Shogun Assassin (1980)

Lachen om bloedfonteintjes, rondslingerende ledematen en vernuftig gebruik van steekwapens. Houterig in beeld gebracht en het malle Engels gaat natuurlijk nergens over, maar daat zit 'm ook de charme. De voice-over van het jochie is een kleine guilty pleasure, terwijl de stoïcijnse zwaardvechter en z'n karretje eigenlijk onvergetelijk zijn. Verhaaltje boeit verder niet, het is afwachten hoe de een na de ander richting eeuwige jachtvelden wordt geprikt. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar houdt het wel bij op.

Deze wilde ik zien vanwege Liquid Swords, maar behoudens die intro (die op het album iets korter en ook beter is) en af en toe heel aardige muziek, voldoet deze niet aan de verwachtingen, die overigens al niet hoog waren. De manier van acteren, zo statisch, net als de saaie cameravoering maken dit niet echt het kijken waard. Ook de gevechten zijn maar saai gemonteerd. En je ziet wel dat men nadenkt hoe te filmen met het brede bioscoopformaat, dat betekent nog niet dat het er mooi uitziet. Dan mag het idee nog wel grappig zijn om met een kind door een land te lopen en iedereen die je tegen komt af te maken, als film heb ik me geen enkele maal vermaakt. 1,0*.

Een Amerikaanse montage bestemd voor het westerse circuit. Leek me ook redelijk bizar. De actie zelf is in rauwe western stijl met bloederige gevechten. Verder een graatmager verhaal over een zwaardvechter die wat doelloos rondzeult met zijn zoontje terwijl hij van alle kanten belaagd wordt door vijanden, gestuurd door zijn vroegere meester, de Shogun. Wat het Amerikaans maakt is vooral de overaanwezige synth muziek. Ik kan best geloven dat de Japanse reeks veel beter is, gezien alles is samengeperst tot een kijkonvriendelijke versie van amper anderhalf uur. Niet slecht door de eigenzinnige stijl maar ergens lijkt dit mij ook een film die nooit gemaakt had mogen zijn.