qin [The Road Home ] (Yimou Zhang, 2000)

7. L'Albero Degli Zoccoli (Ermanno Olmi, 1978)

8. La Strada (Federico Fellini, 1954)

9. The Magdalene Sisters (Peter Mullan, 2002)

10. Die Fremde (Feo Aladag, 2010)

Er zijn nogal wat films waarbij ik toch wel tranen in de ogen krijg.....zit er echt in dan ook.

Vaak worden diverse films sentimenteel genoemd. Tja, natuurlijk mikt men daarop, maar ik kan me toch echt wel inleven, ben er zeker gevoelig voor. Vaak is het de combinatie ook van de film en de muziek daarbij...dat mist zijn uitwerking niet.

- Gladiator...dat eind, zo droevig mooi...

- Rocky...die ongelooflijke loser die 1 x boven zichzelf uitstijgt, mooie boodschap in de film daar waar velen slechts een boksfilm zullen zien.

- Highlander...het eeuwige leven hebben en je geliefde oud zien worden en sterven is al erg als je er over nadenkt, maar als dat ook nog eens begeleid wordt door Queen's Who wants to live forever dan breken mijn dijken toch echt door.

- The fountain...het einde, bam!

- Once upon a time in the west....de ontknoping, alles in het teken van wraak...tja en die muziek.

- Braveheart.....zodra zijn vriendin aan het eind in beeld komt en zijn maten in die mensenmassa....hoppa.

- The elephant man.....zo triest.

- Legends of the fall.....ik zit altijd compleet in die film en het karakter dat Pitt speelt.

- Watership down.

- Plague dogs.

- Dead man's shoes....de ontknoping, dikke steen in je maag.

- Lord of the rings, return of the king.....aan het eind van de reis, mooi.

- The champ.....de moeder van de huilfilms? ....ik durf het wel toe te geven hoor, dit is zo zielig op het eind.

- The unsaid....wist niet wat ik er van moest verwachten toen ik het voor het eerst keek....en toen die zoon....niet fijn.

- Ghost....natuurlijk.

En ooit zag ik een (tv)film bij de eo (echt jaren geleden)....jawel.....ging over een man die blind werd, een blindegeleidehond kreeg en niks van dat beest moest hebben. Maar langzamerhand kreeg hij natuurlijk een band met dat beest.....volgens mij was er aan het eind iets met een rechtzaak, die hond was doodziek en met zijn laatste krachten helpt hij nog 1 x zijn "baasje"..........jezus (pardon eo) wat heb ik gejankt. Nooit meer achter kunnen komen welke film dat was, zelfs de eo een keer gemailed, maar die wisten het ook niet.....zal begin jaren '90 geweest zijn denk ik.

Ik kijk deze films ook het liefst alleen, er helemaal in, geen afleiding. En mijn vriendin moet er toch al niks van hebben, die gaat meer voor het rechttoe rechtaan actiewerk gek genoeg. "Mijn" films omschrijft ze meestal als "Speelt in het verleden....man en vrouw krijgen wat, man gaat weg en/of vrouw/man gaat dood (einde) en er zit nooit een happy end aan." Zij wil een happy end altijd......bah.

De eindscene van Hours (2013) aagezien je weet wat de acteur is gebeurd in het echt.

Amour (2012) vind ik zelf perfect passen bij de omschrijving 'de meest droevige film ooit'.

Ik kan genoeg andere goede tranentrekkers (I am Sam) of droevige films (Biutiful) bedenken, maar Amour spant de kroon. Wel ook zo'n film om zonder afleidingen te bekijken.