Pitch Perfect (2012)

“You girls are awesome... ly horrible. I hate you. Kill yourselves. Girl power! Sisters before misters!” Eigenlijk zou Pitch Perfect helemaal niet voor mij gemaakt moeten zijn (en dat is het waarschijnlijk ook niet) maar toch heb ik best wel genoten van deze film. Zang, dans, een meidengroep met verschillende karakters die moeten samenwerken, de jongens die alleen als love interest mogen opdraven... En toch heb ik best genoten. Het is allemaal niet erg hoogstaand en de problemen waar de hoofdrolspeelster mee kampt zijn niet nieuw maar door het tempo, de muziek en de humor is het allemaal makkelijk verteerbaar. Kendrick is een redelijke hoofdrolspeelster maar de kracht van de film schuilt in de bijpersonages. Wilson is (hier nog) grappig en werkt beter als iemand die soms haar ding mag doen dan als leading lady. En Snow, Camp, DeVine etc. mogen allemaal hun ding doen en het is best grappig soms. Hoe minder aandacht er aan het romantische subplotje wordt besteedt des te beter. En de deuntjes blijven nog lang in je hoofd zitten, dat dan weer wel.

Tsja, dit is dus heel erg niet mijn soort film. Ik heb echt niks met dit soort muziek, en ook al niet met de nogal gedwongen vrolijke doenerige sfeer die er op de een of andere manier bij lijkt te horen. En dan is op zich de politiek incorrecte commentator af en toe nog op de rand van grappig, en Fat Amy komt ook in de buurt. Als dat nou eens echt serieus bijterig en venijnig was aangezet... maar kennelijk teveel gevraagd voor een toch wel stereotype Amerikaans filmpje. En waarbij ik dan ook zeggen moet dat de actrices in de film zelf nog wel uit elkaar te houden zijn, maar als ik dat even naloop op IMDB lijken ze allemaal sprekend op elkaar - generieke b*tches. Met uitzondering van Anna Kendrick natuurlijk, die hier een mooi stervehikel aan heeft. En misschien was het daar ook wel eens tijd voor. Niet dat dat het nou tot een goeie film maakt, maar misschien net op de rand van verteerbaar.

Prima film, al miste ik de komedie wel een beetje. Wat komedie moest voorstellen, lag er vaak veel te dik bovenop. Denk dat het genre romantiek hier dan ook beter bij past dan daadwerkelijk komedie. Al dat gekots is voor mij niet nodig, dit is ook gelijk een voorbeeld van er ‘te dik bovenop liggen’, zo vreselijk overdreven. Normaal spreken muziekfilms mij niet zo aan, hou niet zo van hele films met alleen maar zingen. Toch heb ik jaren terug besloten deze film toch te gaan kijken, het behoort immers ook tot mijn guilty pleasure Chick Flick. Nooit spijt van gehad en vandaag voor de tweede keer gekeken. De film is op zichzelf aardig voorspelbaar, denk dat daar wel wat meer uit te halen was. Ook worden bepaalde clichés hier (gelukkig) niet gebruikt, denk al stereotypes. Goed, stereotypes worden wel gebruikt, maar niet het vaste riedeltje wat in veel van dit soort films voorkomen. De acteerprestaties zijn over het algemeen goed, ben een fan van Kendrick, maar daarentegen totaal niet van Wilson. Vind haar te overdreven acteren. Waarschijnlijk moest dit grotendeels ook vanuit haar rol, maar ook in andere films vind ik haar over het algemeen niet zo prettig. De reden waarom ze haarzelf Fat Amy noemde was overigens wel leuk bedacht, maar verder vond ik dat er te veel aandacht werd besteed aan het dik zijn dan aan haar andere talenten. Ik vermaakt me verder prima met deze film, zet hem immers niet zomaar voor de tweede keer aan. In het genre had deze film tot één van de betere gerekend kunnen worden, maar vind een aantal negatieve punten net iets té negatief om het daar daadwerkelijk te kunnen plaatsen. 3.5*.