Cave of Forgotten Dreams (2010)

Matige, langgerekte documentaire. De grot zelf met haar rotstekeningen is wel fascinerend en prachtig om te zien, echter hoeft dat allemaal echt niet zo lang te duren zoals hier het geval is. Op een gegeven moment heb je het allemaal al wel bekeken. De beelden in de grot worden afgewisseld door korte babbels met onderzoekers, die op hun beurt ook niet al te veel nieuws te melden hebben behalve hoofdzakelijk wat speculaties. Die interviewtjes zagen er trouwens ook maar grauw en amateuristisch uit. Ook de spirituele fluitenkruid muziek kwam mij op een gegeven moment de strot uit en het nut van dat betoog op het einde met die albino krokodil is mij ook volledig ontgaan. Het zal wel iets diepzinnigs moeten voorstellen, maar persoonlijk bestempel ik het liever als gezwets in de ruimte. Nee, dit had een doorsnee filmploeg van de EO ook wel kunnen maken, waarschijnlijk nog wel korter en bondiger ook. 2,0 - 2,5*

Werner Herzog is een regisseur, die me meestal wel weet te boeien. Hij maakt graag documentaires, heeft een grote interesse voor aparte, opvallende zaken, weet alles meestal fijn in beeld te brengen en verteld het vaak ook nog eens op een fascinerende manier. Dit is voor mij de eerste documentaire, waar dat niet zo lijkt te lukken. Het is in ieder geval een prachtige grot en alle tekeningen en alles wat er nog uit de oudheid overgebleven is, is zeker mooi om te zien. Het is echter een onderwerp dat je na pak hem beet drie kwartier wel weer grotendeels gezien hebt. Hier en daar komen telkens wat mensen aan het woord, die wat proberen te vertellen over de geschiedenis van de grot en over degenen die de tekeningen gemaakt hebben. Maar ook dat had ik op een gegeven moment wel gezien en gehoord. Ik ben van nature ook niet echt een schilderijenliefhebber. Het is dat Herzog alles mooi filmt en hier en daar voor wat broodnodige afwisseling weet te zorgen, waardoor de tweede helft nog enigszins voortkabbelt. Het haalt het wat mij betreft dan ook niet bij zijn betere documentaires. Ik waardeer het enthousiasme en de manier waarop Herzog te werk gaat, maar dit is voor mij een lichte tegenvaller en zowaar de eerste keer dat ik een (kleine) onvoldoende aan Herzog moet uitdelen. 2,5*

Herzog en drie crewleden kregen exclusieve toegang tot de Grotte Chauvet bij Vallon-Pont-d'Arc nabij de rivier Ardèche in Frankrijk. Deze in 1994 ontdekte grot is alleen toegankelijk voor wetenschappelijk onderzoek om het klimaat in de grote zo goed mogelijk in stand te houden. De grottekeningen zijn veruit de oudste ter wereld en in combinatie met talloze andere archeologische vondsten plaatsen de geschiedenis van de mensheid en van hun cultuur in een nieuw perspectief. Herzog begint met een gedetailleerd verslag van de vondst van de grot, de nauwkeurige voorbereiding op de expeditie en recreëert zo een gevoel van exploratie. Ondanks de technische beperkingen zijn de beelden indrukwekkend en experts geven met zichtbaar enthousiasme achtergrondinformatie. Als je jongeren warm wilt laten lopen voor archeologie, paleontologie of kunstgeschiedenis, dan is dit een aanrader. De indrukwekkende muzikale score is van de Nederlandse cellist/componist Ernst Reijseger (Ajax: Daar Hoorden Zij Engelen Zingen). Opgedragen aan Jean-Marie Chauvet, Éliette Brunel en Christian Hillaire, de ontdekkers van Grotte Chauvet.