Dracula's Dog (1977)

Dracula’s Dog (1977) — een titel die al schreeuwt om twijfel, of het echt de moeite waard is om te aanschouwen. Wat krijg je? Een mengelmoes van horror en exploitatiefilm, met een hond als duistere protagonist die het erfgoed van de vampier probeert voort te zetten.

De film opent met een vergeefse poging tot sfeer: het duistere kasteel, de mist die tussen de bomen kronkelt, en een dreigende dreun van muziek die je bijna doet hopen op iets subliems. Maar de illusie zakt snel weg zodra de echte hoofdrolspeler verschijnt: een Berner Sennenhond met opvallend rode ogen. Ja, de vampierhond. Niet bepaald het meest angstaanjagende wezen in het rijk der duisternis.

Verhaaltechnisch strooit de film met clichés en makkelijke schrikmomenten — het soort flinterdunne spanning dat snel vervliegt en plaatsmaakt voor wat knullige acteerprestaties en rare wendingen. Het voelt alsof men niet kon kiezen tussen een horrorfilm of een B-komedie, waardoor het nergens echt landt.

Het grootste probleem? De hond, hoe iconisch ook in concept, is niet te vertrouwen als horrorfiguur. Het mist elke dreiging, elke duisternis die je bij Dracula zou verwachten. Het voelt meer als een gimmick dan een geloofwaardig wezen van de nacht. De effecten zijn goedkoop, de plot is mager, en het tempo sleurt je voort zonder enige betrokkenheid.

Toch, wie zin heeft in een vergeten cultschaduw uit de jaren ’70, een duistere grap van een film, kan hier misschien iets van nostalgie vinden. Maar verwacht geen meesterwerk, of zelfs maar een respectabele vampierfilm. Het is eerder een vreemde, halfslachtige poging om het genre te bewerken — een schaduw van wat Dracula ooit was, gevangen in de ogen van een hond die net iets te vaak blaft.

Samengevat: Dracula’s Dog is een film die meer vragen oproept dan beantwoordt, een rare kronkel in het vampieruniversum die beter vergeten was. Maar soms schuilt in de afgrond ook een les — in wat je níét moet doen als je vampieren laat blaffen.

Cover / Hoesje