Diana (2013)

Dit is nou bij uitstek een film om onbevangen in te gaan. Begin je er aan met de overtuiging dat Diana een soort engel, een sprookjesprinses was die boven elke menselijke waarde verheven was, ja, dan zal het wel wat tegenvallen. Maar als dat is wat je verwacht, is er dan wel een film denkbaar die wel voldoende is. Gelukkig heb ik erg weinig met koningshuizen en beroemdheden, dus makkelijk praten. Maar als je de film dan ziet, blijkt toch vooral dat de tol van de roem erg zwaar weegt. De schrijnende eenzaamheid spat van het scherm af, onmogelijk om nog op een of andere manier geluk te vinden. En dat gaat dan over de vrouw die even later de meest geliefde persoon op aarde zou worden genoemd. Moeilijk om dat met elkaar in balans te brengen, en geen wonder daarmee dat de film vooral door de Britse critici zo genadeloos neergesabeld wordt. Nou moet ik ook wel zeggen dat de rol van Naomi Watts niet erg overtuigt. Toch een erg goede actrice, met een enorme hoop topprestaties op haar naam. Deze past daar dan wat slecht tussen, de Diana-maniertjes komen vooral ingestudeerd over, het Diana-kapsel ziet er uit als een met veel geweld en chemie in elkaar geperst stuk plastic, en de stem en manier van spreken lijkt ook niet echt. Ook daarvan moeten we natuurlijk dan wel bedenken dat het vrijwel onmogelijk is om dat echt goed te doen; toch is het resultaat vind ik echt wel wat aan de te lage kant van onvoldoende. Dan komen de andere rollen er in vergelijking beter uit, maar, die hebben ook nergens met dezelfde onmogelijke taak van doen. Al met al blijft het een wat vreemd geval. Niet echt een film, niet echt een documentaire, niet slecht gespeeld maar toch onvoldoende. Leuk om gezien te hebben, maar je mist er ook niet echt wat aan. Eigenlijk alleen de moeite waard om het inzicht in de manier leven van zo iemand als Diana, het volstrekte gebrek aan paleisromantiek en de enorme eenzaamheid. Meelijwekkend, vooral.

Ongelofelijk dat Hirschbiegel, de regisseur van 'Das Experiment' (2001) en 'Der Untergang' (2004), achter zo'n vlak niemendalletje zit. Het begint al met de casting van het titelpersonage. Naomi Watts is een hyperseksuele Hollywood-starlet, een koele vamp, een verleidster; je kunt geen vat op haar krijgen en daarom is ze zo onnoemelijk fascinerend. Op zich had het sensuele, verleidelijke van de actrice best een spannende keuze kunnen zijn om Diana's imago als toegankelijke publiekslieveling mee te contrasteren. Watts blijft echter een soort prinses op de erwt, een infantiel en naïef meisje dat slachtoffer werd van de grote boze wereld, terwijl ze ook heus goede dingen voor de mensheid deed. Haar tegenspeler, Naveen Andrews als Dr Hasnat Kahn, blijft de soort acteur die het beter doet in pulp-producties of televisieseries, want hij mist nuance en geloofwaardigheid om een belangrijke rol te dragen. Watts/Andrews hebben nul chemie met elkaar, met als gevolg dat hun bloedeloze romance stroperig voort kakt.

Rond de tijd van haar geruchtmakende interview met Martin Bashir [Prasanna Puwanarajah] van BBC Panorama over haar vastgelopen huwelijk met Prince Charles, ontmoet Diana hartchirurg Hasnat Khan [Naveen Andrews] met wie ze een affaire krijgt. De relatie wordt bemoeilijkt door de constante aanwezigheid van paparazzi. Watts is uitstekend en het scenario geeft wat inzicht in de haat/liefdeverhouding tussen Diana en de pers en Diana’s unieke empathische vermogen met de patiënten die ze in het ziekenhuis ontmoet, maar diepgravend of verrassend is dit niet.