Psalm 21 (2009)

Tja.... wel een leuke film over een priester die zonder medeweten bovennatuurlijke krachten bezit. Het verhaal is erg aan de vage kant en rammelt nog best vaak en het overacten is hier ook erg aanwezig. De J-Horror elementen die de film hier en daar toevoegt zijn wel mislukt geplaatst. En wat ik er verder over kan zeggen: Beetje een onduidelijke film die inderdaad ook erg voorspelbaar is. Die laatste scene in de kerk vond ik wel terecht en mooi neergezet. Voor de rest is dit gewoon een niemendalletje voor een regenachtige zondagmiddag. 2,5*

Sciencefiction/Thriller? Ik zou er eerder iets als Drama/Horror van maken. De makers lijken namelijk beiden voor ogen te hebben gehad, maar slagen in beide maar half. De dode gezichten zien er door de slechte CGI niet angstaanjagend uit. Jonas Malmsjö doet zijn best als priester die probeert te worstelen met zijn verleden en achter de ware aard van zijn vader komt. Hij stopt er duidelijk alles in wat hij heeft, maar het is voor mij toch net niet. Zeker tijdens het einde in de kerk zou je een soort sympathie of empathie voor het personage moeten krijgen, maar dat voelde ik geen van beiden. Daarnaast lijken ze met betrekking tot de ontknoping van het plot net iets teveel hooi op hun vork te hebben genomen. Het word op een beetje warrige manier gebracht en de flashbacks van de verschillende personages maken dit nog een beetje erger. De flashbacks op de momenten dat iemand echt iets concreets aan het vertellen is zijn wel duidelijk. Het zijn vooral de scenes van Jonas Malmsjö's personage die het wat warrig maken. Vooral de schakeling tussen de scene met de duivel/demon versie van zijn vader en de scene waarin hij wakker word is iets te abrupt. Toch zorgen nou juist die warrige stukken er wel voor dat je met aandacht blijft kijken, omdat je toch het verhaal wil blijven begrijpen. Niet altijd even geslaagd, maar hier en daar toch ook wel weer sterk verzonnen. Daarnaast zo'n beetje de enige film die ik tot op heden gezien heb die inhaakt op het debacle rondom de katholieke kerk van een aantal jaren terug.

Voor deze film moet je stalen zenuwen hebben. Niet vanwege de bovennatuurlijke hocus pocus die ook nog eens slecht gedaan is en geen enkel doel dient, maar omdat je een uur lang bijbel- en psalmteksten over je krijgt uitgestort van een dominee die de weg kwijt is en van een orthodox-christelijke gemeenschap in de ban van de 'God der Wrake'. Daar heb je er nogal wat van in het noorden van Zweden. Geïsoleerde gemeenschappen met de kerk als enig verzetje en waar incest welig tiert. Dan heb je deze film wel in een notendop. Als dit nou haarscherp was uitgewerkt zou het nog wel intrigerend kunnen werken, maar je krijgt halverwege het idee dat de regisseur de weg een beetje kwijt is. Want wat wilde hij nou maken? Een horrorfilm? Een psychologisch drama? Een thriller? Het slot is nogal dramatisch en onvoorspelbaar. Maar of het ook geloofwaardig is? Ik waag het te betwijfelen.