Paradies: Liebe (2012)

Boeiend, schrijnend, maar bij momenten toch ook hilarisch. Na pas twee films van Seidl gezien te hebben vind ik zijn signatuur toch al vrij evident. Scherpe film die het contrast tussen twee werelden blootlegt, zonder daarbij gelukkig een kant te kiezen. Bij momenten pijnlijk en gênant (verjaardagsscene), op andere momenten weer bijtend komisch (dat eindshot ook ). Mede dankzij de cinematografie die soms aan het komische karakter bijdraagt, en nogal wat wegheeft van Andersson's films. 120 minuten bleek echter wat aan de lange kant en op bepaalde momenten is de film nogal repetitief van aard. Had makkelijk wat overbodige bagage uitgeknipt kunnen worden. Verder een sterke film, die de mensheid op zijn achterlijkst laat zien en het midden houdt tussen lachen of huilen. Ruime 3,5*.

Seidl heeft klaarblijkelijk een voorliefde om het failliet van de kapitalistische consumptiemaatschappij te beschrijven en te verhalen. Hij is er erg sterk in. De film is choquerend, laat niet onberoerd, houdt je een spiegel voor en bracht veel bij me teweeg. Walging, ontroering, een glimlach, opwinding... Wel knap voor een film. Voelde vaak ongemakkelijk, al is dat in deze zeker niet negatief. Naar het einde verloor hij wat aan kracht maar ik vond het nog steeds een boeiende kijkervaring die zal me lang bijblijven.

Liefde is inderdaad ver te zoeken in deze trilogie van Seidl. Eerlijk gezegd met wat plaatsvervangende schaamte deze film doorlopen. Ik heb niets tegen sekstoerisme, van welk geslacht dan ook, maar mijn sympathie voor welke mollige dame dan ook, was ver te zoeken. Als giechelende trutjes flirten ze erop los en trachten ze hun pleziertjes te beleven. Dit vaak vanuit een superieure ondertoon die weinig te maken had met het verleiden of veroveren van de prooi. Ik had eerder een indruk van minderwaardigheid en rascisme, althans met weinig respect alvast. Dergelijke vakanties lijken me ook de hel te zijn. Ik neem aan dat het niet allemaal sekstoeristen zijn, maar als je al die opdringerige mannen van je moet afslaan, dan hunker je toch naar een beetje rust en privacy. Interessant ook om vast te stellen dat Teresa op een bepaald moment écht gelooft in de liefde ook al is de achterliggende ondertoon geld. Boeiend was ook de laatste verovering die nogal wat schroom had. Hij werd dan ook gedumpt en aangezien als een wegwerpproduct. Pruilend legt zij zich dan gekwetst neer in haar bed. Het valt natuurlijk ook te bezien wie de prooi en wie de jager is. Dit rollenspel speelt in beide richtingen en dat maakt dit vertoon zo intrigerend. Prima verfilmd met naturelle sfeer en authentieke casting! Het hoeven niet steeds barbies te zijn, integendeel denk ik zelfs voor dergelijke films.