Atlantis: The Lost Empire (2001)

Bij herziening toch verhoogd in stemmen. Misschien ben ik wel de enige, maar ik vind dat deze Disney de animatie is waar ze het dichtst bij Ghibli zijn gekomen. Prachtige animatie en pittige figuren met een humor die ook gekend is in The Emperor's Groove. Het is een avonturenfilm met meer geweld dan in de andere Disneyfilms. Geen liedjes ook hier trouwens en Kida is toch wel een alternatieve 'prinses'. In verhouding met de Ghibli films te weinig fantasie, maar desondanks een film met veel humor en spannende scènes. Eén van de betere Disneyfilms.

Atlantis: The Lost Empire is de 41e avondvullende tekenfilm van Disney. Deze film werd wederom geregisseerd door het duo Gary Trousdale en Kirk Wise, die eerder verantwoordelijk waren voor Beauty and the Beast en The Hunchback of Notre Dame. Dat niveau weet Atlantis: The Lost Empire echter bijlange na niet te bereiken. De film is gebaseerd op de legendes rondom het verzonken continent Atlantis en is bovendien zwaar beïnvloed door het werk van Jules Verne. De animatiestijl is behoorlijk hoekig en ook het kleurgebruik is erg flets. De achtergronden zien er echter weer fenomenaal uit en dankzij het gebruik van de computer zien we weer de nodige hoogstandjes op het gebied van animatie. Het verhaal is best onderhoudend, maar nergens heb je het gevoel dat je naar een Disney-film aan het kijken bent. De formule van muziek en liedjes, waarmee Disney in de jaren ’90 enorme successen boekte, is achterwege gelaten voor een actie-avontuur, dat vooral doet denken aan films als 20,000 Leagues Under The Sea en Star Wars. De recensies waren echter allesbehalve lovend en mede hierdoor was de film geen groot kassucces. Hierdoor mag Atlantis: The Lost Empire als een mislukt experiment beschouwd worden.

Redelijke Disneyfilm, met een avonturenverhaal waar een klein Wolandje zeker van gesmuld zou hebben. Verloren beschavingen, ontdekkingsreizen, archeologische ontdekkingen en avontuur, wat wil je nog meer? Het bovennatuurlijke aspect hoefde van mij niet zo en voelde wel een beetje als een makkelijke deus ex machina, maar goed, dat was nog niet het ergste. Het kinderlijke toontje was toch al wat vervelender, maar vergeeflijk gezien de doelgroep. Ondanks bovenstaande potentie waren er toch ook wel wat behoorlijke minpuntjes. Ik was niet bepaald onder de indruk van de animatie, zeker in het begin schrok ik wel van hoe beroerd met name de personages geanimeerd zijn. Het voelde vaak een beetje alsof ik naar een jaren '90 spelletje zat te kijken. En ik kon toch ook weinig met het bijeengeraapte zootje saaie karikaturen die de expeditie vormden. Het voelde nooit als een geheel, je kreeg nooit veel affiniteit met de flinterdunne personages, en ook Milo zelf bleef een wat flauw, bordkartonnen figuur. Het is weer eens wat anders dan de gebruikelijke Disney-film, dat wel, en het verhaal trok me ook zeker, maar uiteindelijk voelt het toch een beetje als een gemiste kans.