Medianeras (2011)

Fijne film met een quirky karakter. In de verste verte deed het me wat denken aan Amélie. Beide hoofdpersonen zijn plezierig om naar te kijken en via hun voice-overs leer je hun karaktertrekken kennen en zelfs begrijpen en waarderen. Het maakt ze menselijk en identificeerbaar. Ook leuk waren de verwijzingen naar verschillende bekende cultuurdingen, waarvan Woody Allens 'Manhattan" en "Waar is Wally?" me het meeste bijstaan. De uiteindelijk ontstaande romance tussen de twee hoofdpersonen was wel wat dunnetjes opgezet en eigenlijk dacht ik dat de scene waarin ze met elkaar aan het chatten waren -en waarbij de stroom uitviel- zou leiden tot hun ontmoeting. Dat ze uiteindelijk 'haar' Wally vond vanuit haar raam was op zich een mooi symbolisch einde, maar het maakte de chatscène een beetje overbodig.

Ik had wel iets met die twee openingsscènes hoe de twee hoofdrolspelers werden geïntroduceerd. Beiden met een voice-over, maar visueel sterk en flitsend, en eveneens inhoudelijk boeiend met een vleugje humor. Filosofisch ook over hoe mensen dicht opeengestapeld in doosjes wonen, elk in zichzelf, zich nauwelijks bewust van de omgeving of van de andere. Contacten worden dan ook gelegd via de virtuele weg. Ironisch, maar des tijds. Beide personages blijven boeiend en het is wachten op hun ontmoeting. Deze laatste wordt zelfs helemaal tot het einde bewaard waardoor je wel de "love at first sight" meemaakt, maar niet wat volgt. Dat betekent allerminst dat de film voor de rest niet interessant is. Scharrels en losse flirts passeren de revue en je leert beiden wat beter kennen. Het hondje, de claustrofobie, de depressiviteit en de mislukte carrière. Om dan hier en daar een vleugje visuele humor te brengen met de verbouwing van beide appartementen. Ook die 'Waar is Wally' is een leuke toevoeging dat schwung, speels- en luchtigheid brengt in het verhaal. Graag naar gekeken alvast!