À Perdre la Raison (2012)

Het is weer een tijd geleden dat ik nog een vijf sterren heb uitgedeeld maar deze film verdient ze alle vijf. Wat een ongelooflijke tour de force van zowel Arestrup als Dequenne, die laatste bewijst na Rosetta, een film die ze bijna eigenhandig naar een hoger niveau tilt, opnieuw wat voor een ongelooflijke actrice ze is. Camera zit dicht op de personages maar waar mij dat bijvoorbeeld recent bij Le Fils nog behoorlijk ergerde leek dit hier perfect te passen. De locaties van de film zijn relatief beperkt wat ook erg bijdraagt aan het beklemmend gevoel dat Delfosse probeert te creëren en wat er ook voor zorgt dat je bijna de vrijheid die Murielle in Marokko voelt zelf voelt, eindelijk eens weg uit dat verdorven huis waar ze zo enorm wordt verstikt door haar man en inwonende huisdokter (of die laatste goede bedoelingen heeft of niet wil ik nog in het midden laten). Ook muzikaal klopt het plaatje volledig, passende klassieke stukken hier en daar zonder te overdrijven. Maar vooral het perfect gekozen: Femmes je vous aime van Julien Clerc, kippenvel, opspelend nekhaar en koude rillingen, ze waren allemaal aanwezig in de scène waarin dit nummer passeert. Uitzonderlijk sta ik ook achter het begin van de film dat toch behoorlijk wat info weggeeft. Hulde voor Lafosse, Arestrup en Dequenne. Absoluut iets van het allerbeste dat in België ooit is gemaakt.

Het is bijzonder om dingen terug te lezen die ik enige jaren geleden al bleek geschreven te hebben. De titel kwam me weliswaar bekend voor, maar ik wist toch niet meer dat ik deze film al eens gezien had. Maar wat ik nog bijzonderder vind, is dat ik toen dingen in de film zag die me nu helemaal niet waren opgevallen. Over een auto die hetzelfde bleef en mensen die niet ouder werden. En ook het bijzondere camerawerk was me nu helemaal niet opgevallen. Bij deze kijkbeurt vond ik het vooral jammer dat in de allereerste scene al verraden wordt hoe de film gaat aflopen. En nu vond ik het jammer dat ik daar al de hele tijd naar aan het toekijken was. In tegenstelling tot mijn vorige kijkbeurt kwam het einde voor mij dus deze keer niet uit de lucht vallen. Wel vond ik het jammer dat het verhaal maar heel weinig ontwikkelde en dat het toch ook allemaal wat afstandelijker was dan je bij een droevige film als deze mag verwachten. Ik miste toch teveel echt emotionele scenes. Maar ik vond het nu wel een betere film dus als de vorige keer. Drie sterren en vorige keer twee.

Ik las hier pas dat het echt om een waargebeurde episode ging, maar dat is precies wat er door mijn hoofd ging bij het kijken van de film: de verbeelding van een psychologische casus achter zo’n “krantenbericht”. Regie en cast zijn zeker in orde, maar het is filmisch en verhaaltechnisch wat beperkt.