Margin Call (2011)

Een film die zich laat bekijken als een psychologische thriller, ook de vierde keer dat ik hem zag nog spannend vanwege het briljante ensemblewerk van alle acteurs, niemand uitgezonderd, maar als de man van wiens vermoeide gelaat de ontgoocheling af te lezen valt maakt de ontroerende Kevin Spacey de meeste indruk (en dat wordt gezegd door iemand die niet per se een fan van Spacey is). Van Jeremy Irons (wèl een favoriet acteur) vraag ik me nog steeds af of hij zijn rol niet wat vetter en doortrapter had moeten spelen, maar dan was hij misschien teveel een karikatuur geworden; ik las op internet ergens de omschrijving "reptilian" voor hem, en die past hem perfect.         Ongelooflijke cijfers: het bedrijf staat op de rand van bankroet, maar elke handelaar die zijn "target" haalt verdient een bonus van 1,4 miljoen dollar, en wanneer álle handelaars hun "targets" halen komt daar voor iedereen nog eens 1,3 miljoen bovenop – onvoorstelbare bedragen, maar kennelijk probleemloos op te hoesten indien wanneer de liquidatieverkoop succesvol is. Aan de andere kant is het net zo ongelooflijk dat deze film met zulke acteurs gemaakt kon worden voor 3 (volgens Chandor) of 3½ (volgens IMDb) miljoen dollar – alleen al het jaarsalaris van het personage van Paul Bettany zou deze film bijna in z'n geheel hebben kunnen financieren. Vrijwel alles in één gebouw opgenomen, plus één set (de bar waar Zachary Quinto en Penn Badgley op zoek zijn naar Stanley Tucci) en één scène op straat (het gesprek tussen Tucci en Paul Bettany).

Er is maar één belanghebbende en dat ben je zelf. De bankencrisis. Een ingewikkeld onderwerp wat erg saai kan uitpakken wordt in deze film toch wel met de nodige spanning gebracht. Dat is mede te danken aan de voortreffelijke cast. Er worden psychologische spelletjes gespeeld en medewerkers moeten het zinkend schip verlaten maar niet voordat de eigen belangen goed zijn behartigd. Sommigen willen niet, maar voor de keus gesteld , hebben ze eigenlijk niet echt een keuze behalve er in mee te gaan. De hypotheek moet toch betaald worden. Dat het kaartenhuis daarna dan ineenstort, het zij zo. Inmiddels zijn er meerdere films over dit onderwerp gemaakt maar dit vond ik toch wel de beste.

Redelijke film die soms een beetje saai is. De materie is nogal ingewikkeld, en daarom wordt het der mate versimpeld dat het ook weer niet duidelijk is. Het aantal keer dat personages zeggen "leg simpel voor me uit wat er aan de hand is" verraadt al dat de makers een manier zoeken om de materie uit te leggen. De mysterieuze, donkere sfeer gedurende de speelduur maakt dat je verder wil kijken. Jammer genoeg wordt het onderdeel van het verhaal waar echt uitgepakt had kunnen worden, namelijk wanneer men moet proberen die producten binnen een dag te verkopen, nogal afgeraffeld met een een paar shotjes die nog geen 2 minuten duren. Had absoluut meer in kunnen zitten.