Foxcatcher (2014)

“Coach is the father. Coach is a mentor. Coach has great power on athlete's life.” Oef, wat is dit een langdradige en saaie film. Weinig dialogen, veel starende blikken, mager uitgewerkte personages en een saaie cinematografie. Gelukkig zijn de acteerprestaties wel uitstekend. Vooral Tatum maakt indruk als zwijgzame Mark en ook Ruffalo is goed als diens broer David. Carrell vond ik op zich ook wel goed alhoewel zijn maniertjes gaan irriteren. Je zit op een gegeven moment niet meer naar een mens van vlees en bloed te kijken maar naar een typetje. De personages blijven ook erg abstract omdat er te weinig achtergrondinformatie wordt gegeven en het verhaal zo traag en gortdroog wordt opgediend. Lange films zijn helemaal niet erg en trage films al helemaal niet als het verhaal goed is en je kan meeleven met de personages. In Foxcatcher heb je geen idee waar regisseur Bennett Miller heen wil met zijn verhaal en wat hij nou wil zeggen over deze personages en hun beweegredenen. Waarom Mark en Du Pont zo’n sterke band hebben en later ruzie krijgen is mij nog steeds volstrekt onduidelijk. Ik moest echt al mijn doorzettingsvermogen aanspreken om de film uit te kijken en dat kan toch de bedoeling niet zijn bij het kijken naar een film. Dat bij een film geen enkel personage, scene of verhaallijn mij zal bijblijven gebeurd zelden maar Foxcatcher lukt het aardig. Jammer, want de acteurs zijn wel uitstekend.

Angstaanjagend. In Nederland niet echt bekend als sport geloof ik, worstelen. En dan zeker niet als topsport of iets waar je je nou op zou gaan focussen als je het in je hoofd haalt om ooit nog eens op de Olympische Spelen terecht te komen. Ongeveer even populair als curling misschien. Maar dat ligt in Amerika wel wat anders, en zeker in de staten in het midden - om maar even een term als bible belt te vermijden. Wat de film echt heel geniaal doet is de beklemmende sfeer neerzetten van zowel de volslagen pathologische situatie tussen de erfgenaam en zijn moeder, als de even zieke sfeer in het team dat hij opzet. Maar daar zit dan wel een klein stemmetje bij in mijn hoofd dat dat ook iets is dat wellicht toch wel wat bij de topsport hoort. Topsporters zijn aparte mensen, dat moet wel om een noodzakelijkerwijs buitengewone prestatie te kunnen leveren. Maar dat levert niet altijd echt heel gezonde en prettig normale psychologische situaties op, dat is daar de keerzijde van. Niet dat dat per definitie slecht is, tenslotte, er zijn al meer dan genoeg gewone mensen, maar de film laat wel vrij meedogenloos zien hoe dat werkt. Ook indrukwekkend is hoe Carell en Tatum acteren. Raar, vlak, mat, monomaan en nauwelijks humaan, zo komen ze over. En dan de weinig betere Ruffalo die daar dan een soort van mediator tussen moet zijn. Epic fail, maar wel erg knap geacteerd en ook erg sterk van de regie. Niet dat dat een leuke film oplevert overigens. Ik hoef 'em niet nog eens te zien, dan ga ik me maar zorgen maken over de topsporters in mijn kennissenkring.

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.