Beste monologen

Monologen kunnen vaak enorm misplaatst zijn en vaak te veel vertellen of zelfs tot tenenkrommends toe herhalen. Maar monologen kunnen soms ook diep ontroeren, fascinatie oproepen, etc...

Wat zijn de beste monologen ooit?

Enkele van mijn favorieten:

Joan Fontaine's openingsmonoloog uit Rebecca van Alfred Hitchcock. De manier waarop de camera al zwevend door het enorme erfgoed gaat en Fontaine met een droomachtige angst haar tekst opzegt zorgen voor een enorm mysterieuze opener. Poetisch mooi. "Last night I dreamed I went to manderlay again..."

Orson Welles' monoloog (één van de honderden) dit maal over z'n twijfels voordat hij de koning gaat vermoorden in MacBeth. Welles en Shakespeare gaan in deze briljant vormgegeven film geweldig goed samen. Welles begrijpt z'n rol en dan de tekst van Shakespeare...

Ben geen fan van The Curious case of Benjamin Button maar de eindmonoloog waarbij we alle belangrijke personages kort passeren wist me toch écht te ontroeren. heeft vast te maken met de simpliciteit van de tekst en het universele karakter van het onderwerp.

Er schieten me vast nog voldoende te binnen maar m'n favoriet blijft die van Peter Lorre als Hans Beckert in Fritz Lang's M. Hij weet zijn eindmonoloog zo goed te brengen, met zo veel kracht en angst dat je jezelf stiekem betrapt op gevoelens van medelijden voor een man die eigenlijk een beest is.

Ik kan er niet direct veel opnoemen maar die van Lorre is inderdaad erg sterk

De monoloog van Marlon Brando in het begin van The Godfather , wanneer hij het hele principe over eer en respect bij de maffia verklaart, vind ik ook erg sterk. (Er zit wel nog een tweede persoon bij, al zegt die niet veel.)

Ik ga vanaf nu eens wat meer op letten. Het is wat beschamend dat ik Benjamin Button een maand geleden gezien heb en al vergeten ben dat er een eindmonoloog inzat.

Die van Vinnie Jones in Midnight Meat Train.

Moest direct aan Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood denken. Al zijn monologen in de film zijn perfect. Fascinerend, ijzersterk en zelfs ontroerend: (de scéne met zijn zoon op het laatst).

Ik houd erg van sterke monologen, voice-over of niet. De spiegelscene uit 25th Hour is er een om nooit te vergeten. Verder de voice-overs uit Cashback en Trainspotting door de hele film.

Seul contre Tous (1998)

Ja inderdaad

Oh ja, in The Straight Story heeft Farnsworth ook een mooie monoloog, wanneer hij een onbekende over de oorlog vertelt. En Carradine's analyse van Superman in Kill Bill vol. 2 natuurlijk!

Die van Carradine is inderdaad erg mooi. De opening van A Clockwork Orange schoot me net te binnen... Me and my drukes where sitting in the Korova Milk Bar... en dat dan met die soundtrack er onder en die lange rijder naar achteren.

heerlijke 90 minuten durende monoloog

De monoloog van de moeder van Tom Joad in The Grapes of Wrath waarin zij Tom overtuigt niet alleen weg te gaan (wanneer hij die man vermoord heeft) vond ik ook sterk.

Die is inderdaad ook erg mooi, sowieso een briljante film.

Sowieso is Sorkin de koning van de monologen.

Two Cathedrals Rant With Translation - YouTube

Juist. The Newsroom - America is not the greatest country in the world anymore...(Restricted language) - YouTube

Alhoewel geen klassieke monoloog, vind ik dit binnen de context wel passen. Al de dromen die we tegenwoordig allemaal ambiëren.

oslo 31 august cafe scene

Jammer van de laatste anderhalve minuut, daarmee wordt alles wat daarvoor is opgebouwd weer compleet ongedaan gemaakt.

Manman... Wat. Een. Film. Zou wellicht nog hoger moeten staan in mijn top-10.

Soms een beetje met het karakter van een dialoog, maar meestal vrij sterk een monoloog: een hele reeks uitspraken die Al Pacino in zijn rol van John Milton doet in The Devil's Advocate (1997)

Emma Stone in Birdman (2014):

De eerste keer dat Charlie Chaplin spreekt in een film - The Great Dictator (1940):