Il Deserto Rosso (1964)

Indrukwekkende film met een prachtig kleurenpalet (zeker op Blu-ray) en fraai verbeelde psychologie, maar af en toe bekroop me toch ook het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder bij Antonioni had gezien, vooral als de door mij toch hogelijk bewonderde Monica Vitti weer eens wanhoop en desoriëntatie uitbeeldt met dat ongehoorzame kapsel, die verwilderde blik en dat nagelbijten. Ook op andere gebieden ligt de herhaling op de loer; Querelle (14-11-2009) en naar aanleiding daarvan Reinbo (25-4-2011) noemen Tati's Playtime als interessante tegenhanger, maar hoewel ik ook aan Tati moest denken gaf dat bij mij toch een andere associatie, want de geluiden van de machines aan het begin van Deserto rosso deden mij ongewild denken aan de uitvergrote geluiden in Mon oncle en Playtime, en de glimlach die die herinnering onwillekeurig op mijn gezicht toverde was natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling. Desalniettemin is Deserto rosso een sterke en aangrijpende film, maar voor mij niet één van Antonioni's meesterwerken.

Antonioni heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt met 'Zabriskie Point' en 'Blowup', twee van mijn favoriete films inmiddels. Misschien beide zelfs top 10 materiaal. Het zijn wel de Engelstalige films die eruit schieten dus, want ondanks dat ik toch best genoten heb van deze 'Il Deserto Rosso' kom ik bij deze prent, net als de andere films van Antonioni niet verder dan een solide voldoende. Monica Vitti heeft wel wat in ieder geval. Mooie vrouw, boeiende rol in deze film. Echter verplaatst deze prent zich tijdens haar hoogtepunt naar een totaal andere setting. Vanuit de grauwe, troosteloze sferen naar een prachtig strandje, waar een meisje heerlijk in het blauwe water rondzwemt. Totaal iets anders ineens, maar erg mooi. Antonioni stelt zeker niet teleur, komt met een boeiend verhaal, dat naar het einde toe iets aan kracht inboet. Voldoende.

Psychologische film met vanaf de eerste scenes een herkenbare Antonioni (die stilte alleen maar verstoord door de natuur en wat de acteurs zelf produceren aan lawaai). De mooie cinematografie, het visuele, de kleuren moet u doorheen het gedrag van een aantal neerslachtige, afstandelijke personages helpen. Lukt mij eigenlijk niet altijd.