Fallen Angel (1945)

Aardige film waarin een man die belandt in een klein stadje, verliefd wordt op de serveerster in een cafe. De personages van deze film-noir staan iets te veel in dienst van het plot waardoor ze wat geforceerd overkomen. Ondanks dat de film de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan, blijft het redelijk onderhoudend. Een nipte 3.0 sterren.

Ik had gelezen dat Faye boos was omdat veel van haar scenes waren geknipt ten voordele van Darnell, maar al bij al hadden ze allebei een evenwichtig aandeel in de film, wat in het voordeel van de film speelt. Dat Faye daarvoor haar eigen carrière heeft opgeblazen, vind ik dat ook wat aanstellerig. Whatever, het is een klassieke noir waar iedereen weer bereid is om hun leven te delen met hun allergrootste liefde, die ze een kwartier eerder hebben ontmoet. Leuk vond ik hier dat de femme fatale Darnell niet zo uitgesproken slecht is als haar soortgenoten, enkel wat opportunistisch. Andrews speelt hier wat minder naar mijn mening. Vond het spijtig dat John Carradine er niet wat langer in zat als professor, die was wel cool.

Bijzonder sfeervolle noir gemaakt door grotendeels dezelfde ploeg die het jaar voordien Laura creëerde. Het verhaal van aantrekken en afstoten der seksen speelt zich af in een slaperig Amerikaans stadje met de lokale bar en het huis van de Christelijk conservatieve Alice Faye als centrale antipoden, die dan respectievelijk voor het kwade en het goede staan. Dana Andrews als anti-held zonder een cent op zak positioneert zich moreel tussen deze twee punten, waarbij Linda Darnell als femme fatale de mannen op het hoofd brengt door gewoon zichzelf te zijn als dienster in de kroeg, en dit tegenover de deugdzame Alice Faye die nog niets van het leven heeft gezien. Het karakter van Dana Andrews wordt voor de kijker bij de intro al onmiddellijk doorgelicht door de manier waarop hij het aan boord legt met John Carradine als professor Madley. Goeie acteerprestaties van de betrokkenen inclusief Charles Bickford als flik op rust, lekker gekruid met hard boiled dialogen. Enkel de bijrollen doen nogal eens aan overacting. Dynamische regie en schitterend geschoten plaatjes met perfecte clair-obscur belichting vanwege respectievelijk Otto Preminger en Joseph LaShelle. Die visuele b&w pracht kan wat mij betreft niet genoeg benadrukt worden. Verder kan ik me niet aan de indruk ontdoen dat naast Laura dit toch ook een film is die David Lynch moet geïnspireerd hebben voor zijn Twin Peaks serie: slaperig stadje met karaktervolle inwoners waar dingen gebeuren die het daglicht schuwen, en dan telkens die entree in het lokale kroegje waar de natives mekaar ontmoeten voor a damn fine cup of coffee. Een film met een goed scenario dat me even op het verkeerde been heeft gezet. Wel moet je erbij nemen dat relaties volgens Hollywoodscript van toen nogal impulsief verlopen, zoals het feit dat hier getrouwd wordt amper een week na kennismaking. De titel van de film wordt verder op bijzonder poëtische wijze uit de doeken gedaan. Mooi zo.