En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014)

Meer dan waardig derde deel. Wel de minst toegankelijke van de drie denk ik, de humor is hier namelijk nóg een pak droger en scenes worden erg lang gerekt. Mij stoorde het niet, want ook hier was het van begin tot eind genieten geblazen van de absurde tableau vivants die Andersson voorschotelt. Gortdroog, cynisch, soms zelfs een beetje schrijnend. De scene met de ton slaven is misschien wel één van de meest indrukwekkende scenes die ik in tijden zag. Roy Andersson is naast een uniek filmmaker ook een heel consistente, want qua niveau liggen alle drie de delen weinig uit elkaar. Binnenkort zijn debuut maar even opsnorren. 4* voor dit rariteitenkabinet, welke overigens alleen al egards verdient omwille van zijn geniale titel.

Wat direct opvalt in de films van Andersson is het consequente gebruik van een statische camera op zo’n 10 meter afstand zodat elke scene een bewegend schilderij lijkt. En het zijn dan een soort Hopper-schilderijen omdat elke scene vooral een diepe eenzaamheid en leegte uitstraalt. We zien ontgoochelde, zo niet depressieve mensen die hun best doen het beste van het grauwe, zinloze leven te maken, hetgeen vooral onbedoeld komische gevolgen heeft: het menselijk bestaan is ten diepste absurd. Andersson laat mooi zien hoe achter ons streven naar contact een existentiële eenzaamheid schuilgaat en dat onze pogingen zin aan het leven te geven even zinloos als lachwekkend zijn (daarvoor lijkt de objectieve camerabenadering waarin we afstand houden van de mensen functioneel). Andersson zei eens dat hij het leven wil tonen en hij slaagt daar heel goed in zijn tragikomisch effect: we weten niet of we moeten lachen of huilen als we het leven van mensen observeren. Wat de films moeilijk maakt is is de magere plotontwikkeling zodat het een aaneenschakeling van absurde scenes lijkt zonder een verhaal of diepgang. Dat maakt de films ook wat saai, maar ook dat is uiteindelijk precies hoe het echte leven is.

Een humoristische film die soms doet denken aan de recente Vlaamse humor of Monty Python. Maar dan wel stilistisch veel mooier aangekleed. De Zweedse humor werkt ongelofelijk, ook al is het als film eerder een collage dan een echt geheel. Maar er is genoeg te zien en af en toe werkt die humor wel. Dat alles in een passende stijl die je kan omschrijven als fris saai of grijs pastel. Wisselend niveau, maar wel een constante visuele stijl. Had hier en daar gerust geknipt mogen worden volgens mij.