Willow Creek (2013)

Deze (té) lang laten liggen, omdat de laatste Bigfoot film die had gezien, Exists (2014), mij enorm was tegengevallen. Maar ik moet zeggen dat deze veel geloofwaardiger én spannender was dan die laatste. Willow Creek laat lekker weinig zien, en speelt vooral met het beklemmende gevoel van het grote bos waarin zich van alles kan huishouden waar wij het bestaan nog niet van weten. Ik ben nooit zo'n fan geweest van kamperen, en zal het na deze film ook zeker nooit meer doen! Ja, hij is kort. En ja, de scene in de tent duurt eigenlijk iets te lang... maar 10x liever dit dan het waardeloze Exists. 3,5*

Komiek Bobcat Goldthwait ken ik vooral als mafkees Zed uit de Police Academy-films, je weet wel, die gast met dat rare overslaande stemmetje. Inmiddels timmert hij als regisseur al heel wat jaren aan de weg en hier waagt hij zich zelfs aan het found footage horrorgenre, en niet onverdienstelijk. De film bestaat hoofdzakelijk uit niet bijster interessante opbouw, maar in de finale wordt het toch wel behoorlijk eng en onbehaaglijk. Wie had dat kunnen denken, met Bigfoot als onderwerp. Maakt een fraaie double bill met The Blair Witch Project.

Het is Jim’s droom om in de omgeving van Willow Creek op de plek te staan waar in 1967 een bigfoot werd gefilmd. Begeleid door zijn vriendin Kelly en gewapend met een videocamera probeert hij die droom te verwezenlijken. Het reisverslag dat door comedian en regisseur Bobcat Goldthwait is geproduceerd laat een enthousiaste Jim en Kelly zien wier enthousiasme afneemt naarmate de film vordert. De ingrediënten zijn bekend. Een onrustige camera, wauwelende protagonisten, een paar eigenaardige lokale bewoners, een locatie ver van de bewoonde wereld en een haastige en korte finale. Tussen alle onscherpe en overbelichte beelden door ontwaren we tussen al het obligate geblaat zowaar iets dat op een poging lijkt om de hoofdpersonages meer smoel te geven. Er speelt een relatiedingetje dat weliswaar totaal niet interessant is, maar de poging om iets meer te bieden dan stompzinnig gewauwel en overspannen beeldmateriaal waardeer ik. Een scène springt eruit. Een minutenlange scène die zich in de nachtelijke uren in de tent van Jim en Kelly afspeelt, bracht bij mij zowaar een onbehaaglijk gevoel teweeg. Twee personen in een tentje midden in een enorm woud. Diepe stilte afgewisseld met geschuifel, geritsel en merkwaardige geluiden. Een sterke scène en ook de enige sterke scène. Verder bevat Willow Creek weinig of niets dat zich van een gemiddelde found footage productie onderscheidt.